Ενυδρία

Παρουσίαση της Ενυδρίας στο Metal Hammer

2011-10-01T14:18:00.001+03:00

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, το περιοδικό Metal Hammer (τ. 321) και η Μαρία Βασιλείου, επέλεξαν το μυθιστόρημα της Ενυδρίας για την στήλη της βιβλιοπαρουσίασης. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η τόσο καλή κριτική του περιοδικού για το μυθιστόρημα μου...
Μια ιστορία που πατάει σε 2 κόσμους και 2 διαστάσεις, επιχειρώντας ν' αναδείξει την αλληλοσυμπληρωματική τους υπόσταση, με μια διαρκή αλληγορική διάθεση αλλά και παίζοντας εκτενώς με την ίδια την έννοια της δυαδικότητας. Η Ενυδρία είναι ένα δυνατό, σύγχρονο μυθιστόρημα, πρωτότυπο, συγκινητικό και όμορφο.
Το πιο δυνατό στοιχείο της νεόκοπης συγγραφέως: η λιτή της γραφή, επιφορτισμένη με μεγάλη συναισθηματική δύναμη. Αλλά και η φαντασία της δεν πάει πίσω. Ο κόσμος της Ενυδρίας μας εμπνέει, μας προκαλεί να τον γνωρίσουμε και να τον εξερευνήσουμε, εγκαταλείποντας έστω και για λίγο τους ήρωες που παρακολουθούμε.
Γιατί να το διαβάσετε: Τι φύλο είναι το Ψάρι;

Φαντασία ή Πραγματικότητα;

2011-06-20T14:25:00.003+03:00

Έτσι τιτλοφορείται η νέα βιβλιοκριτική του μυθιστορήματος της Ενυδρίας, στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος (18/06/2011) που υπογράφει η Χρύσα Μπαχά.
Στην συνέχεια ακολουθεί το κείμενο της παρουσίασης, το οποίο μπορείτε να βρείτε και εδώ.

Το νέο βιβλίο των εκδόσεων «Ars Nocturna», με τίτλο Ενυδρία, κέρδισε τις εντυπώσεις του αναγνωστικού κοινού από την πρώτη στιγμή. Ο λόγος; Ο νέος κόσμος θαυμάτων στον οποίο μας οδηγεί η συγγραφέας Βάγια Ψευτάκη, με πρωταγωνιστή όχι την Αλίκη αλλά το Ψάρι. Ενα χαρακτήρα αμφιβόλου φύλου, παρόλο που εμείς καταλήξαμε να τον εντάξουμε στο θηλυκό γένος.
Το Ψάρι είναι ένας νέος άνθρωπος που βιώνει μια περιθωριακή -θα μπορούσαμε να πούμε- ζωή. Ανίκανο να ενταχθεί σε ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον, με άστατη ερωτική ζωή, με ενδιαφέρον για τη μουσική που περιορίζεται στη δράση ενός παρακμιακού συγκροτήματος και τέλος με μια ανεπιθύμητη συγκάτοικο, τη μητέρα του. Ο κόσμος του τόσο πραγματικός όσο και ο δικός μας, μόνο που το Ψάρι τον αντιμετωπίζει με ηττοπάθεια και αρνητικότητα, δίνοντάς του μια απόχρωση γκρίζα και καταθλιπτική, δημιουργώντας γύρω του μια αίσθηση απόλυτης καταστροφής. Η καθοδική του πορεία δείχνει μη αναστρέψιμη, καθώς δεν υπάρχει θέληση από το ίδιο να αλλάξει τα κακώς κείμενα της ζωής του.
Οταν παίρνει τη μεγάλη απόφαση να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά, ανοίγει -άθελά του ή μη- τις πόρτες της Ενυδρίας. Εκεί, η οντότητά του χωρισμένη στα δύο -αρσενικό και θηλυκό-, ξεκινάει μια αναζήτηση διαφορετική, ακολουθώντας ταυτόχρονα δύο ξεχωριστά μονοπάτια, με συμπορευτές και αντιπάλους που ξεπερνάνε τη φαντασία. Ο Μύξαλος το σαλιγκάρι, η Χουκ η γάτα, η Τελέσσα η γυναίκα με τη διπλή όψη, είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτήρες που συναντάμε στον περίεργο και ταυτόχρονα μαγικό κόσμο της Ενυδρίας.
Το Ψάρι θα ζήσει μια διπλή περιπέτεια που θα οδηγήσει στην ολοκλήρωση, και πάλι, της οντότητάς του και στην επιστροφή του στην πραγματικότητα, που πλέον θα αρχίσει να την αντιμετωπίζει διαφορετικά. Γιατί η αναζήτησή του στην Ενυδρία δεν είναι παρά αναζήτηση του πραγματικού του εαυτού, ένας προσδιορισμός της ύπαρξής του, ένας δρόμος που το οδηγεί στην αυτογνωσία. Το Ψάρι τελικά θα αποκτήσει ταυτότητα, ενώ ο αναγνώστης θα κάνει μαζί του τη δική του αναζήτηση, ταυτίζοντας τον εαυτό του συχνά με τον ήρωα.
Η Βάγια Ψευτάκη, απόφοιτος της Αγγλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Ασχολείται με τη μετάφραση βιβλίων, αρθρογραφεί τακτικά στο περιοδικό mystery, ενώ ως συγγραφέας έχει συμμετάσχει με κείμενά της σε αρκετά συλλογικά έργα.

Παρουσίαση της Ενυδρίας στη Θεσσαλονίκη

2011-05-10T10:37:00.005+03:00

Και μετά την πετυχημένη παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα, σειρά έχει η Θεσσαλονίκη... και έτσι, οι εκδόσεις ARS NOCTURNA και η ΒΑΓΙΑ ΨΕΥΤΑΚΗ σας προσκαλούν την Τρίτη (17 Μαΐου στις 19:00) σε μια μοναδική βραδιά παρουσίασης του dark fantasy μυθιστορήματος ΕΝΥΔΡΙΑ.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν ο Αντώνης Πάσχος (συγγραφέας), η Δήμητρα Νικολαίδου (συγγραφέας), ενώ την συζήτηση θα συντονίσει ο ψυχολόγος, συγγραφέας και αρχισυντάκτης του περιοδικού Mystery, Γιώργος Ιωαννίδης.

Σας περιμένουμε όλους, για να μιλήσουμε για το φανταστικό, την ονειροπλαστική λογοτεχνία και φυσικά, για τον μαγικό κόσμο της Ενυδρίας!

Η παρουσίαση του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί στο Βιβλιοπωλείο Δίον (Φιλικής Εταιρίας 39 / τηλ: 2310- 265083) στη Θεσσαλονίκη.

Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε εδώ.
Εδώ το υπόλοιπο κείμενο.

Παρουσίαση της Ενυδρίας στην Αθήνα

2011-04-06T09:00:00.002+03:00

Η Βάγια Ψευτάκη και οι εκδόσεις ARS NOCTURNA σας προσκαλούν την Παρασκευή (08 Απριλίου στις 19:30) σε μια ξεχωριστή βραδιά παρουσίασης του dark fantasy μυθιστορήματος ΕΝΥΔΡΙΑ.

Στην εκδήλωση θα συμμετέχουν ο Θωμάς Μαστακούρης (συγγραφέας, μεταφραστής) και ο Γιώργος Ιωαννίδης (ψυχολόγος, συγγραφέας, αρχισυντάκτης περιοδ. mystery).
Την συζήτηση θα συντονίσει η βιβλιοκριτικός Αγγέλα Γαβρίλη.

Σας περιμένουμε όλους, για να μιλήσουμε για το φανταστικό, την ονειροπλαστική λογοτεχνία και φυσικά, για τον μαγικό κόσμο της Ενυδρίας!

Η παρουσίαση του βιβλίου θα πραγματοποιηθεί στο ΒιβλιοΚαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101/τηλ: 210-38.28.161) στην Αθήνα.

Η Συνέντευξη της Βάγιας Ψευτάκη στον Ελεύθερο Τύπο

2011-04-04T17:44:00.002+03:00

Το Σάββατο 02 Απριλίου, η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, και πιο συγκεκριμένα το ένθετο περιοδικό Φαινόμενα, δημοσίευσε την πρώτη μου συνέντευξη για το υπερφυσικό στοιχείο στην λογοτεχνία, την πορεία του Ελληνικού fantasy, και φυσικά, τον παράξενο κόσμο της Ενυδρίας...
Στην συνέχεια ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της συνέντευξης, συμπεριλαμβάνοντας τα σημεία που αφαιρέθηκαν λόγο έλλειψης χώρου!
Με την ευκαιρία, να ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά τον αρχισυντάκτη του περιοδικού, κ. Μηνά Παπαγεωργίου, για την ευκαιρία που μου έδωσε.

Βάγια, αφού πρώτα σε ευχαριστώ για τον χρόνο σου, θα ήθελα ευθέως να σε ρωτήσω για ένα θέμα που πιστεύω πως ενδιαφέρει όλους τους αληθινούς φίλους των βιβλίων... Σε μια εποχή Κρίσης, όπως είναι αυτή που βαδίζουμε σήμερα, υπάρχουν δυο ειδών άνθρωποι - αυτοί που αναζητούν λύσεις και αυτοί που επιδιώκουν να ξεφύγουν από την όλη κατάσταση. Η σύγχρονη λογοτεχνία του Φανταστικού λοιπόν, τι από τα δυο πιστεύεις ότι εξυπηρετεί; Είναι μια ευκαιριακή διέξοδος από τα προβλήματα της καθημερινότητας ή ένας ικανός δάσκαλος που μέσα από την σκοπιά του εναλλακτικού, μας βοηθάει να βρούμε λύσεις στα ίδια μας τα προβλήματα;
Η λογοτεχνία γενικά εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς. Προσωπικά ως αναγνώστρια, μέσα από τη λογοτεχνία εκφράζομαι, ταυτίζομαι, φαντάζομαι, ξεφεύγω, οδηγώ την σκέψη μου σε μονοπάτια που πιθανότατα δεν θα έφτανε χωρίς την καθοδήγηση μιας ιστορίας που έχει γράψει κάποιος «άλλος».
Η λογοτεχνία του Φανταστικού συγκεκριμένα, με βοηθάει πολύ να είμαι αισιόδοξη, ακόμα κι όταν ο κόσμος στον οποίο εκτυλίσσεται η πλοκή είναι δυστοπία. Έχω ακούσει πολλούς να μιλούν για τη λογοτεχνία του Φανταστικού με υποτιμητικό τρόπο επειδή ακριβώς βασίζεται σε κόσμους που πλάθει η φαντασία του συγγραφέα, επειδή θεωρούν πως είναι δύσκολο να υπάρξει ταύτιση του αναγνώστη και εν τέλει ουσιαστική κάθαρση. Έχω ακούσει να χρωματίζεται ως παιδιάστικη. Για μένα όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Η λογοτεχνία του Φανταστικού -η οποία παρεμπιπτόντως αποτελεί μια μεγάλη ομπρέλα- μπορεί να προσφέρει στον αναγνώστη την ευκαιρία να βγει εντελώς από τον συνήθη τρόπο σκέψης της κοινωνίας στην οποία ζει, να αφήσει πίσω τους περιορισμούς της, να παρακάμψει νοητικές και ψυχολογικές άμυνες που θα τον απέτρεπαν από το να σκεφτεί πώς θα μπορούσαν να είναι όλα, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.
Πολλές φορές η λογοτεχνία του Φανταστικού και η επιστημονική φαντασία ασχολείται πιο άμεσα με το «τι θα γινόταν αν». Κι αυτό είναι εξαιρετικά συναρπαστικό! Γιατί δίνεται στον καθένα η ευκαιρία να αφεθεί πέρα από τις νόρμες και άρα να φτάσει σε τέτοιο σημείο ταύτισης που να αγγίξει τον αγνό χρυσό φοίνικα που σιγοκαίει στο βάθος της ψυχής του.
Όσο για το κατά πόσο ένας αναγνώστης μπορεί δυσκολότερα να ταυτιστεί με έναν χαρακτήρα ή με έναν φανταστικό κόσμο, αυτό έγκειται στην επιδέξια πένα του συγγραφέα και στο κατά πόσο ο ίδιος ο έχει διεισδύσει στον κόσμο που έπλασε. Γιατί, ο φανταστικός αυτός κόσμος αλλά κι ο χαρακτήρας που πολλές φορές μπορεί να μην είναι καν άνθρωπος, δεν παύει να αποτελεί το αποτύπωμα κάποιας αρχετυπικής εικόνας που μίλησε στον εντελώς ανθρώπινο συγγραφέα και τον συγκίνησε τόσο ώστε να το βγάλει από μέσα του.
Οι φανταστικοί κόσμοι δεν είναι διόλου φανταστικοί. Υπάρχουν και ξεπηδούν από εδώ, από την εποχή της Κρίσης, από την ανεργία, από προβληματισμούς που προκύπτουν από την κοινωνία μας, από μένα κι από σένα.
Για να φτάσουν όμως μέχρι το χαρτί -και συνήθως θέλει αρκετό χρόνο για να συμβεί κάτι τέτοιο- σημαίνει πως εκφράζουν κάτι με το οποίο υπάρχει χώρος να ταυτιστεί κανείς!
Με λίγα λόγια, η λογοτεχνία του Φανταστικού έχει να προσφέρει όλα όσα προσφέρει η λογοτεχνία ανεξάρτητα από την ταμπέλα της.
Τώρα, αν μας βοηθάει να λύσουμε προβλήματα… Η λογοτεχνία δεν μπορεί να λύσει προβλήματα, μπορεί όμως να αποτελέσει λαβή για αναθεώρηση, για ανανέωση, για αλλαγή σκοπιάς.

Κατά πόσο αυτό συμβαίνει όμως, και στην Ελληνική πραγματικότητα; Θέλω να πω, η εγχώρια λογοτεχνία του Φανταστικού κατά πόσο συνδράμει στην νοητική εκπαίδευση των αναγνωστών της;
Δεν βλέπω γιατί να μην συμβαίνει το ίδιο για την Ελλάδα. Αυτό είναι κάτι που λειτουργεί πέρα από τις συνθήκες. Οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν προβλήματα και διλήμματα κάθε μέρα, παντού.
Το θέμα είναι πως η λογοτεχνία του Φανταστικού στην Ελλάδα αντιμετωπίζεται ακόμα με εσωστρέφεια και δισταγμό, με αποτέλεσμα να μην εκδίδονται πολλοί τίτλοι.
Θεωρώ πως οι έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού, του τρόμου, και της επιστημονικής φαντασίας έχουν πολλά να δώσουν, αν τους δοθεί η ευκαιρία. Οι επιλογές των εκδοτικών παίζουν και θα παίξουν αρκετά μεγάλο ρόλο στο κατά πόσο θα αποκτήσει κι αυτός ο κλάδος της λογοτεχνίας το μερίδιό του.
Όμως για να γίνει αυτό, θα πρέπει ως κοινωνία να αρχίσουμε να απενοχοποιούμε και να εκτιμούμε την φαντασία, όχι ως κομμάτι της λογοτεχνίας, αλλά ως κομμάτι του εαυτού μας.
Στην Ελλάδα, ο συγγραφέας θεωρείται αυτόματα πως είναι ονειροπόλος, ιδεαλιστής, ένα μεγάλο παιδί. Χρειάζεται να υπερβούμε επιτέλους τις υποτιμητικές συνδέσεις με τις οποίες χρωματίζουμε την φαντασία γιατί μας στερούν από το να γευτούμε όλα όσα μπορεί να μας προσφέρει!

Και μιλώντας για τους Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού, πιστεύεις πως ακολουθούν απλά τα ξένα πρότυπα συγγραφής, παράγοντας δηλαδή ιστορίες επιδερμικής φαντασίας που θυμίζουν χολιγουντιανά σενάρια ή υπάρχου και κινήσεις που να ξεχωρίζουν;
Καταρχήν, δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όλοι μας καλώς ή κακώς, είτε συγγραφείς είτε όχι, ακολουθούμε κάποιο πρότυπο που είδαμε αλλού. Θα υπάρχουν κι εκείνοι που θα παράγουν ιστορίες που θυμίζουν Χόλυγουντ, και προσωπικά δεν το βρίσκω καθόλου κακό αυτό. Όλα εξυπηρετούν κάποιο σκοπό και εκφράζουν κάποια ανάγκη.
Ωστόσο, επειδή μιλάμε για μια πολύ μικρή αγορά, είναι άσχημο όταν βλέπω πως εκδίδονται μονάχα ενός τύπου βιβλία, που βαδίζουν στα πεπατημένα και σε όσα είναι ήδη γνωστά από τον κινηματογράφο, χωρίς να δίνεται η ευκαιρία και σε όλα τα υπόλοιπα.
Έχω την εντύπωση πως η αλυσίδα πάει ως εξής: ο εκδότης δεν τολμά να πρωτοτυπήσει, βγάζει μια ελληνική κόπια του Τόλκιν, του Dan Brown ή του Τwilight, το κοινό αγοράζει, απογοητεύεται γιατί είναι ξεπατίκωμα, δεν ξαναγοράζει, κι ο εκδότης συνεχίζει να μην εμπιστεύεται.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι υπόλοιπες εκδοτικές προσπάθειες να πνίγονται στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Κι είναι κρίμα γιατί στον χώρο, μεταξύ άλλων, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά να προσφέρουν στην ελληνική λογοτεχνία.
Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Μιχάλης Μανωλιός, που έχει ήδη εκδώσει δύο συλλογές διηγημάτων, και πήρε το πρώτο βραβείο με το διήγημά του Αίθρα στον φετινό 5ο Διεθνή Διαγωνισμό Aeon Award, μία διάκριση άνευ προηγουμένου για τα ελληνικά δεδομένα.
Δεν θα έπρεπε να περιμένουμε τις διακρίσεις για να ασχοληθούμε με τον χώρο του Φανταστικού, του τρόμου και της επιστημονικής φαντασίας, αλλά ίσως εν τέλει να χρειάζεται κάτι τέτοιο -κάτι απ’ έξω δυστυχώς- για να ανατρέψουμε την υπάρχουσα αντιμετώπιση.
Επίσης, πολύ αξιόλογες προσπάθειες γίνονται και μέσα από το διαδίκτυο. Το sff.gr και η Fantasy Gate του metafysiko.gr είναι δύο ιστότοποι που προωθούν με πολύ γόνιμο τρόπο τον χώρο, οργώνοντας και εμπλουτίζοντας το έδαφος ώστε και αυτή η λογοτεχνία να αρχίσει σιγά σιγά να ανθίζει στα μέρη μας.

Και κάπου εδώ ερχόμαστε στο δικό σου μυθιστόρημα. Δεν είναι πολύς καιρός που η Ενυδρία έχει κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας έχοντας λάβει πολλές θετικές κριτικές! Θα ήθελες να μας πείς δυο λόγια για το βιβλίο σου;
Η Ενυδρία θα μπορούσα να πω πως συντροφεύει την ζωή μου πολλά χρόνια τώρα. Αν και δεν είναι έργο βιογραφικό, σίγουρα είναι ιδιαίτερα προσωπικό καθώς γράφοντας το, γνώρισα, έζησα και άλλαξα πολλά. Όσον αφορά τώρα την υπόθεση...
Το βιβλίο ουσιαστικά χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο εκτυλίσσεται σε μια σύγχρονη μεγαλούπολη της Ελλάδας όπου παρακολουθούμε την ζωή ενός ατόμου που φλερτάρει με αυτό που η κοινωνία χαρακτηρίζει «περιθώριο», προσπαθώντας να βρει ανακούφιση.
Ωστόσο, η μόνη ευκαιρία για να πετύχει, είναι να βουτήξει στην άλλη πλευρά. Αυτό αποτελεί το δεύτερο μέρος, τον σκοτεινό κόσμο της Ενυδρίας, όπου το άτομο περιπλανιέται ανάμεσα σε όλα όσα έκρυβε στην ψυχή του, στα απωθημένα και στα συναισθήματα που πλέον παίρνουν σάρκα και οστά ως παράδοξα πλάσματα-κάτοικοι σε έναν κόσμο όπου έχει χαθεί η ισορροπία.

Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει την Ενυδρία ως αντιπροσωπευτικό δείγμα του new weird, όρος που αν δεν απατώμαι προέρχεται από το έργο του βρετανού συγγραφέα China Mieville! Μπορείς να μας εξηγήσεις λίγο καλύτερα τι αφορά;
Η λέξη «αντιπροσωπευτικό» δεν αρμόζει στην Ενυδρία. Το new weird είναι ένα είδος πολύ πρόσφατο καθώς ξεπήδησε από την δεκαετία του 90 και δεν είναι ακόμα ακριβώς ξεκάθαρο το τι ορίζεται ως τέτοιο. Σε γενικές γραμμές αφορά κοσμοπλασίες που βασίζονται σε σύγχρονα ρεαλιστικά αστικά μοντέλα ως εφαλτήριο για την δημιουργία μυθοπλασίας που συνδυάζει στοιχεία τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας, πολλές φορές ταυτόχρονα.
Είναι αλήθεια πως η Ενυδρία έχει τέτοιες επιρροές, ίσως να αφήνει μια γεύση που σε κάποιους να θυμίζει το new weird, αλλά κατά τη γνώμη μου απέχει από το να χαρακτηριστεί έτσι.
Συνήθως, στα έργα που συνθέτουν αυτό το νέο είδος, το θέμα είναι η πόλη, ενώ στην Ενυδρία το θέμα είναι ο άνθρωπος και το «μέσα» του.
Προσωπικά πάντως, δεν σου κρύβω πως λατρεύω αυτό το είδος, και κυρίως τα έργα του Mieville, τα οποία ελπίζω κάποια στιγμή να έχω την ευκαιρία να μεταφράσω...

Διαβάζοντας το βιβλίο σου, πρέπει να ομολογήσω πως με εντυπωσίασαν (όπως και με προβλημάτισαν) τρία στοιχεία κλειδιά: η αίσθηση της παρακμής, το γεγονός πως ο/η πρωταγωνιστής της ιστορίας δεν έχει φύλλο (και μάλιστα συμπεριφέρεται ερωτικά σαν άνδρας αλλά και σαν γυναίκα), και η αναζήτηση του εαυτού μέσα από ένα σκληρό σουρεαλιστικό κόσμο, την Ενυδρία. Γιατί επέλεξες αυτά τα στοιχεία;
Δεν τα επέλεξα ακριβώς, αλλά εν τέλει, αφού τελείωσε η συγγραφή, συνειδητοποίησα πως αυτό που ήθελα να πω ήταν πως όλοι έχουν την δυνατότητα να περάσουν και να βιώσουν το «άλλο», να έρθουν σε επαφή με όσα γεννάνε, θρέφουν, θάβουν και ονειρεύονται μέσα τους.
Η επιλογή του χαρακτήρα, ένα χαμένο κορμί, με πάθη, βουτηγμένο στην ενοχή, την ανωριμότητα, τον εγωισμό και την απάθεια, αν θέλει μπορεί, ακόμα κι έτσι όπως είναι, χαραμισμένο, να βιώσει το εξαιρετικό, την αποκάλυψη και την λύτρωση.
Έχω συναντήσει αρκετές φορές σε βιβλία την ιδέα του περάσματος ως δίοδος προς την λύτρωση, αλλά συνήθως οι εκλεκτοί είναι αθώες ψυχές, παιδιά, αδικημένοι ήρωες. Άτομα που το άξιζαν. Γιατί όμως να μην μπορεί ο καθένας να είναι ο εκλεκτός, γιατί ο οποιοδήποτε να μην αξίζει κάτι τέτοιο;
Δεν υπάρχουν στα αλήθεια κριτήρια! Ο καθένας μπορεί να είναι αυτός που θέλει. Τώρα βέβαια, συνήθως το να θέλεις απέχει από το να είσαι, κι αυτό γιατί ελλοχεύουν ένα σωρό δικές μας αυτοσχέδιες γραμμές αναχαίτισης.
Όσον αφορά τώρα το «μυστήριο» με το φύλλο του χαρακτήρα που δεν αποκαλύπτεται... πρόκειται για ένα παιχνίδι με τις ταμπέλες. Για μένα δεν έχει σημασία τι φύλλο είναι το Ψάρι στην Ενυδρία, άλλωστε ούτε κι εγώ ξέρω.

Φαίνεται λοιπόν πως πίσω από όλο το μυθιστόρημα, υπάρχει ένα πολύ ζωντανό ψυχολογικό και φιλοσοφικό μήνυμα. Για ποιο λόγο όμως, όλο αυτό θα έπρεπε να το καταθέσεις μέσω ενός μυθιστορήματος φαντασίας που χρησιμοποιεί το υπερφυσικό στοιχείο; Παρατηρώ βλέπεις τελευταία μια παγκόσμια εμμονή με το υπερφυσικό, στον κινηματογράφο, στην λογοτεχνία, ακόμη και στο θέατρο! Γιατί οι συγγραφείς επιλέγουν τα παράξενα φαινόμενα για να εκφραστούνε;
Η πρώτη μου σκέψη είναι πως μέσα από το υπερφυσικό, μπορούν να εκφραστούν πιο έμμεσα και πιο διπλωματικά αν θέλεις, ανάγκες οι οποίες ενώ ναι μεν υπάρχουν δεν μπορούν να γίνουν ακριβώς αποδεκτές από το περιβάλλον στα πλαίσια του οποίου ζούμε καθημερινά.
Επίσης, το υπερφυσικό, πάντα συμβολίζει το άλλο, αυτό που υπάρχει πέρα από την πεζή καθημερινότητα, συμβολίζει την ελπίδα πως εκεί έξω -ή εκεί μέσα- υπάρχει κάτι που μας υπερβαίνει, που μας ενώνει, και συνάμα, που μας προσφέρει νόημα!
Ο άνθρωπος πάντα αποζητά στο υπερφυσικό την επιβεβαίωση ενός ανώτερου σχεδίου, λαχταρά να ελπίζει πως δεν τελειώνουν όλα στις δεξιότητες του φυσικού του σώματος.

Και όσον αφορά την χώρα μας; Ποια πιστεύεις πως μπορεί να είναι η πορεία του ελληνικού fantasy;
Είμαι αρκετά αισιόδοξη να πω την αλήθεια. Ολοένα και περισσότερες αξιόλογες προσπάθειες βγαίνουν στα ράφια. Ολοένα και περισσότερες πένες δοκιμάζουν το είδος τεντώνοντάς το στα άκρα μέσα από φρέσκες οπτικές μιας κουλτούρας που σε γενικές γραμμές δεν είχε την εμπειρία του fantasy.
Έχουν ήδη προκύψει προσπάθειες που ξεχωρίζουν για την αυθεντικότητά τους, και έπονται κι άλλες, κι ελπίζω πως σε λίγα χρόνια δεν θα χρειάζεται να τις ψάχνουμε με το τουφέκι στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Δεν λέω πως το ελληνικό φανταστικό και η επιστημονική φαντασία ξαφνικά θα σαρώνουν σε μια δεκαετία, αλλά τουλάχιστον ελπίζω να βρουν την θέση τους στο ελληνικό κοινό.

Η Ενυδρία Προκαλεί Συζητήσεις!

2011-03-23T21:50:00.006+02:00

Και ενώ δεν έχει κλείσει ακόμη ο πρώτος μήνας από την κυκλοφορία της Ενυδρίας, ήδη έχουν εμφανιστεί τα πρώτα σχόλια για το βιβλίο!

Δείτε για παράδειγμα τον διάλογο που ξεκίνησε για την Ενυδρία, στο μεγαλύτερο forum για το fantasy και την επιστημονική φαντασία στην Ελλάδα, το sff.gr.

Στο μεταξύ, πριν λίγες ημέρες παρέδωσα την πρώτη μου συνέντευξη στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, που θα δημοσιευτεί στις 02 Απριλίου.

Περισσότερα νέα από και για τον κόσμο της Ενυδρίας, σύντομα...

Η Ενυδρία Κυκλοφορεί Ανάμεσα μας!

2011-03-10T17:19:00.003+02:00

Και μετά από πολλές καθυστερήσεις που δεν μας πτόησαν, αλλά αντίθετα ενίσχυσαν την δίψα μας, κυκλοφόρησε (επιτέλους) το πρώτο ολοκληρωμένο μου μυθιστόρημα!

Η διανομή του βιβλίου έχει ξεκινήσει εδώ και μια βδομάδα, και σύντομα θα βρίσκεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία της χώρας! Όπου λοιπόν συναντήσετε απορημένα πρόσωπα και βιτρίνες με άδειο χώρο, μην διστάσετε να τους ενημερώσετε για την κυκλοφορία του, και να ζητήσετε το δικό σας αντίτυπο...

Η Ενυδρία είναι μια ιδιότυπη περιπέτεια φαντασίας (dark fantasy) σε δυο κόσμους. Ένα σουρεαλιστικό ταξίδι από τον χαμένο ερωτισμό της καθημερινότητας, σ' έναν εσωτερικό κόσμο ατελείωτης φαντασίας και περιπλάνησης.

Από την Ελλάδα του σήμερα στην παράδοξη Ενυδρία, ο αναγνώστης ακολουθεί την υπαρξιακή αναζήτηση για την επανένωση των αντιθέτων μιας ψυχής που, δίχως ταυτότητα, φύλο ή όνομα, χάθηκε ανάμεσα στις επιθυμίες και τους κανόνες.

Το μυθιστόρημα της Ενυδρίας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Nocturna σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία της χώρας.

Η Ενυδρία μπρος στις Πύλες της Ενσάρκωσης

2010-11-23T20:32:00.004+02:00

Και μετά από την περιπέτεια της υπομονής του χρόνου, η σελιδοποίηση του βιβλίου είναι επιτέλους έτοιμη! Η Ενυδρία πλησιάζει στην τελική της ενσάρκωση.
Και τούτο εστί το εξώφυλλο της: υδάτινος σουρεαλισμός με μερικές δόσεις horror, τόσο ώστε να δημιουργηθεί η απαραίτητη ατμόσφαιρα!
Τυπογραφείο... here we come

Η Αυτοκράτειρα της Λίμνης των Απωθημένων

2010-08-16T23:32:00.004+03:00

Η Αυτοκράτειρα της Λίμνης των Απωθημένων
(μια ιστορία της Ενυδρίας)

Το όνομά του δεν το έμαθα ποτέ.

Το δωμάτιο που μου είχαν παραχωρήσει για την προσωρινή μου διαμονή το μοιραζόμουνα μαζί του. Το σπίτι ήταν ένα μικρό αγρόκτημα στις παρυφές του όρους Λάι-Μαλάντ, και σ’ εκείνη την περιοχή της Ενυδρίας οι κάτοικοι ήταν αγρότες, ήρεμοι άνθρωποι και καλόκαρδοι, μα αμόρφωτοι και προληπτικοί. Ήξεραν να βόσκουν τερτίκια, κάτι παχουλά πτηνά με πλουμιστό λευκό φτέρωμα που δεν μπορούσαν να πετάξουν και που έκαναν πεντανόστιμα και ξακουστά αυγά και αυτό μονάχα εμπιστεύονταν. Ο θείος μου ήταν μέλος της φατρίας εδώ και πολλά χρόνια κι αν και δεν συμμετείχε ενεργά στις δραστηριότητές της, είχε επωφεληθεί από τις διασυνδέσεις της πολλές φορές και δεν είχε άλλη επιλογή από το να με βοηθήσει τώρα που είχα την ανάγκη του.

Μπήκα στο δωμάτιο μου διστακτικά. Ήξερα ότι έπρεπε να το μοιράζομαι, αλλά δεν ήξερα ακόμα με ποιον. Ήταν ένα μικρό δωματιάκι με δύο μονά κρεβάτια τοποθετημένα αντικριστά, λευκούς γυμνούς τοίχους κι ένα μελαγχολικό παράθυρο πάνω απ’ το οποίο κρεμόταν μια άνοστη λευκή κεντητή κουρτίνα. Μια δεύτερη πόρτα οδηγούσε στο μπάνιο.
Αθόρυβα και κόβοντας μου την χολή, ένα αγόρι φάνηκε στο κατώφλι του μπάνιου. Μόλις είχα κλείσει την πόρτα πίσω μου κι είχα αφήσει τη μικρή μου βαλίτσα στο πάτωμα. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου να δω καλύτερα. Το αγόρι είχε σχεδόν κοριτσίστικα χαρακτηριστικά κι έμοιαζε-δεν έμοιαζε για δεκαεφτά. Ανοιγόκλεισα ξανά τα μάτια μου, κάτι μου έλεγε ότι με γελούσαν. Προς στιγμήν πίστεψα πως μπροστά μου στεκόταν ένα κορίτσι, τα ανοιγόκλεισα ξανά, ένα αγόρι, κι αυτό συνεχίστηκε, το μπέρδεμα, το ανακάτεμα φύλων και χαρακτηριστικών. Πρέπει να επρόκειτο για έναν Αλλόμορφο, αλλά εκείνη την στιγμή, αστραπιαία, άλλο ήταν το συναίσθημα που με είχε συνεπάρει και ταρακουνούσε άγρια τα σωθικά μου. Ο πόθος. Έτσι, χωρίς καμιά προειδοποίηση, πέρα από κάθε λογική, πέρα απ’ όλα τα συναισθήματα μαζί, μ’ έτρωγε και μ’ οδηγούσε αυτός ο τρελός πόθος στη θέα αυτού του αλλόκοτου πλάσματος.
Έκανα δύο βήματα κι ύστερα κι άλλα δύο κι έφτασα εμπρός του. Και φιληθήκαμε. Δεν θυμάμαι για πόση ώρα ήταν έτσι με την πλάτη κολλημένη στον τοίχο εκείνος ενώ τα χέρια του διέτρεχαν το κορμί μου κάτω από την αεράτη μπλούζα μου. Ένιωθα το φιλί του να στραγγίζει όλη την ενέργεια από μέσα μου, αφήνοντάς με να ζητιανεύω κι άλλο. Αλλά ήταν μια φλόγα που δεν έσβηνε. Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε πριν να πέσουμε στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο, και φορώντας ακόμα όλα μας τα ρούχα, αρχίσαμε να τριβόμαστε σώμα με σώμα, ο ένας πάνω στον άλλο, βυθισμένοι στην απόλυτη άγνοια.
Το δέρμα του ήταν απαλό και λευκό, μα τα δόντια του ήταν κοφτερά και ήμουν σίγουρη ότι θα είχα πολλές μελανιές πάνω μου όταν όλο αυτό καταλάγιαζε. Του έβγαλα την μπλούζα κι εκείνος την δική μου. Άργησα να συνειδητοποιήσω πως άκουγα κινήσεις στο διπλανό δωμάτιο, κάποιος βημάτιζε εκεί μέσα, ίσως να ήταν ο θείος, αλλά μόλις το συνειδητοποίησα, η ορμή μου φούντωσε ακόμα περισσότερο.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ιδέα από πού είχε ξεπηδήσει όλη εκείνη η ορμή από μέσα μου. Ποτέ μου δεν είχα ιδιαίτερα πολλές ορμές, κι αυτό που μου συνέβαινε τώρα, αυτή η παλίρροια που με έπαιρνε και με σήκωνε ήταν κάτι απόλυτα πρωτόγνωρο, που με άφηνε σύξυλη κι ανήμπορη να το πολεμήσω ακόμα κι αν ήθελα.
Ένιωθα την στύση του, σκληρή κάτω από το εσώρουχο κι άπλωσα το χέρι για να τον κανακέψω λίγο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε ξεφορτωθεί παντελόνι και εσώρουχο κι εγώ είχα μείνει μόνο με την αεράτη μπλούζα μου.
Φευγαλέα τον κοίταξα στα μάτια. Αλλά δεν μπορούσα να εστιάσω στο βλέμμα του. Ήταν αλλόκοτο, χαμένο πέρα από μένα και καρφωμένο πάνω μου ταυτόχρονα.
«Ποιος είσαι;» ψιθύρισα, χωρίς πραγματικά να με νοιάζει, χωρίς να το σκεφτώ.
Δεν μου απάντησε, και συνέχισε, όπως και τα βήματα στο διπλανό δωμάτιο.
«Κι αν μας δουν;» συνέχισα την μπλόφα μου πως ήμουν ένα καθώς πρέπει κορίτσι που η αλλόκοτη ομορφιά του είχε αποπλανήσει.
Ξανά δεν πήρα απάντηση κι ευθύς, ένα αυθόρμητο πλατύ χαμόγελο τράβηξε τα χείλη μου πέρα ως πέρα. Και μετά ήρθε ο έρωτας.
Ήταν γρήγορος, χωρίς περιστροφές. Κοφτός και σύντομος, μου ‘παιρνε την ανάσα κάθε φορά που πήγαινα να εισπνεύσω λίγη ηδονή. Ένα γλυκό-γλυκό κερασάκι που καταβρόχθισα με όλο το πάθος που δεν είχα δείξει στους προηγούμενους εραστές μου. Εξεπλάγην και η ίδια και μάλιστα εκείνες τις στιγμές, καθώς έπιασα τον εαυτό μου να επεξεργάζεται πολύ σοβαρά το θέμα, πριν αφεθώ και πάλι σε έναν αναστεναγμό ή σε μια πνιγμένη κραυγή στο μαξιλάρι. Τα βήματα δυνάμωσαν ξαφνικά, κάποιος πλησίαζε.
Αστραπιαία και με λίγη δύναμη παραπάνω απ’ ότι χρειαζόταν, ο Αλλόμορφος με πέταξε στην άλλη άκρη του κρεβατιού και άρχισε να ντύνεται με φούρια. Η στύση του όμως ήταν ακόμα εκεί κι εγώ δεν μπορούσα με τίποτα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου. Εκείνος δεν φαινόταν να μου δίνει σημασία, είχε επικεντρωθεί στο να δείχνει κόσμιος. Τα βήματα πλησίασαν κι άλλο και φάνηκε να σταμάτησαν πίσω από την πόρτα.
Μου πέταξε την φούστα μου, η οποία με βρήκε στα μούτρα και έσκασε την φούσκα που πάνω ταξίδευα. Έκανα ένα μορφασμό διαμαρτυρίας, όταν στην πόρτα ακούστηκε ένα σιγανό χτύπημα.
«Όλα καλά ΝεΛένα;»
Ήταν η μπάσα φωνή του θείου μου ή τουλάχιστον έτσι υπέθεσα καθώς δεν τον γνώριζα καθόλου καλά. Πανικόβλητη φόρεσα την φούστα και χώθηκα κάτω από τα σκεπάσματα του κρεβατιού μήπως τυχόν κι έμπαινε μέσα.
«Καλά θείε», έκλεψα δυο στιγμές για να βρω και πάλι την ανάσα μου και πρόσθεσα, «Λέω να ξαπλώσω λιγάκι, να ξεκουραστώ απ’ το ταξίδι».
Ο Αλλόμορφος είχε μείνει ασάλευτος σαν άγαλμα, ίσα που έβλεπα το γυμνό του στήθος να ανεβοκατεβαίνει απαλά. Είχε προλάβει να βάλει το παντελόνι του και να ρίξει το πουκάμισο του στους ώμους. Το βλέμμα του είχε τέτοια ένταση και τέτοια διάρκεια που προς στιγμήν απόρησα αν όντως επρόκειτο για ζωντανό πλάσμα ή για πλάσμα από τέχνη πλασμένο.
Με ένα «κλακ» που μου έκοψε την ανάσα, η πόρτα άνοιξε διάπλατα χωρίς καμιά προειδοποίηση. Στο κατώφλι έστεκε ο θείος μου, ένας άντρας θεόρατος και καλοξυρισμένος, με τα χαλαρά του μάγουλα να γυαλίζουν σαν βερνικωμένα και τα μαλλιά του να αστραποβολούν από την μπριγιαντίνη. Έμεινα άναυδη, στήλη άλατος.
Το ίδιο κι ο Αλλόμορφος. Μόνο που το βλέμμα του τώρα είχε εστιάσει στον κίνδυνο που τον πλησίαζε απ’ το κατώφλι και ήτανε βλέμμα σαλεμένο, βλέμμα τρελού, βλέμμα θηρίου απελπισμένου.
Ο θείος με αργά αποφασιστικά βήματα τον ζύγωνε. Κι είχε ένα ύφος που για κακή μου τύχη είχα ξαναδεί πολλές φορές σε πρόσωπο ανθρώπου. Ήταν η φλόγα της εξουσίας που σιγόκαιγε στα μάτια του. Εμένα ούτε που με κοίταξε. Όλη του η προσοχή ήταν καρφωμένη στον Αλλόμορφο.
«Θα μας κάνεις κι άλλα μπάσταρδα; Ε; Δεν μας φτάνει ένα φρικιό σαν κι εσένα, να ‘χουμε κι άλλα;»
Η φωνή του ήταν τόσο βροντερή που είμαι σίγουρη πως ακούστηκε σε όλον τον κάμπο. Είχα αρχίσει να τρέμω παρά τη θέλησή μου, δεν ξέρω αν ήταν από το κρύο ή τον φόβο. Ο Αλλόμορφος απλώς στεκόταν, ασάλευτος, σιωπηλός και σε επιφυλακή. Δεν φαινόταν να έχει καμία πρόθεση να απαντήσει.
«Αν μπορούσα…Μα το Όλον, θα σε είχα κάνει κομμάτια με τα ίδια μου τα χέρια!» και καθώς ξεστόμιζε τις απειλές του, ξεκούμπωνε τη ζώνη του, κι αφού τελείωσε την τράβηξε απότομα, και τότε, πολλά πράγματα έγιναν ταυτόχρονα. Εγώ ούρλιαξα κάτι ακατάληπτο και ξεχνώντας την γύμνια μου πετάχτηκα να του πάρω την ζώνη, ο θείος μου με έσπρωξε μανιασμένα, αλλά μόλις γύρισε για να επιχειρήσει ξανά να χτυπήσει τον Αλλόμορφο, μπροστά μας έστεκε ένα πλάσμα ψηλόλιγνο, με σκούρο πράσινο δέρμα που έμοιαζε με φιδιού, με πόδια χέρια και ουρά, και μάτια τόσο ανθρώπινα και διαπεραστικά που τρυπούσαν την ψυχή σου και την άφηναν αδειανή να χάσκει. Τα μαλλιά του, μαύρα σαν τον έβενο και στιλπνά έπεφταν στους ώμους του και παρόλο που το βλέμμα του έμοιαζε να είναι στυλωμένο στον θείο, εγώ το ένιωθα πως κοιτούσε εμένα.
Πάντως εδώ πρέπει να πω, πως προφανώς, ο θείος δεν μοιραζόταν το ίδιο θέαμα με ‘μένα, καθώς ευθύς μόλις αντίκρισε το πλάσμα, έπεσε στα γόνατα, κι άρχισε να μυξοκλαίει μουρμουρίζοντας προσευχές και παρακλήσεις στο Όλον. Κι απ’ ότι κατάλαβα απ’ τα μισόλογά του, αυτό που έβλεπε ολοζώντανο εμπρός του ήταν η γυναίκα του, η θεία μου, που την είχε καταπιεί η Χλέμια η Πίκρα πριν από κάμποσα Φεγγάρια. Βέβαια, από τον τρόμο στην έκφρασή του καταλάβαινα πως δεν την έβλεπε όπως ακριβώς θα ήθελε να την θυμάται.
Ο Αλλόμορφος έκανε ένα βήμα εμπρός κι άπλωσε το φολιδωτό χέρι του να τον χαϊδέψει στο μάγουλο, μα ο θείος μου τραβήχτηκε απότομα, έπεσε προς τα πίσω και σέρνοντας τον πισινό του στο ξύλινο πάτωμα προσπαθούσε να αποφύγει το άγγιγμα της νεκρής. Αλλά ο Αλλόμορφος είχε ένα σαρδόνιο χαμόγελο στα χείλη που φανέρωνε πως δεν θα σταματούσε, δεν θα έκανε πίσω, δεν φοβόταν μα ούτε κι εξουσίαζε ακριβώς.
Ο θείος μου πέρασε εν τέλει το κατώφλι και με μια κλωτσιά έκλεισε την πόρτα πίσω του. Το απλωμένο χέρι του Αλλόμορφου έπεσε χαλαρό στο πλευρό του κι ευθύς αμέσως πήρε ξανά την μπερδεμένη μορφή με την οποία έκανα έρωτα. Κάθισα στο κρεβάτι, σε κάποια απόσταση από το πλάσμα. Το φοβόμουν ήταν η αλήθεια, και ένιωθα πως εκείνο το υπέροχο γαμήσι θα μου στοίχιζε όσο δεν φανταζόμουν.
«ΝεΛένα» είπε το πλάσμα με μια φωνή που ακουγόταν σαν δυο φωνές μαζί, «Πες μου, πες μου για ‘σένα».
Δάγκωσα τα χείλη μου και χωρίς να το θέλω, η ζωή μου ξεπήδησε μπροστά του. Δεν ήταν μια ευτυχισμένη ζωή.
«Είσαι η ΝεΛένα και δεν είσαι κανενός. Δεν έχεις κανένα χάρισμα ιδιαίτερο και για αυτό δεν θεώρησες ποτέ τον εαυτό σου άξιο για κάποια οικογένεια. Ζητάς τόσο απελπισμένα την αποδοχή των άλλων, μα ποτέ δεν θα την έχεις. Είσαι ένα τέρας, μια παρίας, σ’ έναν κόσμο θαυμαστό. Μέχρι που ήσουν δέκα χρονών είχες έναν εραστή χωρίς να το ζητήσεις. Ήταν πατέρας ή αδελφός σου; Κανείς δεν το ‘μαθε ποτέ, κι η μάνα σου, εκείνη σε ζήλευε πολύ που της έπαιρνες τον άντρα. Στα δώδεκα είχες την πρώτη σου περίοδο κι έχασες τον εραστή σου. Κι από τότε περιπλανιέσαι, μια μετριότητα χρυσή, που μισεί, ω, πόσο μισεί, την μετριότητα αυτή καθαυτή. Σε συμπονώ για τη ζωή σου Νελένα. Σε συμπονώ για την εμμονή που έχεις για τα μεγαλεία. Σε συμπονώ για όλα τα συμπλέγματά σου που σε κάνουν ένα ανθρώπινο κουβάρι που περιπλανιέται παριστάνοντας την καθώς πρέπει δεσποινίδα. Αλλά θα είμαι και το μόνο πλάσμα που σε συμπονά και θα σε συμπονέσει. Γιατί εσύ τρέχεις από σένα», πλησίασε με δυο βήματα γρήγορα και κοφτά και πριν προλάβω να αντιδράσω, μου έπιασε το χέρι, «Η ιερή μας ένωση, κατάρα για σένα θα ‘ναι. Κι αν μια ελπίδα είχες να γίνεις αποδεκτή κι αγαπητή και χιλιοτραγουδισμένη, θα πρέπει να την χάσεις», και μόλις ξεστόμισε εκείνα τα λόγια, ηλεκτρικό ρεύμα σα να με χτύπησε και τίναξα το χέρι του απ’ το δικό μου και με δάκρυα οργής στα μάτια, τον έσπρωξα και τον χτύπησα με τις γροθιές μου, κι εκείνος ούτε που κουνήθηκε, απλώς έστεκε, κι εγώ χτυπούσα και δάγκωνα και κλοτσούσα και μισούσα, μισούσα γιατί όλα όσα έλεγε δεν ήταν παρά αλήθεια, και πριν το καταλάβω, η οργή έγινε πάθος κι ο πόνος έγινε παράδοση και κάναμε έρωτα ξανά και ξανά, μέχρι το τέλος. Κι όλη την ώρα ήξερα, ω, πόσο καλά το ήξερα πως ήταν ένα λάθος. Ήταν ένα λάθος που το ρουφούσα και το εγκόλπωνα, μα δεν το αγαπούσα. Τότε όμως, μόλις αυτός τελείωσε, στο νου μου γεννήθηκε μια διεστραμμένη ελπίδα. Αν δεν μπορούσαν οι συμπατριώτες μου στην Ενυδρία να μ’ αγαπούν και να με θαυμάζουν, γιατί να μη με μισούν, γιατί να μην αηδιάζουν; Το όνομά μου, το ξέρω είναι εύηχο, για ακούστε το, ΝεΛένα, θα γίνει γνωστό το υπόσχομαι, γνωστό πέρα ως πέρα.
Το ήξερα πως ο θείος μου είχε ακούσει για μένα. Πως ήμουνα ένα τσουλί κι ευελπιστούσε μόνος του να το εξακριβώσει. Ας μην κοροϊδευόμαστε, στην Κόκκινη πόλη ήμουν εταίρα. Κι έτρεχα από τους Μπάτσους να ξεφύγω που είχε στείλει η Χλέμια να χαλάσουν όλα τα κορίτσια στους Τρεις Οίκους της πόλης του έρωτα. Ας είναι. Αφού έτσι το Όλον αποφάσισε για ‘μένα. Να είμαι μια παρείσακτη στον κόσμο του. Το Όλον το επέλεξε, να είμαι έτσι, αλλά δεν θα του το χαρίσω. Μεγαλείο να είναι, μου αρκεί, κι ας είναι ποτέ τους να μην με αγαπήσουν.

Η ΝεΛένα γέννησε ένα παιδί. Τίνος ήταν, κανείς δεν ξέρει. Ποτέ της δεν της άρεσαν τα ψάρια. Και μια που η ειρωνεία περίσσευε αντί για μητρικό γάλα, Ψάρι το παιδί της ονόμασε και το χόρτασε με φαρμάκια.

Το Υφαντό του Βαμπίρ

2010-07-05T19:04:00.003+03:00

Το Υφαντό του Βαμπίρ
(πρωτότυπος τίτλος:
The Vampire Tapestry)
της Suzy McKee Charnas

Ένα από τα πιο κλασσικά και σημαντικά έργα της παγκόσμιας βαμπιρικής μυθιστορίας κυκλοφορεί από σήμερα στην χώρα μας από τις εκδόσεις Ars Nocturna.
Ένα παράξενο και πρωτότυπο σκοτεινό μυθιστόρημα με πολλές αναγνώσεις. Μια συναρπαστική ιστορία τρόμου αλλά και παραβολή πάνω στην ανθρώπινη φύση και τις κοινωνικές σχέσεις, με έναν ήρωα άκρως ρεαλιστικό, μακριά από τα στερεότυπα του είδους, το οποίο θεωρείται από πολλούς σύγχρονους κριτικούς το αρτιότερο μοντέρνο έργο πάνω στη θεματική του βαμπιρισμού!

Ο Δρ. Έντουαρντ Λιούις Γουέιλαντ είναι ένας ευυπόληπτος καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Νέο Μέξικο με μυστηριώδη προέλευση, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρύψει από τον κοινωνικό περίγυρό του τη βαμπιρική του φύση. Είναι ο μοναδικός του είδους του και ζει ανάμεσα στους φυσιολογικούς ανθρώπους, απομυζώντας τους συνήθως δίχως να το συνειδητοποιούν, επιβιώνοντας με δυσκολία σε έναν περίπλοκο κόσμο όπου δεν πρέπει να γίνει αντιληπτός…

Με την ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω τα παιδιά από τις εκδόσεις, την Μαρία και τον Κώστα που μου ανέθεσαν την μετάφραση αυτού του τόσο μαγευτικού βιβλίου.

Kraken του China Mieville

2010-05-14T12:14:00.002+03:00

Κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο βιβλίο του China Mieville υπό τον τίτλο Kraken! Το έχω ήδη παραγγείλει και περιμένω πώς και πώς να το πιάσω στα χέρια μου. Ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω κριτική από το SF REVIEWS.NET και θα ψηθείτε κι εσείς!

Το Πέρασμα στην Ενυδρία Άνοιξε…

2010-03-30T13:36:00.003+03:00

30 Μαρτίου σήμερα και μόλις χθες γύρισα από την Αθήνα όπου είχα την ευκαιρία να συναντήσω, εκτός από πολλούς καλούς φίλους, τους εκδότες του ARS NOCTURNA.
Ήταν Κυριακή μεσημέρι, και σε μια όμορφη ταβέρνα των Εξαρχείων, μιλήσαμε για το συμβόλαιο και τις υπόλοιπες λεπτομέρειες του βιβλίου.
Συνεπώς… είναι επίσημο πλέον! Η ΕΝΥΔΡΙΑ θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Ιούνιο.
Κάπως έτσι λοιπόν –πανικόβλητη κι ενθουσιασμένη- τρέχω να περάσω τις τελευταίες διορθώσεις στο μυθιστόρημα μου (σ’ ευχαριστώ Αντώνη και Νόντα!)– από σήμερα και πιο τακτικά πλέον, το blog αυτό θα ανανεώνεται με περισσότερες πληροφορίες από τον κόσμο της Ενυδρίας, την πορεία του βιβλίου αλλά και άλλες ενδιαφέρουσες ειδήσεις από το λογοτεχνικό σύμπαν.

Οι Σημειώσεις της Ομιλίας μου για τη Γη των Θεών

2010-01-28T00:25:00.003+02:00

Στις 27 Ιανουαρίου (και ξανά στις 12 Μαρτίου), είχα την τιμή και την χαρά να παρουσιάσω το νέο βιβλίο των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές, Πέρα από τη Γη των Θεών, που υπογράφει ο φίλος Αντώνης Πάσχος.
Η βραδιά πέρασε μέσα σ’ ένα υπέροχο, θερμό περιβάλλον με μεγάλη προσέγγιση από αναγνώστες και φίλους του καλού βιβλίου του φανταστικού.
Παρακάτω είναι οι σημειώσεις μου από την παρουσίαση που πραγματοποίησα…

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε να πούμε για το βιβλίο, καθώς είναι ένα έργο με ποικίλες πτυχές. Φυσικά, έχει όλα όσα αγαπάμε σε ένα καλό fantasy βιβλίο. Ακολουθεί τους βασικούς κώδικες του είδους του fantasy. Αυτό σημαίνει ότι μέσα σε ένα φανταστικό κόσμο, τη Θλίβια στη συγκεκριμένη περίπτωση, ακολουθούμε τον πρωταγωνιστή και ήρωα, τον Ερού, σε ένα ταξίδι ωρίμανσης, μέσα στο οποίο θα θιχτούνε θέματα πανανθρώπινης σημασίας κάτω από το πέπλο της φαντασίας.

Η Θλίβια είναι ένας φανταστικός κόσμος, στον οποίο οι ίδιοι οι Θεοί είναι προσιτοί, καθώς πρόκειται για παντοδύναμους μάγους. Όλοι οι κάτοικοι της Θλίβια είναι τα δημιουργήματα των μάγων. Ένας όμως από αυτούς, ο Ερού, είναι το μόνο δημιούργημα που διαθέτει ελεύθερη βούληση, εξ’ ου και αποτελεί την ραχοκοκαλιά της αφήγησης.
Η ιδιότητά του αυτή θα δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα, καθώς θα αναζητήσει τον δημιουργό του. Η αναζήτησή του λαμβάνει τον χαρακτήρα της κλασσικής αναζήτησης του ήρωα στο fantasy, ο οποίος για να φτάσει στον προορισμό του έχει να περάσει από δοκιμασίες, να αντιμετωπίσει ίντριγκες, πάθη και προδοσίες, και να δώσει αμέτρητες μάχες.

Σ’ αυτό το σημείο, με αφορμή της μάχες, να πω πως ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη σε όλη την πορεία της πλοκής. Αυτό το κατορθώνει είτε με την καταιγιστική δράση είτε αλλάζοντας επιδέξια ύφος γραφής, είτε παίζοντας με τις προσδοκίες του αναγνώστη, κρύβοντας κάθε τόσο ένα αναπάντεχο twist ανά λίγες σελίδες. Η παραστατικότητα και η ζωντάνια της αφήγησης, οι λεπτομέρειες στις μάχες και ο ποικίλος χρωματισμός των περιγραφών δίνουν στο κείμενο ανάσα και γρήγορο ρυθμό.

Πρόκειται στην ουσία για ένα ψηφιδωτό από χαρακτήρες, ιστορίες και περιπέτειες. Ο Ερού, θα αλλάξει πολλούς ρόλους και θα συναντήσει πολλά πλάσματα που καθένα έχει μια προσωπική ιστορία να διηγηθεί και μια διαφορετική εικόνα της Θλίβια να ξεδιπλώσει, δίνοντας έτσι στον αναγνώστη την ευκαιρία να συνδεθεί ακόμα περισσότερο με την ιστορία.

Ωστόσο, ο ρυθμός επιταχύνεται ακόμα περισσότερο με την εμφάνιση των ανταγωνιστών, οι οποίοι πέρα από το επίπεδο της σύγκρουσης, λειτουργούν και σε επίπεδο συμβολικό.

Προσωπικά απόλαυσα πάρα πολύ το κομμάτι που ο Ερού περνά ως στρατιώτης, ενώ ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που μου έκανε θετική εντύπωση, και είναι παρόν από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου, είναι η σχέση του χαρακτήρα με το Θείο.
Όπως και ο Ερού, έτσι και το Θείο περνά από πολλά στάδια που είναι συνυφασμένα με την σταδιακή αλλαγή και ωρίμανση του ήρωα.
Ξεκινάει από την απομυθοποίηση για να καταλήξει στη συνειδητοποίηση πως το θείο είναι στην ουσία η πίστη σε μια ιδέα που κρύβεται μέσα στον κάθε άνθρωπο και μπορεί να βρει αντίκρισμα μέσα από τον έρωτα και την αγάπη προς κάποιον άλλο, αλλά και μέσα από την κατανόηση και αποδοχή του ίδιου μας του εαυτού.

Δεν είναι εύκολο να πιάσεις ένα θέμα τόσο μεγάλο όσο η σχέση του ανθρώπου με τον θεό και να κατορθώσεις να το χειριστείς μέσα από μια γρήγορη πλοκή.
Ωστόσο, ο Αντώνης το κατορθώνει: πραγματεύεται ένα τόσο σημαντικό θέμα χωρίς να χαθεί σε φιλοσοφικά μονοπάτια κάνοντάς το μέρος μιας ολοζώντανης ιστορίας και πλοκής. Σύμφωνα με κάποιους, αυτός είναι και γενικά ο στόχος του fantasy. Χρησιμοποιεί τη φαντασία για να καταπιαστεί με θέματα κοσμικών διαστάσεων.
Άλλωστε η αναζήτηση αυτών των θεμάτων είναι και αυτή που προσδιορίζει τον άνθρωπο. Κι ο άνθρωπος είναι το τελευταίο στοιχείο στο οποίο θέλω να σταθώ.

Ο Ερού δεν είναι άνθρωπος, εκφράζει όμως στην εντέλεια την ουσία του ανθρώπου! Πλάστηκε με ανθρώπινες αρετές και αδυναμίες. Αυτό που τον ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα πλάσματα της Θλίβια είναι πως έχει ελεύθερη βούληση.
Και για μένα, αν υπάρχει κάτι που τον διαχωρίζει κι από τους ανθρώπους, είναι η επίγνωση του πλάστη του, κάτι που τον καθιστά πραγματικά ελεύθερο και ικανό να ξεπεράσει τον εαυτό του και να αγγίξει τη γαλήνη. Είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος να αναζητήσει μόνος του τις απαντήσεις που χρειάζεται.

Στην ουσία, αυτό που αποκόμισα στο τέλος, είναι ότι το βιβλίο στο σύνολό του εξερευνά τις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης. Δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα σε όσους ξεχνούν πως ο άνθρωπος δεν είναι ικανός μόνο για τα χειρότερα, αλλά και για τα καλύτερα. Δίνει μια απάντηση σε όσα καταλογίζουμε κατά καιρούς στο είδος μας, ξεχνώντας τα καλά που μας έφεραν ως το σημείο αυτό.
Κι αυτό έρχεται να μας το θυμίσει ο Ερού καθώς διασχίζει έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις, για να ανταποκριθεί τελικά στη μεγαλύτερη από όλες, να βρει τον εαυτό του πέρα από την Γη των Θεών.

Σημείωση: ευχαριστώ θερμά την Δήμητρα Νικολαϊδου για την πολύτιμη βοήθεια της στην σύνθεση της παραπάνω ομιλίας.

Ένας Κήπος Στο Κεφάλι Μου

2010-01-22T02:10:00.003+02:00

Ένας Κήπος Στο Κεφάλι Μου

(μια ιστορία της Ενυδρίας)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Τα πλάσματα του τόπου αυτού, που εδώ γεννιούνται, αναπνέουν, κατοικούν και πεθαίνουν, έχουν σώματα γυμνά και τόσο γκρίζα, που δεν μπορεί κανείς εύκολα να τα ξεχωρίσει από τους γκρίζους βράχους που πνίγουν το τοπίο. Η μονοτονία του σπάει από μικρά χρωματιστά μπαλώματα εδώ κι εκεί, μπουκέτα ποικιλόμορφα να χορταίνουν κάπως την πεινασμένη ματιά του άτυχου ταξιδιώτη. Βλέπετε, τα πλάσματα αυτά, για τα οποία ο κόσμος εδώ δεν μιλάει, δεν έχουν φυσιολογικό κεφάλι, όπως το εννοούμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι. Έχουν σαγόνι, έχουν χείλη, έχουν μάγουλα και μύτη, μα από τους κροτάφους και πάνω, απ’ εκεί απ’ όπου θα έπρεπε να ξεκινούν τα μάτια, έχουν ένα μικρό ιδιωτικό κήπο. Λουλούδια φυτρώνουν απ’ το λειψό τους κεφάλι, πολύχρωμα κι ευωδιαστά, τόσο έντονα που σου πονάνε τα μάτια και σου σπάνε τη μύτη. Κι όλα τους είναι διαφορετικά, παράξενα, σαγηνευτικά.

Αυτά τα πλάσματα, τα όμορφα και μαζί αποκρουστικά, κανείς δεν είναι σίγουρος αν έχουν εγκέφαλο ή αν στην θέση του υπάρχει κοπριά, μα πιστέψτε με, μπορεί μάτια να μην έχουν, αλλά δεν είναι τυφλά. Λέγεται πως έχουν και λαλιά, μόνο που κανείς ποτέ δεν την έχει ακούσει για να πει με σιγουριά.

«Εγώ θα σε λέω Ματίλντα», είπε το μικρό κορίτσι στο πλάσμα με τα λιλά και γαλάζια λουλούδια που έχασκε ακίνητο μπροστά του. Το στόμα μισάνοιχτο, τα χείλη σκασμένα, οι αγκώνες λυγισμένοι κι οι παλάμες κρεμασμένες, σαν μαριονέτα που κοπήκανε τα σχοινιά.
«Αφού δε μου λες το όνομά σου, πρέπει να σου βρω εγώ ένα. Δεν είναι ευγενικό να μιλάω με κάποια που δεν ξέρω ούτε καν το όνομά της».

Το μικρό κορίτσι έτεινε το χέρι του για χειραψία, αλλά το πλάσμα, η Ματίλντα, δεν κουνήθηκε.
«Ματίλντα, εσύ θα είσαι η καινούρια μου φίλη. Δεν έχω κανέναν άλλον εδώ. Ίσως να μπορείς να με βοηθήσεις, να βρω έναν δρόμο μες στα βουνά, να φύγω. Θέλω να πάω σπίτι μου», το κορίτσι κόμπιασε λίγο για να δει αν θα αντιδράσει, μα συνέχισε μετά από λίγες στιγμές απογοητευμένη, «Εμένα με λένε Αισία. Μένω στη Νεζ Ροζ, στην άκρη της ερήμου. Είναι μεγάλη πόλη». Το κορίτσι σώπασε για λίγες στιγμές και ζύγισε την καινούρια της φίλη. Έπειτα άπλωσε το χεράκι της διστακτικά να κόψει ένα λιλιπούτειο μοβ λουλούδι, αλλά το πλάσμα τινάχτηκε απότομα προς τα πίσω, και τα μάτια της Αισίας βούρκωσαν απ’ το παράπονο.

«Ματίλντα, έχω χαθεί. Το σπίτι μου είναι πολύ μακριά, πάνω σε ένα ξανθό λοφάκι στην έρημο της Νεζ Ροζ, την έχεις ακουστά;» επανέλαβε με φωνή ραγισμένη. «Είναι πολύ όμορφο μέρος. Είχα πολλούς φίλους εκεί, που με αγαπούσαν». Σούφρωσε λυπημένη τα φρύδια της, και το ροδαλό προσωπάκι της άρχισε να χλομιάζει, να στραγγίζει και ν’ ασπρίζει σα χλωρίνη σε πανί. «Τώρα, έχω μόνο εσένα», μουρμούρισε θλιμμένα, και με τα ακροδάχτυλά της άγγιξε το χέρι της Ματίλντα. «Είσαι πολύ κρύα».

Η Αισία, δεν είχε χάσει κάθε ελπίδα με τη Ματίλντα, αλλά σίγουρα είχε απογοητευτεί αρκετά. Ποτέ της δεν είχε γνωρίσει κάποιον τόσο αμίλητο και αφιλόξενο. Προσπάθησε να διώξει τις ζοφερές σκέψεις απ’ το μυαλουδάκι της, και τα ήσυχα χρόνια που είχε ζήσει στην πόλη δίπλα στην Έρημο της Νεζ Ροζ, την βοήθησαν να δει την περιπέτειά της σαν μια ευκαιρία, ας πούμε, να γνωρίσει τον κόσμο πιο σφαιρικά.
«Ναι, έτσι πρέπει να το βλέπω», μονολόγησε κουνώντας το κεφάλι κι άφησε το χέρι της Ματίλντα. Σηκώθηκε και απομακρύνθηκε χοροπηδηχτά προς έναν μεγάλο βράχο που σχεδόν έκρυβε τον ήλιο. Μα δεν είδε, πως μόλις γύρισε την πλάτη, η Ματίλντα ανοιγόκλεισε τα ρουθούνια κι έγλειψε λαίμαργα τα ξερά της χείλη. Κι έπειτα, κουτσά-στραβά, σαν στρατιωτάκι που δεν κουρδίστηκε σωστά, κατέβηκε τον λόφο και χάθηκε πίσω από τους γκρίζους όγκους.

Η Αισία, εν τω μεταξύ, ήταν πολύ απασχολημένη. Είχε βρει ένα κίτρινο λουλούδι στην σκιά ενός θεόρατου βράχου και ζύγιζε αν έπρεπε να το κόψει και να το βάλει στα μαλλιά της για να μοιάζει έστω και λίγο στην καινούρια της φίλη. Ίσως έτσι να της μιλούσε. Το λουλούδι όμως ήταν ένα μονάχο και δεν της πήγαινε η καρδιά να το κόψει. Ξάπλωσε δίπλα του, παρά το νοτισμένο χορτάρι που τη μούσκευε, κι αναστέναξε ξανά και ξανά. Θυμήθηκε το σπίτι της, το στρογγυλό τους τζάκι που έκαιγε στη μέση της σάλας, θρέφοντάς την με ζεστασιά. Θυμήθηκε τότε που είχε ένα καταφύγιο να κρυφτεί όταν ένιωθε πως κάποιοι συμμαθητές της στο σχολείο την κορόιδευαν πίσω από την πλάτη της γιατί δεν είχε ακόμα βαφτιστεί την ιδιότητά της.

Ένα καταφύγιο, σκέφτηκε, και τότε μόνο συνειδητοποίησε πόσο κουρασμένη ένιωθε. Τα χέρια της ήταν βρώμικα απ’ το χώμα και τα παπούτσια της υγρά και λασπωμένα. Τα μαλλιά της, ένα συνονθύλευμα ανοιχτόχρωμων κόμπων, κρέμονταν πλάι στα μάτια της. Και μύριζε, πόσο άσχημα μύριζε. Με το ζόρι άντεχε την δυσωδία της απλυσιάς. Τα μάτια της βούρκωσαν, σαν φουσκοθαλασσιά από ξαφνικό μπουρίνι. Δεν είχε χύσει ούτε ένα δάκρυ από τότε που την πήρε μακριά απ’ το σπίτι της εκείνο το αλλόκοτο τσίρκο. Πόση εντύπωση της είχε κάνει όταν είχε πρωτοέρθει στην πόλη! Πόσο είχε παρακαλέσει τη μαμά της να την πάει κι εκείνη να δει την παράστασή του με τους ακροβάτες και το λιοντάρι και τους ψύλλους και τις ανήμερες γάτες. Το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να κερδίσει μια ξεγυρισμένη τιμωρία. Η μαμά της της έλεγε πως ζούσαν σ’ επικίνδυνους καιρούς και πως καλά θα έκανε να είναι ευχαριστημένη που εξακολουθούσε να την στέλνει στο σχολείο.

Η Αισία κούνησε αόριστα το κεφάλι της στην ανάμνηση. Πόσο υπέροχα είχε νιώσει όταν κατάφερε να ξεγλιστρήσει από το παράθυρο της κουζίνας και να πάει στο πανηγύρι που είχε στήσει το τσίρκο στην αλάνα που χώριζε το σπίτι της από την Έρημο της Νεζ Ροζ. Είχε λεφτά για το εισιτήριο, τα μάζευε καιρό για κάποια ειδική περίσταση που θα προέκυπτε ξαφνικά. Σε τέτοιο πανηγύρι δεν είχε ξαναπάει ποτέ της. Αν και δεν ήταν ακριβώς όπως το φανταζόταν. Έμοιαζαν όλα τόσο αλλόκοτα! Βατράχια που τα φιλούσαν και μεταμορφώνονταν στη στιγμή σε πρίγκιπες, τεράστιες δεξαμενές με γοργόνες με πράσινες ουρές που φωσφόριζαν, κλόουν που η κόκκινη μύτη τους ήταν αληθινή και κραύγαζαν όλο πόνο και θυμό σε όποιον την τραβούσε για να τη βγάλει, ένα πολύχρωμο λιοντάρι που τραγουδούσε όπερα και στο τέλος καταβρόχθιζε μια ολόκληρη αγελάδα, κι ένας παραμυθάς, ο κύριος Ταφ, με φθαρμένο μακρύ μαύρο παλτό, που μ’ έναν παλιάτσο παρέα για να αναπαριστά τις ιστορίες του, διηγιόταν τα πιο φρικιαστικά πράγματα για τα πιο αθώα πλάσματα. Αυτός ο τελευταίος την τρόμαξε πάρα πολύ κι έτσι αποφάσισε να φύγει.

Άργησε πολύ να ακούσει τα ελαφρά βήματα που πατούσαν ακριβώς πάνω στα δικά της. Κι ακόμα όταν συνειδητοποίησε πως κάποιος την ακολουθούσε, δεν τρόμαξε, δεν το ‘βαλε στα πόδια. Σκεφτόταν πως ίσως ήταν ένα από τα υπόλοιπα παιδιά που περιδιάβαιναν στο πανηγύρι και προσπαθούσε να την τρομάξει. Τα παιδικά της χείλη τραβήχτηκαν σε ένα πονηρό χαμόγελο, και την επόμενη στιγμή, έκανε στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών, για να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με τον σκανταλιάρη. Αλλά το μόνο που πρόλαβε να δει ήταν ένα ζευγάρι μακριά χέρια να την κουκουλώνουν με ένα τσουβάλι. Θυμόταν πως ήταν τόσο σοκαρισμένη που δεν είχε κατορθώσει ούτε καν να φωνάξει. Η ενοχή τσίμπησε το άδειο της στομάχι. Εκείνη έφταιγε για την κατάντια της, το δίχως άλλο.

Αγκάλιασε τα γόνατά της, έτσι όπως ήταν πεσμένη στο πλάι, και αν και προσπάθησε να κρατηθεί, να μην κλάψει, να μην απογοητευτεί, η απόγνωση ξέσπασε σαν κύμα που την σάρωσε. Ρουφούσε με μανία τις μύξες της, πολεμώντας να μην παραδοθεί, σ’ αυτό το συναίσθημα που τόσο αντίθετο ήταν στη φύση της. Παλιά, όταν ζούσε στο σπίτι της, είχε μια υποψία για την ιδιότητά της, αλλά το Όλον δεν αποφάσιζε να τη βαφτίσει. Η μαμά της, της έλεγε πως αυτό συνέβαινε επειδή το Όλον περνούσε δύσκολους καιρούς, κι η Αισία πάντα την καθησύχαζε, της έλεγε πως τα δύσκολα περνάνε, πως όλα είναι προσωρινά εκτός από το συνεχές παρόν που ζούμε, πως το μόνο που μετράει είναι η αισιοδοξία. Και μόλις τα σκέφτηκε όλα αυτά, για άλλη μια φορά, προσπαθώντας να πάρει δύναμη από τον παλιό εαυτό της, ξέσπασε σε κλάματα γοερά, σχεδόν σε ουρλιαχτά, πόσο έξω είχε πέσει τελικά.

Ένα απαλό, πολύ απαλό πάτημα ήχησε κοντά της, ένα βήμα πάνω στην κρύα πέτρα. Η Αισία, άκουσε, μα δεν την ένοιαξε. Ένα κλαδάκι έσπασε, κι άλλο βήμα, έπειτα σιωπή, τα δάκρυά της στέρεψαν. Δάγκωσε τα χείλη της για να μην της ξεφύγει κανένας λυγμός, χαράς μήπως ήταν η καινούρια της φίλη, τρόμος μήπως ήταν η καινούρια της εχθρός. Τα μάτια της ανοίξανε διάπλατα, τέντωσε τα αυτιά της, το ξαφνικό ουρλιαχτό του αέρα την θέρισε κι άρχισε να τουρτουρίζει. Έσφιξε τα δόντια της να μην ακουστεί. Ζούφωσε εκεί για λίγο, ανίκανη να προφυλαχτεί, απ’ το αγιάζι, από τα βλέμματα που ένιωθε να της τρυπούν το δέρμα. Μια αστραπή.

Νέα ζεστά δάκρυα συναγωνίζονταν στα μάγουλά της. Γύρω της στέκονταν ακίνητες δεκάδες Ματίλντες. Έμοιαζαν με αγάλματα κάποιου παρανοϊκού γλύπτη, έτσι όπως έχασκαν, αλλόκοτες, με τους αγκώνες λυγισμένους σε αφύσικες γωνίες, με παλάμες που κρέμονταν άψυχες, με γόνατα λυγισμένα προς τα μέσα και στόματα ανοιχτά σε μια βουβή κραυγή, σαν απύθμενα πηγάδια στεγνά. Σαν όρνεα, νηστικά.

Το κορίτσι έτρεμε σύγκορμο, η καρδιά της πήγαινε να σπάσει, έπρεπε κάτι να κάνει αλλιώς ένιωθε πως θα πέθαινε στο λεπτό. Έτσι έκανε αυτό που θεώρησε πιο λογικό. Πρώτα σκέφτηκε, Μπορεί να μη γυρεύουνε κακό, έτσι παράταιρες τις έπλασε το Όλον, ίσως να είναι περίεργες, να θέλουν να βοηθήσουν, ίσως να μου δώσουν φαγητό. Πήρε λίγο θάρρος και μάλωσε τον εαυτό της που είχε αφεθεί να κατακρίνει τις κακόμοιρες Ματίλντες. Στο κάτω-κάτω είναι τυφλές, οι καημένες, ίσως αυτές να χρειάζονται βοήθεια, να θέλουν να της βοηθήσω εγώ.
Μάζεψε όλο το θάρρος της και σηκώθηκε, τα γόνατά της λυμένα. Αστραπή. Οι Ματίλντες δεν είχαν κουνηθεί.

«Είμαι η Αισία. Γνώρισα μια από ‘σας, είναι φίλη μου, η Ματίλντα». Παραξενεύτηκε από την σταθερότητα της φωνής της. Είχε εκπαιδευτεί καλά στην αρετή της ψυχραιμίας τον τελευταίο καιρό. Σάρωσε με το βλέμμα της τα πλάσματα, μα μέσα στο σκοτάδι δυσκολευόταν να αναγνωρίσει την φίλη της. Δεν ήταν σίγουρη αν θα την αναγνώριζε ούτε κάτω από το φως του ήλιου, που τόσο καιρό είχε να ανατείλει στην Ενυδρία, τόσο πολύ μοιάζανε όλες μεταξύ τους.

Ξάφνου αντιλήφθηκε μια θεσπέσια ευωδία. Την αγκάλιαζε από παντού ολόγυρά της, την τύλιγε σ’ ένα μεταξένιο σεντόνι, έκανε τα βλέφαρά της βαριά, έτοιμα να κλείσουν και να βυθιστούν σε μια υπέροχη παρήγορη λήθη.
«Θέλω να σας βοηθήσω», κατόρθωσε να αρθρώσει, καθώς ένιωθε το στόμα της να κολλάει, τα μάτια της να κλείνουν, το σώμα της να λυγίζει κάτω απ’ την ταλαιπωρία, το πνεύμα της να σαλπάρει προς την γλυκιά υπόσχεση του λήθαργου.

Μόλις το σώμα της παραδόθηκε στην κρύα πέτρα, ακούστηκε ένα βήμα, κι έπειτα άλλο ένα, κι άλλο ένα, όλα παράταιρα, λες τα πόδια των πλασμάτων ήταν το ένα πιο κοντό από τ’ άλλο, συνθέτοντας μια αλλόκοτη μουσική, πέτρα πάνω σε πέτρα, χωρίς ρυθμό, δυσοίωνη, μονότονη, οιωνός φριχτός.

Οι Ματίλντες ορμίσανε όλες μαζί, την σηκώσανε στα στραβά τους πέτρινα χέρια και κουβαλητή την πήγανε σ’ ένα διπλανό σπαρμένο χωράφι, που ‘ταν τριγυρισμένο από κοφτερούς βράχους που το κρύβανε. Ένας θησαυρός μέσα στην ασχήμια και στο χάος. Τα λουλούδια στο κεφάλι τους φεγγοβολούσαν ένα αχνό φως, κι η μυρωδιά ξεχυνόταν ολόγυρα σαν αχνός, κολλούσε στο σώμα της σαν θαλασσινό αρμυρό αεράκι.

Κάνανε έναν κύκλο γύρω της, πολύ κοντά, στεκόταν από πάνω της. Άστραψε και φώτισε τον χώρο. Το χώμα δεν ήταν σπαρμένο, είχε λαγούμια δεκάδες, τρύπες ανοιγμένες άτακτα, ήταν σκαμμένο. Μια ιαχή έσκισε την οικεία σιωπή. Μια κραυγή μεταλλική, αντήχησε πέρα ως πέρα στην κοιλάδα, τα πέταλα των λουλουδιών σάλεψαν, οι πέτρες έτριξαν, η καρδιά της Αισίας έχασε ένα χτύπο, κι ας μην ξύπνησε. Σαν ο αντίλαλος σώπασε, ήταν λες και το σύνθημα δόθηκε, κι η Ματίλντα που είχε ουρλιάξει ξεμάκρυνε απ’ τις άλλες.

Στα γόνατα έπεσε κι άρχισε να σκάβει. Μοχθούσε να τελειώσει γρήγορα, βιαζότανε λες και τι είχε να χάσει. Απ’ τον κύκλο, ήχοι ακούγονταν περίεργοι, λες και νυχιές αντάλλαζαν δέκα βουβές γάτες. Δεν πήρε πολύ ώρα, το λαγούμι ήταν έτοιμο. Σηκώθηκε και πήγε προς τις άλλες. Έσπρωξε μερικές που ξερογλείφονταν, σήκωσε το άτσαλό της χέρι, στην καρδιά της Αισίας το έμπηξε κι αμέσως το τράβηξε λες και τραβούσε μαχαίρι. Στη θέα του κόκκινου, όλες οι Ματίλντες στο πι και φι σκορπίσανε. Βουτούσαν στα λαγούμια τους, σπρώχνονταν και έτρεχαν, πέφτανε και γρύλιζαν. Μόλις κι η τελευταία βρήκε μια τρύπα να κρύψει την γύμνια της, η Ματίλντα, στάθηκε πάνω απ’ το λαγούμι που είχε σκάψει. Πέταξε μέσα την καρδιά κι έσκυψε με χώμα να την σκεπάσει.

Πάλι άστραψε, το χωράφι είχε ολόγυρα ανθίσει. Το αίμα, κυλούσε, πότιζε την αλλόκοτη αυτή πλάση. Ήρθε βροντή παρέα με δυο-τρεις σταγόνες. Η Ματίλντα, σήκωσε παραξενεμένη το κεφάλι. Λες και τον ουρανό έψαχνε, λες και θυμότανε πως κάποτε είχε μάτια. Έσκυψε κάτω, στο φρέσκο λαγούμι, κι έμοιαζε λες για να δει τα νέα, μικρά-μικρά βλασταράκια. Διψασμένα σκάγανε από τη γη, ανθίζανε λιλά ευωδιαστά λουλουδάκια.

Το Μυθιστόρημα της Ενυδρίας

2009-11-12T12:57:00.003+02:00

Το Μυθιστόρημα της Ενυδρίας

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Την Ενυδρία, την γνώρισα για πρώτη φορά πριν από περίπου τρία χρόνια. Είχα μόλις αφιερώσει περίπου ένα εξάμηνο στο ξεδίπλωμα ενός χαρακτήρα αρκετά ψυχοφθόρου και συναρπαστικού, μέσα από μια μικρή νουβέλα. Ο εν λόγω χαρακτήρας μάλιστα οφείλεται για την πρώτη μου επαφή με τον αλλόκοτο κόσμο της Ενυδρίας.

Μιλάω για το Ψάρι. Το Ψάρι, είχε σφηνώσει στο μυαλό μου, κι επέμενε μέχρι τελικής πτώσεως να αποτυπωθεί στο χαρτί, έστω στην οθόνη του υπολογιστή. Πρόκειται για ένα χαμένο κορμί, για ένα πλάσμα που ζει στο περιθώριο της καθημερινής μας ρουτίνας, για ένα ρεμάλι. Μου τριβέλιζε το μυαλό με ατάκες γεμάτες σαρκασμό, σήκωνε ειρωνικά το φρύδι όταν αντιστεκόμουνα χωρίς να έχω επιχειρήματα που να στέκουν, περιγελούσε τους υπόλοιπους χαρακτήρες που πολιορκούσαν το νου μου, χλεύαζε τις αρετές τους, τους αμοιβαίους έρωτές τους, την αισιοδοξία που σιγόκαιγε στο βλέμμα τους. Με τυραννούσε τραγουδώντας μου στιχάκια χωρίς ρίμα, ζητούσε χάπια, ναρκωτικά, ένα τσιγάρο, χρήματα, σεξ. Το Ψάρι, ζητούσε λίγη ευτυχία, χωρίς να έχει ιδέα πώς να τη ζητήσει.
Η νουβέλα που του χάρισα, δεν μπορούσε παρά να περιγράφει την κατακόρυφη βουτιά στον πάτο του πηγαδιού. Το Ψάρι, έτσι μισό, μπερδεμένο και κατεστραμμένο, δεν ήταν δυνατό να πρωταγωνιστήσει σε κάτι άλλο, πέρα από μια νουβέλα παρακμής που ξετυλίγεται στις άχρωμες πλατείες μετά τα μεσάνυχτα, σε αποπνικτικά μπαράκια, σε ξεπεσμένες καφετέριες και δυσλειτουργικές οικογένειες. Το Ψάρι δεν άξιζε να πρωταγωνιστεί σε κάτι όμορφα αλλόκοτο, σε κάτι πέρα από τον ωμό μας κόσμο, δεν άξιζε να περάσει στο άλλο, έτσι ακάθαρτο, μιαρό.
Το Ψάρι ζητούσε λύτρωση, αλλά δεν ήξερα αν μπορούσα να την δώσω. Έτσι τελείωσα τη νουβέλα, και το Ψάρι μου παρέμεινε μισό, ανεκπλήρωτο και δυστυχισμένο. Ήταν ένα τέλος που άρμοζε σε πλάσματα του σιναφιού του. Αλλά, τόσο με είχε συγκινήσει, και τόσο βαθιά με είχε επηρεάσει το αδιέξοδο που βίωνε, που ένα βράδυ, ονειρεύτηκα την Ενυδρία για χάρη του.
Είχα παρεξηγήσει. Το τέλος εκείνης της σύντομης νουβέλας, δεν ήταν παρά η αρχή του μυθιστορήματος της Ενυδρίας. Εν αγνοία μου σχεδόν, η Επικράτεια της Ενυδρίας, ξετυλίχτηκε μπροστά μου, άνοιξε της πύλες της, έτσι από πείσμα, μόνο και μόνο για να μου πει, πως το φως ενός αλλόκοτα όμορφου κόσμου μπορεί να λούσει ένα κατακάθι της κοινωνίας μας. Πως οι αλλόκοτα όμορφοι κόσμοι, δεν προορίζονται μονάχα για τα αμόλυντα παιδιά, ή για τις αθώες υπάρξεις ή για τις δυναμικές ή για όσους τέλος πάντων έχουν κάποια βαρύτητα και σημασία στην γαμημένη μας πραγματικότητα. Κι αυτό, γιατί, οι αλλόκοτα όμορφοι κόσμοι, δεν είναι φανταστικοί κόσμοι. Είναι πραγματικοί, κι ωμοί, κι ευμετάβλητοι, και δεν κάνουν εξαιρέσεις.

Ο Κρεμασμένος

2009-10-24T02:53:00.003+03:00

Ο Κρεμασμένος

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

(Στιγμιότυπο έξω από την λίμνη των Ναυαγίων. Ο κύριος Καριντού, ο ζαχαροπλάστης, συνομιλεί με τον κύριο Ταυ, τον συγγραφέα παιδικών βιβλίων για ενήλικες, λίγο πριν βουτήξουν για να επιστρέψουν στην καταποντισμένη πόλη των Ναυαγίων. Το στιγμιότυπο απαθανάτισε και μετέφερε μέσα από θραύσματα ενός σπασμένου καθρέφτη στο Βασίλειο του Αραχνού, του Άρχοντα της Λήθης, ο Μπρι κατά την διάρκεια της αποστολής του στην Ενυδρία. Εικάζεται πως ο ίδιος ο Μπρι αγνοεί πλήρως πως το παρόν ντοκουμέντο έχει περιέλθει στην κατοχή του Άρχοντα Αραχνού. Το στιγμιότυπο μεταφέρεται όσο το δυνατόν καλύτερα, καθώς αποτελείται από το είδωλο της εικόνας που συνέλαβε το θραύσμα του καθρέφτη. Αξίζει να σημειωθεί πως το είδωλο της εικόνας αποκρυπτογράφησε και συνέθεσε από την αρχή ο ίδιος ο Άρχοντας Αραχνός. Αν κανείς από εσάς γνωρίζει ποιος είναι ο Μπρι ή έχει οποιαδήποτε πληροφορία για το πρόσωπό του, παρακαλείται να κρατήσει σιγή ιχθύος και να απευθυνθεί το συντομότερο δυνατό στον Άρχοντα Αραχνό, καθώς ο Μπρι ακόμα αναζητείται στην Επικράτεια της Ενυδρίας, μετά τη μυστηριώδη εξαφάνισή του).

Ο ασάλευτος πιερότος,
όρθιος στέκει,
στο χείλος.

Κοιτάζει

Αυτό που καμιά σημασία δεν έχει

Και κανένα νόημα παντελώς

Κι όμως.
Ασάλευτος μένει
και κοιτάζει
Και φλερτάρει με το μαύρο του κενό.

Το Ρυάκι που
κυλάει, χύνεται
στον ουρανό.

Ήρθε ο φίλος μου και είπε.
«Δεν υπάρχει πια ο
Θεός».

Τον κοίταξα που κοιτούσε πάνω
Οι κόρες μαύρες,
γεμάτες δέος.

Έγνεψα με το κεφάλι
Υπήρχε ποτέ αυτός ο Θεός;

Ζούμε σε τέτοια
παραζάλη, που ποτέ,
ποτέ δεν χαρίζουμε
μια στιγμή
στο βλέμμα μας
Να πλανηθεί στ’ αστέρια,
στις πολυκατοικίες,
στο τσιμέντο,
σ’ όλες τις θηριωδίες
που φτιάξαμε δίχως δισταγμό

Κι εγώ λέω:
«Όλο δουλεύω ή ανησυχώ για κάτι
Ή και τα δυο μαζί μέχρι που πλέον δεν υπάρχω.
Δεν υπάρχω.
Κι ας είμαι εδώ».

Κι ο φίλος μου λέει:

«Όλη τη μέρα τρέχω,
σαν τρελός για να προλάβω,
τρέχω πρώτα να πετύχω
και έπειτα να ψυχαγωγηθώ.
Μα τελικά έχω μια υποψία
Τρέχω για να μη σταθώ».

Τον κράτησα έτσι απ’ το χέρι.
Μόνο για να ‘μαστε μαζί.
Μπορεί αύριο, ή σε λίγο,
Η ζωή μας να σωθεί.

Τώρα πια δεν έχει αστέρια
Η Ενυδρία βουλιάζει στο μετάξι,
Στο απαλό μετάξι, στη βελούδινη σιωπή.

Πέρα μακριά,
στο θαμπό μπλε των Ναυαγίων,
διακρίνω
έναν πιερότο,
την σκούφια του,
τα τραβηγμένα χείλη.

Είναι απ’ το τσίρκο,
Απ’ τον θίασο,
Είναι φίλος.

Στο δέντρο ανάποδα θα πάει να κρεμαστεί.

Κοιτάω τον φίλο μου, τα μάτια του,
Είναι άδεια.
Κοιτάω τα χέρια μου,
Το χέρι του είναι εκεί.

«Λες άραγε να μείνουμε εδώ για πάντα;»

Ο Καπετάν Οινολεμόντος και τα Δελφίνια

2009-09-15T22:14:00.005+03:00

Ο Καπετάν Οινολεμόντος και τα Δελφίνια
(μια ιστορία της Ενυδρίας)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Μια φορά κι έναν καιρό, όταν το Όλον ήταν ακόμα νέο κι αθώο, με ροδαλά μαγουλάκια και μπούκλες μαλλιά, όταν του άρεσε να παίζει με πλαστικά ζωάκια και να χτίζει κάστρα στην αμμουδιά, στην Επικράτεια της Ενυδρίας υπήρχε ένας καπετάνιος ξακουστός που όργωνε τις αχανείς λίμνες που στο μάτι, δεν διέφεραν πολύ κι από μικρά πελάγη. Ο Καπετάν Οινολεμόντος ήταν ο πιο αγαπητός κι ο πιο περιζήτητος σ’ ολάκερη την Ενυδρία. Κι αυτό, γιατί με το ιστιοφόρο του το Υδρόμελι εγγυόταν ταξίδια ασφαλή, μα και ευχάριστα, καθώς το Υδρόμελι ήταν το μεγαλύτερο σκαρί που είχε ποτέ φτιαχτεί. Μετέφερε εμπορεύματα, ρούχα, υποδήματα, ξυλεία, ορυκτά, οτιδήποτε μπορούσε, για να τα λέμε σωστά. Πότε-πότε δεχόταν να πάρει στο καράβι του μερικούς λάτρεις της περιπέτειας για μια σύντομη κρουαζιέρα. Η ουσία όμως είναι πως πάντοτε, όλοι όσοι μιλούσαν για αυτόν, το στόμα τους έσταζε μέλι.

Για τον Καπετάνιο μας και το ιστιοφόρο του, βάρδοι συνέθεταν τραγούδια, λεγόταν μάλιστα πως κάποια χρόνια πριν –κανείς δεν ήξερε με σιγουριά πόσα- όταν τον Θρόνο είχε η Ρετζέξα η Απόρριψη κι είχαν τα πελάγη αποικήσει κάτι πανάσχημα τέρατα με κεφάλι σκύλου και ουρά ψαριού που έτρωγαν ναυτικούς και ρήμαζαν καράβια, ο Καπετάν Οινολεμόντος έσπευσε γενναία και τα ‘σφαξε στο γόνατο, ένα προς ένα, μέχρι το τελευταίο, και μάλιστα αυτό λέγεται προκάλεσε την ρήξη της Ρετζέξας απ’ τον θρόνο. Δεν υπάρχουν φυσικά αρχεία που να πιστοποιούν το γεγονός, μα όλοι στην Ενυδρία το πιστεύουν. Κι αν τους πεις:
«Μα πως το ξέρετε καλοί μου άνθρωποι ότι ήταν ο Καπετάν Οινολεμόντος;»
Θα κουνήσουν το κεφάλι κι έκπληκτοι θα πουν:
«Και ποιος μήπως να ‘τανε, ξένε; Όλοι δα το ξέρουν πως είναι ο πιο γενναίος!»
Κάπως έτσι, βλέπετε, πως τα αποδεικτικά στοιχεία δεν παίζουν και πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία μας. Ο Καπετάν Οινολεμόντος έπλεε γενναίος κι ευτυχής, με μόνη παρέα του στα μακρινά του ταξίδια τα Δελφίνια. Συντρόφευαν το πλοίο του σχεδόν σε κάθε λιμάνι, σε κάθε προορισμό. Πολλοί τον ρωτούσανε αν είναι τα ίδια δελφίνια που τον ακολουθούν κι εκείνος με ένα νεύμα του κεφαλιού απαντούσε καταφατικά.
«Και πώς γίνεται αυτό βρε Καπετάνιε;» τον ρωτούσαν οι τυχοδιώκτες και οι ναύτες κι οι λάτρεις της περιπέτειας που κατά καιρούς σάλπαραν μαζί του.
Τότε ο Καπετάν Οινολεμόντος χαμογελούσε κάτω από το παχύ γκρίζο του μουστάκι, έτριβε το πηγούνι του και πριν μιλήσει πιπιλούσε για μια στιγμή τον αλμυρό του αντίχειρα.
«Τα ίδια είναι, κάθε φορά. Ξέρω και τα αναγνωρίζω σωστά».
Όταν οι εποχές αλλάξανε κι η Ενυδρία άρχισε να παίρνει μια μουντάδα, να την κυβερνούν πλάσματα απάνθρωπα, σταλμένα απ’ το Όλον, ο Καπετάν Οινολεμόντος συνέχιζε να πλέει στα πέλαγα και να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα. Να μεταφέρει θρύλους κι εμπορεύματα. Μα σταδιακά, η ζήτηση για συμβατικά αγαθά έπεσε. Ο κόσμος δεν είχε χρήματα κι ούτε χαρά, κι οι δουλειές του Καπετάνιου μας άρχισαν να ναυαγούν. Μάλιστα, ένα βράδυ, που είχε καθίσει να πιει μια ρακί σε ένα καπηλειό της Κόκκινης Πόλης του Έρωτα, ο Καπετάν Οινολεμόντος μονολογούσε:
«Τι θα απογίνω άραγε εγώ;»
«Να βρεις κι εσύ ένα κεραμίδι να βάλεις πάνω απ’ το κεφάλι σου», τον συμβούλεψε ο μαγαζάτορας, ένας τύπος ψηλόλιγνος που φορούσε ένα κακόγουστο κοστούμι με κάθετες ασπρόμαυρες ρίγες.
«Εσύ, Αλχημιστή του Έρωτα, δεν ξέρεις τι είναι να μένεις χωρίς δουλειά. Εσένα τα φίλτρα σου δεν θα πάψουν ποτέ να τα ζητούν, οι άνθρωποι δεν παύουν να ερωτεύονται και να ζηλεύουν και να εκδικούνται».
«Μην το λες Καπετάνιε. Κι εγώ αναδουλειές έχω. Τι να το κάνεις, άμα οι άνθρωποι παύουν να ονειρεύονται; Τότε κι εσύ κι εγώ είμαστε είδος πολυτελείας».
Κούνησε ο Καπετάνιος το κεφάλι του με πίκρα. Είχε δίκιο ο Αλχημιστής. Μα τότε, του ήρθε ιδέα ιδιοφυής. Χωρίς καλά-καλά να το σκεφτεί, αυθόρμητος άνθρωπος καθώς ήταν, είπε:
«Εσύ λοιπόν, Αλχημιστή, δεν μπορείς μια μαγική φόρμουλα να κάνεις; Ξέρω ότι μπορείς ένα σωρό θαύματα να φτιάνεις».
Ο Αλχημιστής του Έρωτα έστρωσε το ριγέ του σακάκι και χαμογέλασε όλο κομπασμό και σκέρτσο.
«Αυτό κάνω καπετάνιο, μαγικές φόρμουλες, αυτό κάνω!»
Ο Καπετάνιος ήπιε τη ρακί μονοκοπανιά και σκούπισε το στόμα του με το μανίκι.
«Δεν εννοώ, αυτά που κάνεις για τους ερωτοχτυπημένους. Εννοώ, κάτι πιο μεγάλο, πιο θαυμαστό».
Ο Αλχημιστής έγειρε πάνω στον πάγκο και στύλωσε τους αγκώνες του, και πλησιάζοντας σε απόσταση αναπνοής τον Καπετάνιο –αν και δεν θα το ‘κανε αν ήξερε για το πρόβλημα κακοσμίας του- του ψιθύρισε:
«Εννοείς κάτι πολύ φιλόδοξο, Καπετάνιε, έτσι δεν είναι;»
Ο Καπετάν Οινολεμόντος γύμνωσε τα κίτρινα δόντια του και κούνησε το κεφάλι σηκώνοντας ξανά το ποτήρι του.
«Τώρα μιλάς σωστά».
Ο Αλχημιστής απομακρύνθηκε με τη σπίθα της ικανοποίησης να καίει στο βλέμμα του.
«Μια φόρμουλα για να τους κάνει ξανά ευτυχισμένους. Αυτό θα ήταν…»
«Ιδιοφυές!» συμπλήρωσε ενθουσιασμένος ο Καπετάν Οινολεμόντος.
«Ένα καινούριο προϊόν που όποιος το δοκιμάζει θα γητεύεται και θα θέλει κι άλλο. Το ελιξίριο της ευτυχίας!» άρχισε το παραλήρημα μεγαλείου ο Αλχημιστής του Έρωτα.
«Ναι, μα τι θα ‘ναι αυτό που όλοι θα θέλουν να δοκιμάσουν; Κάποιο ποτό;» έκανε ο Καπετάνιος και χάιδεψε το μουστάκι του σκεφτικός.
«Όχι, όχι ποτό. Κάτι που να μπορούν και τα παιδιά να το γευτούνε».
Ο Καπετάνιος έγειρε ξανά πάνω στον πάγκο με την έκφρασή του να έχει σοβαρέψει ξαφνικά.
«Ξέρεις ότι εδώ μιλάμε για ανατροπή του Θρόνου, εσχάτη προδοσία κατά του Όλου».
Ο Αλχημιστής κούνησε το κεφάλι του κι έβαλε και για αυτόν ένα ποτηράκι ρακί.
«Ναι φίλε μου. Αν μας μυριστεί η Χλέμια η Πίκρα, δεν έχουμε κανένα μέλλον!»
Ο Καπετάνιος ρουθούνισε απαξιωτικά.
«Έτσι κι αλλιώς, μέλλον δεν έχουμε. Αν το καταραμένο το Όλον δεν αποφασίσει να αγαπήσει επιτέλους τους ανθρώπους του, η Χλέμια θα μείνει αιωνίως στον Θρόνο μέχρι να τα ρημάξει όλα».
«Ή να μας ταίσει έναν-έναν στον σύζυγό της, τον Λευκό Άρχοντα του Χάους», συμπλήρωσε ο Αλχημιστής και έσφιξε τα λεπτά του χείλη.
«Ακριβώς. Αυτή είναι η μοίρα της Ενυδρίας αν δεν πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Βαμμένη την έχουμε έτσι κι αλλιώς. Ίσως όμως ακόμα να υπάρχει ελπίδα. Αν μπορέσουμε να τους την εμφυσήσουμε».
Σαν ξεστόμισε την τελευταία λέξη, ο Αλχημιστής πετάχτηκε όρθιος απ’ το σκαμπό του.
«Το βρήκα! Σοκολάτα!»
Κι έτσι λοιπόν ξεκίνησε η συνομωσία ενός καπετάνιου κι ενός αλχημιστή να αλλάξουν τον κόσμο με σοκολάτες. Τις επόμενες μέρες πριν να σαλπάρει ξανά ο Καπετάν Οινολεμόντος, οι δυο τους συναντιόνταν τακτικά, παίρνοντας όσες περισσότερες προφυλάξεις μπορούσαν να μην τους δει κανένα κακό μάτι, και σχεδίαζαν πως θα διένειμαν τις σοκολάτες στα πέρατα της Ενυδρίας. Αρχικά, σχεδίαζαν ο Καπετάνιος να φορτώσει τις πρώτες σοκολάτες την επόμενη φορά που θα έδενε στο λιμάνι της Κόκκινης Πόλης, αλλά ο ενθουσιασμός τους ήταν τέτοιος που τον έντυσαν με τον φόβο τους μήπως η κατάσταση χειροτερέψει και δεν προλάβουν να ρίξουν τις σοκολάτες στην κατανάλωση, κι αποφάσισαν να τις φτιάξουν σε χρόνο αστραπή για να τις πάρει μαζί του ο Καπετάνιος σε λίγες μέρες που θα σάλπαρε.
Ο Αλχημιστής δούλευε μέρα νύχτα, χωμένος πότε μέσα στα βιβλία και πότε ανάμεσα στα τσουκάλια του στο υπόγειο του μαγαζιού. Ο Καπετάν Οινολεμόντος προσπαθούσε να παραστήσει πως δεν έτρεχε τίποτα και κυκλοφορούσε πιο κατσούφης από ποτέ, τόσο που οι λιγοστοί του ναύτες άρχισαν να τον φοβούνται και να αναρωτιούνται αν ήταν στα καλά του. Εκείνος όμως γελούσε από μέσα του και τα βράδια στο σκληρό του κρεβάτι συλλογιζότανε την Ενυδρία Αλλιώς και αποκοιμιότανε με το χαμόγελο στα χείλη.
Εκείνο λοιπόν το πρωινό της αναχώρησης του φάνηκε σαν ν’ άργησε πολύ να ξημερώσει. Μάτι δεν είχε κατορθώσει να κλείσει και τα βρώμικα νύχια του τα είχε καταφάει, μέχρι που το κρέας τον πονούσε. Ο Αλχημιστής είχε προλάβει να κατασκευάσει την μυστική του φόρμουλα ευτυχίας, κι αν η Ενυδρία ήταν λιγάκι τυχερή, δεν θα τους έπαιρνε κανείς χαμπάρι ότι δούλευαν για το καλό του Όλου κάτω από τη μύτη του. Ήταν ενθουσιασμένοι. Είχαν κανονίσει το εμπόρευμα να μεταφέρει στο πλοίο ο παραγιός του Αλχημιστή του Έρωτα, ο Περούβιο ο Τσαρλατάνος, ένα παιδί κακομούτσουνο, που δεν έστεκε και πολύ στα μυαλά του. Βέβαια, ο Καπετάν Οινολεμόντος είχε τις αντιρρήσεις του, καθώς φανταζόταν πόσο εύκολα θα τα θαλάσσωνε ο μικρός, αλλά ο Αλχημιστής επέμενε πως, εφόσον ο παραγιός του έκανε όλες τις αγγαρείες, έτσι έπρεπε να κάνει και τώρα, ώστε να μην κινήσουν υποψίες. Ο Καπετάνιος δεν συμφώνησε ακριβώς, απλώς το βούλωσε διακριτικά, τόσο ενθουσιασμένος ήταν!
Πριν λοιπόν να χαράξει, ο Καπετάνιος έσπρωξε με φούρια την κουβέρτα από πάνω του, κι αφού τινάχτηκε σαν σκύλος μπας και διώξει τις καταραμένες ψείρες, πλησίασε το παράθυρο. Παραμέρισε την βαριά βελούδινη κουρτίνα του πανδοχείου κι έριξε μια καχύποπτη ματιά έξω. Δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Ωραία. Απ’ την άλλη πάλι, η νέκρα της Κόκκινης Πόλης τον έθλιβε βαθιά, καθώς νοσταλγούσε την παλιά της δόξα με τις εταίρες να φιλιούνται στους δρόμους και τους ναύτες να λιποθυμούν μεθυσμένοι απ’ τον έρωτα και το αλκοόλ. Μα πάνω απ’ όλα, του έλειπε το αιώνιο ηλιοβασίλεμά της.
Βλέπετε, πριν την Βασιλεία της Χλέμια της Πίκρας, την Κόκκινη Πόλη έλουζε ένα παντοτινό ηλιοβασίλεμα, κι όλες οι ώρες ήταν γλυκές, μεθυστικές, με κόκκινες και πορτοκαλί ανταύγειες, κι αυτή ήταν ώρα που ταίριαζε στην πόλη του Έρωτα. Πλέον, η Κόκκινη Πόλη ήταν βυθισμένη στο πλήρες σκότος, όπως και ολάκερη η Ενυδρία.
Κάπου μακριά, ένας σκύλος αλύχτησε παραπονεμένα, κι αυτό ήταν αρκετό για να επαναφέρει τον Καπετάν Οινολεμόντο στην πραγματικότητα. Έφερε το ρολόι του στο ύψος των ματιών, μετά το απομάκρυνε λίγο, λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, και, ναι, είδε πως ήταν ώρα να πηγαίνει. Έπιασε την πίπα του από το ετοιμόρροπο κομοδίνο, και αφού την άναψε βιαστικά, βγήκε από το μουντό του δωμάτιο αφήνοντας πίσω του τολύπες καπνού.

Στο λιμάνι, ο Τσαρλατάνος παιδευότανε με τα σχοινιά που συγκρατούσαν κλειστά τα ξύλινα καφάσια με το ελιξίριο. Έδενε και ξέλυνε και ξανάδενε τους κόμπους, πότε πιάνοντας τα ίδια του τα δάχτυλα, πότε φτιάχνοντας θηλιές που λύνονταν με ένα τράβηγμα. Ένας ναύτης είχε προσπαθήσει να τον βοηθήσει, αλλά ο Τσαρλατάνος, ορμηνευμένος από τον Αλχημιστή να μην αφήσει κανέναν άλλο να έρθει σε επαφή με το εμπόρευμα, του γάβγισε μερικές περιποιημένες βρισιές. Για καλή του τύχη, μόλις είχε καταφθάσει τρεχάτος ο Καπετάν Οινολεμόντος.
«Αυτό το στουρνάρι θα το φάει το κεφάλι του!» γρύλισε μέσα από τα δόντια του καθώς έβλεπε το ναύτη να κινείται προς τον Τσαρλατάνο με την γροθιά του υψωμένη. «Έλα Πιτ, άσ’ τον να πάει στα κομμάτια!» φώναξε στον ναύτη με βροντερή φωνή, τόσο πολύ τρομάζοντας τον Τσαρλατάνο, που αναπήδησε με μια πνιχτή κραυγή. Το καφάσι πάνω-πάνω ταλαντεύτηκε για μια στιγμή, έγειρε επικίνδυνα, και πριν προλάβει ο Καπετάνιος να το πιάσει με ένα σάλτο, έπεσε στην αποβάθρα κι έγινε κομμάτια, αφήνοντας τις σοκολάτες σε κοινή θέα. Ο Καπετάν Οινολεμόντος αναθεμάτισε κρατώντας την ανάσα του, ενώ ο Τσαρλατάνος, έντρομος, είχε ριχτεί στα γόνατα και μάζευε τις σοκολάτες με σπασμωδικές κινήσεις.
«Σοκολάτες;» ρώτησε με περιέργεια ο ναύτης σηκώνοντας μία.
«Βοήθα τον να τις μαζέψει, να φορτώσουμε και να φεύγουμε! Έχουμε αργήσει, θα μας πάρει το μεσημέρι!» γρύλισε ο Καπετάνιος, αλλά ο ναύτης, σα να μην τον άκουσε καν, είχε ήδη ξετυλίξει τη σοκολάτα κι είχε δαγκώσει την πρώτη του μπουκιά βγάζοντας ένα παρατεταμένο μουγκρητό απόλαυσης.
Ο Οινολεμόντος, έξαλλος και τρομοκρατημένος μήπως το σχέδιο τους ξεσκεπαζόταν πριν την ώρα του, πλησίασε με μεγάλες δρασκελιές και με μια απότομη κίνηση, άρπαξε την μαγική σοκολάτα απ’ τον ναύτη και την εκσφενδόνισε στη θάλασσα.
«Μη ξαναδώ να αγγίζεις εμπόρευμα!» κατάφερε να σφυρίξει μες στα νεύρα του. «Θέλεις να μας χαλάσεις την αξιοπιστία; Να μείνεις χωρίς δουλειά, παλιόσκυλο;»
Ο ναύτης, που άλλοτε θα τα είχε κάνει πάνω του απ’ τον φόβο του, πλατάγιζε τα χείλη του όλο ευχαρίστηση. Στο πρόσωπό του είχε χαραχτεί ένα πλατύ χαμόγελο, και τα μάτια του είχαν καρφωθεί στην θάλασσα.
«Πιτ! Ακούς τι σου λέω;» βροντοφώναξε ο Καπετάν Οινολεμόντος, καθώς το άγχος του έδινε απανωτές κλωτσιές στο στομάχι.
Ο Πιτ δεν έμοιαζε να ακούει κουβέντα. Έτρεξε με όλη του τη δύναμη και με ένα σάλτο, βούτηξε στα σκοτεινά νερά και χάθηκε κάτω από την επιφάνειά τους. Ο Τσαρλατάνος, με τα γόνατα λυγισμένα κάτω από το βάρος του εμπορεύματος, είχε μείνει να χάσκει, με το στόμα μισάνοιχτο και το βλέμμα στυλωμένο στο σημείο όπου είχε εξαφανιστεί ο ναύτης. Ο Καπετάν Οινολεμόντος έγλειψε τα στεγνά του χείλη. Αισθανόταν το κορμί του να τρέμει, την καρδιά του να τρέχει κατοστάρι.
«Τι κοιτάς σαν χάνος; Φόρτωσ’ τα να σαλπάρουμε!», φώναξε με τη βραχνή φωνή του, κι ευθύς ο Τσαρλατάνος ξύπνησε απ’ την νάρκωση κι ανέβασε βιαστικά τα πρώτα καφάσια στο πλοίο.
Του πήρε αρκετή ώρα να τα φορτώσει, ενώ κάθε τόσο, ξέκλεβε ματιές προς τη θάλασσα, αλλά ο ναύτης δεν φαινόταν πουθενά. Λίγο έλειψε να χάσει την ισορροπία του καθώς βάδιζε βαριανασαίνοντας στην ξύλινη ράμπα που οδηγούσε στο πλοίο, αλλά ο Καπετάν Οινολεμόντος, κάθε φορά που λίγο αφαιρούταν, του γάβγιζε μερικές βρισιές κι επέστρεφε στο χαμαλίκι με κατεβασμένο κεφάλι.
«Τέλος, αφεντικό!» είπε τελικά, με την ελπίδα πως θα του ‘δινε και ‘κείνου να δοκιμάσει μια στάλα από τις σοκολάτες.
«Ωραία, άντε τώρα, δρόμο! Να πεις στον Αλχημιστή πως όλα εντάξει» του είπε κι έκανε να γυρίσει την πλάτη του, αλλά με την άκρη του ματιού του, είδε πως ο Τσαρλατάνος δεν είχε σκοπό να κουνήσει ρούπι.
«Τι θες;»
«Να, αφεντικό, να, έλεγα μήπως…έλεγα μήπως να μου δίνατε κι εμένα λίγο…αυτή η μυρωδιά απ’ το κακάο, τα ρουθούνια μου ‘σπασε», μουρμούρισε και χαμήλωσε ταπεινά το βλέμμα.
Τα μάτια του Καπετάνιου πετούσαν σπίθες. Με ένα νεύμα του κεφαλιού, του έδειξε την ξύλινη ράμπα.
«Δρόμο!»
Ο Τσαρλατάνος, δίχως δεύτερη κουβέντα, γύρισε την πλάτη κι άρχισε να κατηφορίζει στην ράμπα. Τα χείλη του όμως είχαν τραβηχτεί σε ένα λάγνο χαμόγελο, καθώς στις φαρδιές τσέπες της φθαρμένης του ζακέτας ένιωθε το βάρος της σοκολάτας που είχε βουτήξει.

Ο Καπετάν Οινολεμόντος σάλπαρε και ταξίδεψε, για μίλια πολλά, όπως και κάθε άλλη φορά, και σε κάθε λιμάνι που έφτανε, μαζί με τα υπόλοιπα εμπορεύματα κατέβαζε και μερικά καφάσια σοκολάτες, και σαν έφευγε, κι άφηνε πίσω του ανθρώπους με πρόσωπα χαμογελαστά, έτριβε τα χεριά του μες στην χαρά το σχέδιό τους πήγαινε καλά. Μέχρι και τα Δελφίνια που τον ακολουθούσαν έδειχναν να διαισθάνονται τι προσπαθούσε να κάνει, καθώς χοροπηδούσαν με ολοένα μεγαλύτερη ζωντάνια και σκέρτσο, ολοένα και πιο κοντά στο σκαρί, κι ο Καπετάνιος ήταν υπέρ-ευχαριστημένος γιατί πρόσδιδαν μια νότα αισιοδοξίας στο ταξίδι του, και του θύμιζαν λιγάκι πως θα ήταν η Ενυδρία Αλλιώς.
Το μόνο που κάπως τον προβλημάτιζε ήταν οι ναύτες του. Με μερικούς από δαύτους ταξίδευε χρόνια και τους ήξερε καλά, και αν μη τι άλλο, τους εμπιστευόταν, αλλά του είχε καρφωθεί στο μυαλό ότι έτρωγαν το εμπόρευμα. Πολλές φορές, όταν έστριβε σε κάποια γωνία, έβλεπε κάποιον να μασουλά κάτι και να το καταπίνει γρήγορα, μόλις αντιλαμβανόταν την παρουσία του. Δεν ήθελε να προσβάλλει τους άντρες του, κατηγορώντας τους για κάτι τέτοιο, και συνήθως το ζήτημα έληγε πείθοντας τον εαυτό του ότι είχε αρχίσει να γερνάει και να γίνεται καχύποπτος.
Στο τελευταίο λιμάνι που σταμάτησε, έμαθε πως τα νέα για τις σοκολάτες της ευτυχίας είχαν ταξιδέψει σχεδόν παντού, και η ζήτηση ήταν τεράστια. Έτσι, αποφάσισε να τολμήσει να στείλει ένα κωδικοποιημένο γράμμα στον Αλχημιστή για να φτιάξει κι άλλες.
Μέσα σε τρεις περίπου μήνες, οι σοκολάτες είχαν γίνει ανάρπαστες, δεν τις προλαβαίνανε. Ο Καπετάνιος χαιρόταν να βλέπει πρόσωπα γελαστά σε όποιο λιμάνι έφτανε και κοιμόταν με όνειρα γλυκά μιας Ενυδρίας που θα τον γιόρταζε σαν ήρωα. Φυσικά, έβλεπε επιλεκτικά. Διάλεγε να αγνοεί πως κάτω από το χαρούμενο βλέμμα των συμπολιτών του ελλόχευε το πάθος, η εμμονή, η απληστία. Διάλεγε να αγνοεί πως τα πλήθη που συγκεντρώνονταν στο λιμάνι, ποδοπατιόταν κι αλάλαζαν σαν άγριοι ιθαγενείς που προσδοκούν την λύτρωση απ’ τους αιμοβόρους θεούς τους. Αγνοούσε ακόμα και το γεγονός πως, αν και η μυστική τους εκστρατεία για την σωτηρία της Ενυδρίας κάθε άλλο παρά μυστική ήταν πια, η Χλέμια η Πίκρα δεν νοιαζόταν να τους σταματήσει. Δεν έστελνε τους Μπάτσους της να διαλύσουν τα πλήθη των ευτυχισμένων. Αγνοούσε ακόμα και πως ο ουρανός δεν είχε στάλα χρώμα, δεν έμοιαζε να αλλάζει, όπως θα έπρεπε, αν όλοι αυτοί ήταν ευτυχείς. Αυτό όμως που δε μπόρεσε να αγνοήσει, ήταν το γράμμα του Αλχημιστή.

Καπετάνιε μου, Αποτύχαμε. Πιθανότατα αυτό να είναι το τελευταίο γράμμα που θα μπορέσω να σου στείλω. Το εργαστήριο είναι περικυκλωμένο απ’ το πλήθος. Έχουμε κυριολεκτικά ταμπουρωθεί εδώ μέσα με τον Τσαρλατάνο. Όλοι έχουν τρελαθεί. Η ευτυχία που τους χαρίσαμε, ήτανε πλαστή. Μια στιγμή ξεγνοιασιάς μέσα στη θάλασσα της δυστυχίας τους. Δεν τους χαρίσαμε την ευτυχία, αλλά ένα ναρκωτικό. Μια ψευδαίσθηση, μια αλχημεία. Ω, θα έπρεπε να το είχα προβλέψει, αλλά βλέπεις, ήθελα τόσο πολύ, να αποτινάξουμε τον ζυγό της πίκρας. Νομίζω τώρα προσπαθούν να σπάσουν την πόρτα με έναν κριό. Δεν θα αντέξει για πολύ ακόμα. Δεν εμπιστεύομαι κανέναν, όλους τους έχει ρουφήξει η απληστία. Ακόμα και τον Τσαρλατάνο, τον κρατάω δεμένο σ’ ένα σωλήνα. Νομίζω πως με κάποιο τρόπο κατάφερε να κλέψει λίγη σοκολάτα. Τα μάτια του…είναι τόσο…τρελά! Είναι λες κι έχει ξεχάσει να μιλά, μόνο γρυλίζει κι αλυχτά. Ηττηθήκαμε, φίλε μου. Ελπίζω να μείνουν λίγοι ονειροπόλοι ακόμα, που θα σχεδιάσουν την αντίσταση λίγο πιο προσεκτικά. Αυτή είναι η μόνη ελπίδα μας. Σε χαιρετώ Καπετάνιε. Εύχομαι το Όλον να σου χαρίσει μια καλύτερη μοίρα. Με τιμή, Ύστατος Αλχημιστής των Ορμονών του Έρωτα

Διάβαζε και ξαναδιάβαζε το γράμμα που είχε ρίξει στα χέρια του ένα θαλασσοπούλι λίγο πριν σαλπάρει από το λιμάνι της Νεζ Ροζ. Τώρα βρισκόταν μίλια μακριά από την ακτή, στη μέση της μαύρης αρυτίδωτης θάλασσας. Έστρεψε το βλέμμα στον ουρανό, με την ελπίδα πως θα έβλεπε ένα άστρο, μα τίποτα. Ήταν λες και έπλεε στο αχανές άπειρο, λες και το πλοίο του ήταν η μόνη ένδειξη ζωής στο μακρύ αυτό πέπλο του τίποτα που τον κατάπινε. Στύλωσε το κορμί του στα κάγκελα της πρύμνης κι έκλεισε τα μάτια. Παντού βασίλευε το σκότος. Έξω και μέσα του. Και σαν η καρδιά του βούλιαζε ολοένα, άκουσε έναν παφλασμό, κι αμέσως κι άλλον, κι άλλον.
Κοίταξε κάτω στα νερά. Ήταν τα Δελφίνια του. Η τελευταία του παρηγοριά. Απ’ όλα τα πλάσματα που είχε συναντήσει στα ταξίδια του, τα Δελφίνια του έμοιαζαν να είναι τα μόνα ανεπηρέαστα από την κατρακύλα της Ενυδρίας. Πώς τον ανακούφιζε που τα έβλεπε να παίζουν μεταξύ τους, δώσ’ του με σάλτα και βουτιές και χαρούμενες κραυγές.
Έπρεπε να σχεδιάσει την επόμενη κίνησή του κι έπρεπε να γίνει γρήγορα. Ήξερε, πως αν σταματούσε να δίνει τις σοκολάτες, πιθανότατα θα είχε την ίδια τύχη με τον Αλχημιστή. Αλλά από την άλλη, δε μπορούσε να συνεχιστεί περαιτέρω αυτή η αρρώστια. Βρισκόταν σε αδιέξοδο.
«Τι στο καλό σας κάνει εσάς τόσο ευτυχισμένα; Γιατί όχι κι εμείς;» μονολόγησε φουρκισμένα. Έτσι ήταν ο Καπετάν Οινολεμόντος. Δεν θρηνούσε για πολύ. Την θλίψη του γρήγορα την μετέτρεπε σε πείσμα και οργή.
«Για τώρα, θα συνεχίσω κανονικά. Μέχρι να σκεφτώ, να σκεφτώ! Κάποιος τρόπος θα πρέπει να υπάρχει» μουρμούρισε αγριεμένος μέσα απ’ τα δόντια του.
Μέσα σε λίγα λεπτά, τα Δελφίνια είχαν χαθεί απ’ τα μάτια του. Τα καληνύχτισε σιωπηλά και κίνησε για την καμπίνα του σέρνοντας τα βήματά του. Δε θα κατάφερνε να κοιμηθεί, παρά την κούρασή του. Η απογοήτευση ταλάνιζε την καρδιά του. Του πέρασε απ’ το μυαλό να δοκιμάσει κι εκείνος, έστω για μια φορά, μια σοκολάτα, αλλά κρατήθηκε. Αν έπεφτε κι εκείνος θύμα του ναρκωτικού δεν θα είχε απομείνει κανείς πια.
Οι μέρες κυλούσαν βιαστικά, λες και είχαν συνωμοτήσει να μην του αφήσουν χρόνο για σκέψη. Έφτασε στο λιμάνι, έδεσε, ξεφόρτωσε, φόρτωσε, σάλπαρε. Αυτό έγινε κι άλλες φορές, μέχρι που οι μέρες γίνανε μήνας. Εκείνη λοιπόν την τριακοστή πρώτη νύχτα από τότε που είχε λάβει το γράμμα, ξέσπασε η ανταρσία.
Στεκόταν στο κατάστρωμα, γέρνοντας στην κουπαστή, με το βλέμμα χαμένο στα αφρισμένα κύματα και την πίπα του στο στόμα, όταν άκουσε φωνές και τρεχαλητά. Το περίμενε πως κάποια στιγμή θα συνέβαινε. Οι ναύτες του, άνθρωποι ήτανε κι αυτοί, λύγισαν απ’ τη λαχτάρα τους για το ναρκωτικό. Πήρε άλλη μια ρουφηξιά καπνό και τον κράτησε παρατεταμένα στα πνευμόνια του. Δεν τους έριχνε φταίξιμο. Δεν το έριχνε σε κανέναν. Κούνησε το κεφάλι συγκαταβατικά, χωρίς να σηκώσει τα μάτια απ’ το νερό. Την επόμενη στιγμή, ξεφύσηξε με δύναμη και γύρισε να τους αντιμετωπίσει.
Μα μπροστά του, στεκόταν μονάχα ένας καμπούρης ναύτης, με βλογιοκομμένο πρόσωπο και μπράτσα αδύνατα σαν ξυλαράκια. Ήταν βοηθός του μάγειρα, και πάντα του διέφευγε το όνομά του.
«Κάτω αρχίσανε φασαρίες, Καπετάνιε» είπε με φωνή ψιλή, που έτρεμε. «Καπετάνιε, συμπαθάτε με, αλλά νομίζω, να, νομίζω φταίει το εμπόρευμα. Είναι διαβολεμένο».
Ο Καπετάν Οινολεμόντος χαμογέλασε. Η πίπα του είχε σβήσει.
«Έτσι είναι».
«Καπετάνιε, κατέβηκαν κάτω, στα αμπάρια. Ψάχνουν τώρα».
Χαμογέλασε πικρά στο κακομοιριασμένο απολειφάδι.
«Τι θες εδώ ναύτη; Εσύ γιατί δεν πας;»
Ο βοηθός μάγειρα έσκυψε το κεφάλι, λίγο ακόμα κι η σουβλερή του μύτη θ’ ακουμπούσε το πάτωμα. Ο Καπετάν Οινολεμόντος του γύρισε την πλάτη κι άφησε ξανά το βλέμμα του να πλανηθεί στα σκοτεινά νερά. Πλάι στο πλοίο φάνηκαν τα Δελφίνια του, κι ένιωσε κάποια παρηγοριά.
«Ήταν διαβολεμένο πράμα, κυρ’ Καπετάνιο. Κακό, πολύ κακό», κόμπιασε και ρούφηξε τα σάλια του, «Δεν έπρεπε να το πάρουν…»
Ο Οινολεμόντος αναστέναξε απορροφημένος απ’ τον χορό των Δελφινιών. Ξάφνου, το σκαρί τραντάχτηκε συθέμελα, λες κι είχαν πέσει σε ξέρα. Την τελευταία στιγμή πρόλαβε να κρατηθεί γερά από τα κάγκελα, ενώ ο καμπούρης είχε κατρακυλήσει πάνω του.
«Να πάρει, ξέρα! Θ’ αφήσανε το τιμόνι τα καθίκια!» γρύλισε σφίγγοντας τα δόντια του απ’ την αδρεναλίνη.
«Νόμισα πως έκανα το σωστό, πως θα γινόμουν πρώτος μάγειρας, Συγνώμη, Καπετάνιο…» ψέλλισε κρεμασμένος από το μπατζάκι του.
«Τί λες μωρέ;»
«Το πέταξα, Καπετάνιο. Όλο το πέταξα, πάει!» ξέσπασε ο καμπούρης σε λυγμούς τραβώντας δυνατά το παντελόνι του.
Ο Οινολεμόντος γούρλωσε τα μάτια κι ανοιγόκλεισε το στόμα, μα λέξη δεν κατάφερε να βγάλει. Είχε πανιάσει.
Το καράβι σείστηκε ξανά, κι ακούστηκε ο χαρακτηριστικός ήχος του ξύλου που σκίζεται και σπάει. Οι κραυγές από τα αμπάρια αντηχούσαν ολοένα και πιο φρικτές.
«Δελφίνια μου!» ψιθύρισε ξεψυχισμένα και κρεμάστηκε από την κουπαστή, αναζητώντας με το βλέμμα να πιαστεί από μια ένδειξη, μια εικόνα πως τα δελφίνια του δεν είχαν δηλητηριαστεί.
Ένας κρότος, τελευταίος, έσκισε το υγρό σκοτάδι. Το καράβι έμελλε να βυθιστεί. Είδε πτερύγια να το περιτριγυρίζουν, κι η τελευταία του ελπίδα είχε χαθεί. Τα Δελφίνια είχανε φάει τη σοκολάτα, κι απ’ την ευτυχία της είχανε γλυκαθεί. Τόσο δυνατά ήταν τα μάγια, που ούτε ένα τόσο αθώο ζώο δε μπορούσε ν’ αντισταθεί. Ξάφνου, θυμήθηκε πως στην τσέπη του είχε μια σοκολάτα. Είχε μπει στο δίλημμα, το είχε παραδεχτεί. Τα ματιά του γυαλίζανε, γίνανε τρελά. Άρπαξε τη φόρμουλα, και την σήκωσε ψηλά, και κρατώντας την όσο γινόταν πιο σφιχτά, πήδηξε στα αβυσσαλέα νερά. Αν ήταν το ριζικό του κάποιο τέρας να τον κατασπαράξει, ας ήταν τουλάχιστον ένα που εμπιστευότανε παλιά.

Τα Τελευταία Λόγια Ενός Θεού

2009-09-08T01:34:00.005+03:00

Τα Τελευταία Λόγια Ενός Θεού
(μια εξομολόγηση μέσα κι έξω από την Ενυδρία)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Δεν θέλω να σας διηγηθώ καμιά ιστορία. Δεν θέλω να σας μιλήσω. Δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν. Αλλά είναι η τελευταία μου νύχτα. Η τελευταία νύχτα ολάκερου του κόσμου. Οι καπνοί αναδύονται από μέσα μου, μέσα απ’ τη γη, απ’ το χώμα, καυτοί καπνοί που γλύφουν τον πολιτισμό μου σαν παθιασμένοι εραστές. Καίνε τα σωθικά μου, καίνε τα πάντα, τα κτίρια της πόλης του Ναι και του Όχι. Σαν τραπουλόχαρτα γκρεμίζονται, καταποντίζονται στις χαραμάδες της γης, σαν ποτέ να μην έστεκαν εκεί, απειλητικά κι απόμακρα.

Δε θέλω να μιλάω, μα το κάνω. Θέλω να κάψω, θέλω να απολαύσω. Το όνομά μου είναι Ψάρι. Τώρα χαμογελάω και φυσάω τον καπνό απ’ τα πνευμόνια μου. Ζούσα ξέρετε κι εγώ σ’ αυτήν την πόλη. Ήταν όμορφη και τακτοποιημένη, κι είχε κατοίκους πολλούς. Κάποιους τους ήξερα. Δούλευα σε μια φοιτητική καφετέρια τα πρωινά και το βράδυ τραγουδούσα σε μπαράκια. Θλιβερά τραγούδια που με ανακούφιζαν. Έβλεπα φίλους, την Σάσα, κάναμε σεξ, παίζαμε χαρτιά και στρίβαμε τσιγάρα, κι ερωτευόμασταν άπειρες φορές ο ένας τον άλλο. Έκλαιγα και φοβόμουν, κι όλα μα όλα τ’ αρνιόμουν.
Τη μάνα μου τη λέγανε Αυτοκράτειρα ΝεΛένα και πάντα με καταδυνάστευε, κι όχι άθελά της. Δεν είναι ιστορία όμως αυτό που σας λέω, μάλλον είναι ένα τίποτα βαρετό. Όμως έτσι έζησα, στο τίποτα, στην αδράνεια και στο όχι. Δεν ξέρω αν είχα όνειρα, όνειρα που θα μπορούσαν ποτέ να εκπληρωθούν, ή αν απλά τα σχεδίαζα έτσι ώστε να είναι άπιαστα. Τώρα δεν έχει και τόση σημασία.
Η πόλη του Ναι και του Όχι ήταν πάντα μια όμορφη πόλη. Είχε την ποικιλία της. Ήταν η πόλη της Απόρριψης και της Αποδοχής, τα δύο άκρα της ζωής μου, πάντα. Κι έτσι εδώ έλκονταν όλα τα διχασμένα πλάσματα της Επικράτειας της Ενυδρίας. Το πλάσμα και το διπλό του, το πλάσμα και το άλλο του.
Ήταν ένα πρωινό ανοιξιάτικο, πριν από κάμποσα φεγγάρια που πήγα στο Καμπαρέ Λατεράλους και είδα το σόου των Δύο Εραστών του Πόνου. Πρόκειται φυσικά, για τον καλό μου φίλο, που τώρα πια είναι νεκρός, τον Μάζους, και τον εραστή του, τον Κάρντα. Το πάθος του έτρωγε τον Μάζους, κατέτρωγε τα χέρια του. Τα βουτούσε μέσα σε οξύ και σε κάθε είδους τοξικό διάλλειμα που θα μπορούσε να τον τσούξει λίγο παραπάνω, κρεμόταν από γάντζους, εφεύρισκε άπειρες χαζομάρες, μηχανήματα με βίδες, παξιμάδια, βελόνες και μαχαίρια που θα μπορούσαν να του χαρίσουν μια παραπάνω στιγμή ηδονής. Ο Μάζους, είχε καλή καρδιά, ο Κάρντα πάλι όχι. Ο Μάζους έλεγε πάντα ναι, ο Κάρντα πάλι όχι. Ο φίλος μου πέθανε ευτυχώς μέσα σε φοβερό πόνο, τον σκότωσε ο Κάρντα. Βλακεία μεγάλη του ενός μισού να σκοτώνει το άλλο. Ο Κάρντα ήταν ο ένας Εραστής του Πόνου, του άρεσε να τον προκαλεί, τρεφόταν απ’ τον πόνο, σαν τον βρικόλακα, και τον φοβότανε σαν κότα. Τώρα ήρθε η σειρά του να πονέσει και να αποδεχτεί τη βλακεία του.
Έτσι κατάντησε αυτή η πόλη μετά την στέψη της Χλέμιας της Πίκρας. Μια πόλη απέραντης βλακείας. Θα σας το εξηγήσω καλύτερα αυτό. Όταν δεν βασίλευε η Χλέμια η Πίκρα στην Ενυδρία, δηλαδή πριν από καιρό ανυπολόγιστο πια, υπήρχε η Ισορροπία. Κι η πόλη του Ναι και του Όχι είχε το νόημά της. Ήταν το σπιτικό κάθε πλάσματος που ήταν μισό. Εδώ έμενε ο Άγγελος του Πάθους και η Φλόγα του, σε ένα θεόστραβο ψηλό πύργο με αμέτρητες μισές πόρτες και άπειρα πέτρινα τζάκια, σκαρφαλωμένο στην πλαγιά πάνω από το κέντρο της πόλης. Η Μυστέρια η Ζήλια και οι σιαμαίες αδερφές της, η Μου η κτητικότητα και η Λεία η Ανασφάλεια περί Παντός, που διατηρούσαν το μαγαζάκι τους με τα βοτάνια και τα πάνινα κουκλάκια σε ένα υπόγειο δυο δρόμους από το ζαχαροπλαστείο του κυρίου Καριντού. Ο κύριος Καριντού με τον Λεμούριό του, ένα πλάσμα χνουδωτό, άσπρο κι απαλό, πραγματικά αηδιαστικό και ύπουλο σαν τις αμερικάνικες ταινίες με εφήβους και χορούς, που παίζονται κάτι καμένα μεσημέρια και τις βλέπεις ενώ λαγοκοιμάσαι ο κύριος Καριντού λοιπόν, παλιά έφτιαχνε εξαίσια γλυκά, μα μετά, όταν η ψυχή του έφριξε από πίκρα, άρχισε να φτιάχνει γλυκά απ’ τον ίδιο του τον εαυτό ξαφρίζοντας και ξυρίζοντας τις χοντρές κοιλιές του. Εδώ να σημειώσω πως τα γλυκά του παρέμειναν εξαίσια. Κι αυτό γιατί, όπως φαντάζομαι θα καταλαβαίνετε, ο έμπορος πρέπει να προσαρμόζεται στις ανάγκες της αγοράς. Κι η αγορά ζητούσε αίμα, ζητούσε διαστροφή. Τότε ήταν που έγινε, και άρχισε το όνομα της πόλης να παίρνει ένα καινούριο νόημα. Διαστρεβλωμένο. Ναι στον πάτο, όχι στην ελπίδα. Τότε ήταν που δυστυχώς άρχισα κι εγώ να νιώθω την πόλη περισσότερο σαν σπίτι μου.
Βλέπετε, όλα εδώ μου ταίριαζαν, για κάποιο τουλάχιστον διάστημα. Ήταν πραγματικά μια πόλη που ταυτόχρονα με Αποδεχόταν σαν ένα πλάσμα μισό, ανίκανο κι ανέλπιδο, και μ’ Απέρριπτε, μ’ έφτυνε σαν ενοχλητικό άρρωστο φλέμα, γιατί ήμουν ένα τίποτα, με τίποτα για ρούχα. Άλλωστε εδώ κατοικούσαν και οι δυο φαμίλιες των Τύψεων. Οι Ευεργέτες και οι Εκτελεστές. Οι Ευεργέτες πάντα σε κυνηγούν για να κάνεις κάτι ώστε να επανορθώσεις, και οι Εκτελεστές απλά σε κυνηγούν για να διαλύσουν ό,τι έχει απομείνει στην ψυχή σου. Εμένα πάντως με κυνηγούσαν όλοι, κι εγώ απ’ όλους έτρεχα. Δεν κατόρθωσα ούτε να καταστραφώ, ούτε να συγχωρεθώ. Δεν κατόρθωσα το παραμικρό.
Δεν είχα καμιά πρόθεση να μονοπωλήσω τον χρόνο σας, ούτε καν για λίγο. Αλλά δεν έχω κανέναν άλλο να τα πω. Δεν έχω κι εγώ δικαίωμα, εγώ το Ψάρι, το Ψάρι μες στην Ενυδρία να εξομολογηθώ πριν να κάψω μετά τρελής μου χαράς μια ολόκληρη Επικράτεια; Περιπλανήθηκα στα στενά αυτού του κόσμου, κι επιτέλους, με άλλαξε. Μ’ έκανε να δω. Είδα την δυστυχία μου και τον εγωκεντρισμό μου. Κι ό,τι είχα εγώ επιφέρει σε έναν ολόκληρο πολιτισμό. Κρίμα για αυτούς που είχαν εμένα για Πλάστη, εμένα για Όλον, εμένα για Θεό. Αποδείχτηκα απλά, άλλο ένα χαμένο κορμί που περιπλανιέται στην πλατεία, με τραύματα ανοιχτά από συγκρούσεις με άλλους Θεούς, τυχερότερους, σαν κι εσάς. Έχω την σιγουριά πως ο κόσμος μέσα σας θα ‘ναι μάλλον πιο συγκροτημένος απ’ ότι η Ενυδρία μου. Μπράβο σας. Εύγε. Έχετε όμως το νου σας, εμείς οι Θεοί είμαστε αλαζόνες και δεν αφουγκραζόμαστε. Δεν ακούμε το ποίμνιό μας.
Έχω λοιπόν το αναφαίρετο δικαίωμα, να κάψω τα πάντα. Να βυθίσω την Ενυδρία μου στη λήθη. Ως εδώ. Αυτή είναι η τελευταία νύχτα ενός ολόκληρου κόσμου, που τον κατέστρεψα λίγο-λίγο εγώ, γιατί ποτέ δεν έπαψα να είμαι ένα μισό, ένα ατελές ακόμα και το όνομα που μ’ αποκαλούν με χλευάζει, Όλον! Ένας Θεός με ψυχολογικά. Ως εδώ.

Στην Έρημο της Νεζ Ροζ

2009-08-23T20:36:00.006+03:00

Στην Έρημο της Νεζ Ροζ

(λόγια από ένα πλάσμα της Ενυδρίας)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

«Σε αυτήν την πρωτόγνωρη καταιγίδα της ερήμου, χάθηκα.
Τόση είναι η ξηρασία που δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Πνίγομαι. Πνίγομαι σε σκοτεινά φεγγάρια. Πνίγομαι στο όνομά τους. Δάκρυα αλμυρά. Ξηρασία. Θέλω νερό να πιω. Θέλω νερό. Ανακούφιση. Έλεος.
Δάκρυα αλμυρά μόνο γεννάω. Τις ίδιες μου τις θλίψεις. Θέλω να μπορώ να νιώθω. Τι ίδιες μου τις θλίψεις, γεννάω. Καίνε τα μάτια μου. Σκίζονται τα μάγουλα απ’ το αλάτι. Άμμος στις πληγές μου, άμμος. Εγώ ήθελα διακοπές στις πυραμίδες.
Χάθηκα. Χάνομαι. Θα είμαι χαμένη για πολύ;
Δεν έχω προμήθειες. Δεν έχω εφόδια. Δεν έχω σθένος, τίποτα. Δεν είμαι καλά. Δεν ήμουν καλά. Θα είμαι ποτέ καλά; Τέρατα ολοένα και πλάθω και δε βλέπω να σταματάω.

Ποτέ δεν συγχωρώ. Κι άλλα δάκρυα. Θορυβώδη, με ουρλιαχτά και τσιρίδες. Με πολλές φωνές, δικές μου όλες, διαφόρων ηλικιών. Εγώ παιδούλα, εγώ βάκχη, εγώ φεμινίστρια, εγώ κατάθλιψη. Αυτός ο κόμπος πότε θα λυθεί; Κι αυτός ο άτιμος δρόμος; Κάνω αριστερά, είναι εκεί, ο μακρύς μου δυστυχής δρόμος. Κάνω δεξιά, και τι να δω, είναι ενιαίος. Όπου κι αν περπατήσω έχω δώσει εντολή κατάψυχη να χτίζεται κάτω από τα πόδια μου. Έχω δώσει εντολή. Έχω δώσει εγώ εντολή!
Χάθηκα. Ουρλιάζω, η φωνή μου κλείνει. Χάθηκα! Τσιρίδα κι ευθύς αυστηρότητα. Χάθηκα. Δεν μπορώ να αναπαυθώ πουθενά. Δεν έχω πουθενά να σταθώ. Να ηρεμήσω τις χορδές μου. Χρειάζομαι βοήθεια. Ένα ποτό. Ένα ποτό. Ένα ποτό. Ένα φάρμακο. Πως θα τα βγάλω πέρα, να πάρω τον δρόμο να γυρίσω πίσω;
Βρέχει, καταιγίδα. Αμμοθύελλα στις πληγές μου. Τσούζω ολόκληρη. Οινόπνευμα. Βροχή.
Σε αυτήν την πρωτόγνωρη καταιγίδα της ερήμου, χάθηκα. Και δεν ξέρω πώς να γυρίσω πίσω. Δεν ξέρω καν αν ήμουν ποτέ μπρος ή πίσω ή οπουδήποτε αλλού. Εκεί που ήμουν, χάθηκα. Να πέσω από ένα παράθυρο, να ζωγραφίσω.
Ένα παράθυρο σ’ αυτήν την έρημο; Ένα παράθυρο; Ποιος θα μου ζωγραφίσει το παράθυρο; Θέλω να φύγω. Να είμαι στον ακάλυπτο, όχι χαμένη.
Θέλω να φύγω. Θέλω να φύγω! Δεν μπορώ να πάρω ανάσα. Καθόλου ανάσα. Πνίγομαι. Αλλά δεν πεθαίνω. Κάνω εμετό στα πόδια μου. Ένα ποτό. Ένα παράθυρο. Ένα νυστέρι! Ένα νυστέρι. Ένα πινέλο. Μια σβήστρα! Όπου κι αν πάω, ο δρόμος από κάτω μου.
Δρόμος μέσα στην έρημο. Δεν θέλω άλλο. Να περπατάω πάνω σ’ αυτά τα αγκάθινα άγχη, στα τέρατά μου. Θέλω να καθίσω. Θέλω να καθίσω, μια στιγμή. Πονάνε τα πόδια μου και καίγονται τα χέρια μου και ανοίγει η καρδιά μου. Ανοίγει η καρδιά μου, χρώματα, μπογιές. Και βάφουν εμένα. Θέλω να καθίσω. Γιατί χάθηκα. Και δεν μπορώ άλλο να περπατάω.
Στην πρωτόγνωρη καταιγίδα αυτή, της ερήμου, χάθηκα».

Κομμάτι χαρτί που βρέθηκε στην τσέπη ενός κουρελιασμένου πανωφοριού, στην Έρημο της Νεζ Ροζ, της Κοιλάδας των Ονείρων. Εδώ πρέπει να αναφέρουμε, πως πλέον η Κοιλάδα Νεζ Ροζ είναι γνωστή ως Κοιλάδα των Εφιαλτών. Είναι σχεδόν βέβαιο πως ανήκε σε κάποια κάτοικο της Κοιλάδας που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εστία της όπως και τόσοι άλλοι, λίγο μετά την ανάληψη του Θρόνου από την Χλέμια την Πίκρα. Το χειρόγραφο βρίσκεται στην κατοχή των εναπομεινάντων κατοίκων της Κοιλάδας, και συγκεκριμένα στην κατοχή του προέδρου της κοινότητας, κυρίου Μελό, Τεχνίτη του Αίσιου Τέλους. Όλοι τους φαίνεται να συμφωνούν σιωπηλά πως πιθανότατα πρόκειται για τον γραφικό χαρακτήρα της συζύγου του Προέδρου, Αισία, Κυρά της Αισιοδοξίας, που έφυγε από την οικία τους σε αλλόφρονα κατάσταση όταν συνειδητοποίησε πως έλειπε η κόρη τους.

The City and The City

2009-08-23T19:31:00.003+03:00

The City and The City
(book review)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Το The City and The City του China Mieville είναι ένα μυθιστόρημα που ακροβατεί ανάμεσα στη φαντασία και στην ωμή πραγματικότητα των μεγαλουπόλεων. Με αφορμή ένα έγκλημα, ο συγγραφέας αρπάζει την ευκαιρία για να ξεδιπλώσει όχι μόνο άρτιους χαρακτήρες, αλλά και νοοτροπίες που έχουμε όλοι ριζωμένες καλά μέσα μας σχετικά με τον ρατσισμό και την επιλογή να αγνοούμε το διαφορετικό, ακόμα κι αν ζούμε στην κυριολεξία δίπλα του.

Πρόκειται για μια μάλλον θλιβερή αλλά και καυστική εξιστόρηση που σκιαγραφεί σχεδόν απροκάλυπτα την σημερινή κοινωνία και τους φοβισμένους ανθρώπους της. Η πλοκή του είναι ενδιαφέρουσα, με ανατροπές και χωρίς κοιλιά, αλλά κατά τη γνώμη μου, δεν είναι αυτή που κρατάει τον αναγνώστη, είναι η αίσθηση των δύο πόλεων που δημιουργεί ο συγγραφέας, πως ο αναγνώστης μπορεί να βγει στον δρόμο και να περπατήσει σ’ αυτές. Όπως και να έχει, είναι ένα βιβλίο που μου χάρισε συγκινήσεις διαβάζοντάς το, και για αυτό το προτείνω ανεπιφύλακτα. Μάλιστα, μετά από αυτό το βιβλίο, είμαι σίγουρη πως θέλω να διαβάσω και τα υπόλοιπα του ίδιου συγγραφέα, πέρα από το UnLunDun, καθώς, απ’ ότι φαίνεται έχει το ταλέντο να πλάθει ολοζώντανους κόσμους και εικόνες, που προέρχονται, όπως έλεγε και ο κύριος Schofield (καθηγητής δημιουργικής γραφής στο ΑΠΘ το 2007) από το μικρό μυαλό, απευθείας από «μέσα».

το 13ο υπόγειο

2009-07-28T13:06:00.003+03:00

το 13ο υπόγειο

(book review)

Μόλις τελείωσα το 13ο υπόγειο του Βαγγέλη Μπέκα, εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος, και μπορώ να πω πως το διάβασα μέσα σε δύο ημέρες. Σαφέστατα λοιπόν, ήταν ένα βιβλίο που δεν σε άφηνε να το αφήσεις. Ένα ταξίδι στον κόσμο της γενιάς των 700 ευρώ, που δε μου φάνηκε να απέχει και πολύ από το αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει αρκετοί από εμάς, περισσότερο βέβαια σε ένα αλληγορικό επίπεδο.

Το βιβλίο είναι γεμάτο από ωμές εικόνες που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές και αναγκάζουν σχεδόν τον αναγνώστη να αναρωτιέται αν είναι γραμμένο για τον ίδιο. Ωστόσο, η κινηματογραφική αφήγηση που σε γενικές γραμμές επέτρεπε στον αναγνώστη να αναπνέει, μερικές φορές γίνονταν υπερβολικά προφανής και κοφτή, δίνοντας την αίσθηση πως θα προτιμούσε να το βλέπει στον κινηματογράφο κι όχι να το διαβάζει. Επίσης, κάτι άλλο που δεν εκτίμησα ιδιαίτερα είναι πως ο κεντρικός γυναικείος χαρακτήρας παρουσιάζεται απλά ως μια πεντάμορφη καλλονή την οποία όλες οι γυναίκες θα ζήλευαν και τίποτα παραπάνω. Η ρηχότητα των γυναικών σχεδόν με αηδίασε, ενώ τα νεύρα μου τσιτώνονταν κάθε φορά που επαναλαμβάνονταν το μοτίβο πεντάμορφο αβοήθητο-πλην άβουλο- εν δυνάμει τσουλάκι που η κακή κοινωνία το έριξε αλύπητα στα τάρταρα!
Σαν ιδέα λοιπόν ήταν απολαυστική, και σαν εκτέλεση ήταν ενδιαφέρουσα. Με ανακούφισε η τόλμη της γραφής και των εικόνων του κυρίου Μπέκα, και μου θύμισε πώς είναι να ασφυκτιώ. Μπορεί η αποστασιοποιημένη του αφήγηση να μην επιτρέπει στον συγγραφέα να είναι αρκετά διεισδυτικός, αλλά έτσι δίνει στον αναγνώστη την ευκαιρία να γίνει ο ίδιος.

Έλος

2009-07-23T03:25:00.003+03:00

Έλος
(book review)

Μόλις τελείωσα το Έλος του Πέτρου Τσαλπατούρου, εκδόσεις Ars Nocturna, κι ομολογώ ότι το διάβασα μονορούφι, χωρίς να πάρω στιγμή τα μάτια μου απ’ τις σελίδες του. Το βιβλίο δημιουργεί φοβερή κι ανατριχιαστική ατμόσφαιρα από τις πρώτες κιόλας σελίδες, ενώ η σπονδυλωτή πλοκή του κρατά τον αναγνώστη σε αγωνία μέχρι την τελευταία λέξη. Η μίνιμαλ αισθητική, κι η απογυμνωμένη από ευγένειες φρίκη, δίνει μια γροθιά στο στομάχι του αναγνώστη και τον αναγκάζει σχεδόν να αναρωτηθεί τι θα γινόταν αν…

Το ευτυχές είναι βέβαια, πως ο συγγραφέας το πετυχαίνει όλο αυτό, όχι επειδή η πλοκή είναι ποτισμένη από πολλή βία και αίμα, αλλά επειδή η ταύτιση με τους χαρακτήρες είναι άμεση κι αβίαστη, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει να διατηρήσει το τηλεγραφικό στυλ αφήγησης, χωρίς πολλές περιγραφές και λεπτομέρειες.
Αν είστε καταστροφολάγνοι, σαν και του λόγου μου (με πόσους πια τρόπους θα εξαλειφθεί το ρημάδι το είδος μας;) , σίγουρα θα σας ανταμείψει με έναν τρόπο που δεν έχετε συνηθίσει, καθώς οι χαρακτήρες εμβαθύνουν αρκετά πέρα από το φάντασμα και το ζόμπι. Αν δεν είστε φανατικοί του είδους, καλό θα ήταν να είστε προετοιμασμένοι, γιατί, μπορεί να είναι ευκολοδιάβαστο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι και το πιο ευχάριστο βιβλίο να διαβάσει κανείς. Πάντως αξίζει να το τολμήσετε.

Το Μοιρολόι του Αλχημιστή του Έρωτα

2009-07-18T03:24:00.004+03:00

Το Μοιρολόι του Αλχημιστή του Έρωτα

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Ο Νέμια, ο Ύστατος Αλχημιστής των Ορμονών του Έρωτα, αιρετός ταμίας της Συντεχνίας Αλχημιστών της διαβόητης Κόκκινης Πόλης της Ενυδρίας, ηττημένος από την πίκρα που η Χλέμια πότισε τους αγαπημένους του, απ’ το βαρύ άρωμά της που κάλυπτε όλα τα δικά του, τριγύριζε κουρελής, βρωμιάρης και μισότρελος στα σκοτεινά δρομάκια της Πόλης του Έρωτα μουρμουρίζοντας στιχάκια. Λέγεται, πως όλα τα στιχάκια του ήταν ασυνάρτητα και σπάνια έκαναν ρίμα, αλλά σε όλα μιλούσε για μια γνώση βαθιά, που μόνος, εκείνος κατείχε. Οι αράδες που ακολουθούν αποδίδονται στον ίδιο, χωρίς όμως ποτέ να έχει αποδειχτεί πως πράγματι είχε διδαχθεί την τέχνη της γραφής.

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Τελεία.
Κάνεις δεν μπορεί, άλλος από μένα. Σιωπή. Δυστυχία.

Πιάσε τα πλευρά σου. Μέτρα τα. Διαδοχή.
Άγγιξε τα χείλη σου. Νιώθεις αποδοχή;
Ερώτηση.
Δεν καταλαβαίνω.
Ερώτηση.
Βλέπω μόνο ένα τοίχο. Τελεία.
Βλέπω έναν τοίχο δίχως σκιά. Παρατήρηση
μία κυρία μου λέει αστεία, ψιθυριστά.
Εκείνη, έχει δει μια τραγωδία.

«Λύσε τα χέρια μου απ’ τα δεσμά.
Δεν ζήτησα ποτέ να έχω φτερά.
Βλέπω μονάχα αυτά τα παιδιά.
Παθιασμένα φιλιούνται, χωρίς να μου ρίχνουν ματιά.
Η διάθεση αλλάζει, γίνεται γκρι.
Αυτοί οι δυο είναι μια πανδαισία».

Την κοιτάω συμπονετικά. Κανείς δεν γνωρίζει από μοναξιά.
Της δείχνω τα χέρια μου, έχουν μια σκιτσογραφία.
Εκείνη κοιτά, και με τραβά με μανία. Τελεία.
Δεν θα μ’ αφήσει ποτέ μόνο, μες στην τρικυμία.
Εκείνη ξέρει, πως όλα αυτά, δεν είναι καθόλου αστεία.
Είναι ένα εγχείρημα, με σοβαρή αιτία. Άνω τελεία

«Η ζήλια με σπρώχνει στην τρύπα βαθιά. Δεν υπάρχει αδικία.
Δεν υπάρχει τρόπος να βγω απ’ αυτή τη νυχτιά, όλα είναι τόσο πικρά, είναι αηδία.
Κανείς δεν ξέρει αντικειμενικά. Εδώ πάει η τελεία.
Δεν βλέπουν ότι ο τοίχος δεν έχει σκιά!
Δεν βλέπει κανείς τους ότι αυτά τα παιδιά, έχουν δόντια πολύ κοφτερά, κι η ανάσα τους βρωμάει από μίλια μακριά, βρωμάει σαν ξεραμένη αλχημεία!»
Μάτια με σουβλίζουν, με τρυπούν με κακία.
Ξέρω, τελεία.

«Νέμια, δεν σ’ είχα ικανό για τέτοια προδοσία.
Να δίνεις σ’ ερωτευμένους της πίκρας ποτό.
Να πουλάς σ’ αυτήν την δική τους ευτυχία».

Κανείς δεν θέλει να ξέρει.
Κανείς δεν θέλει να ξέρει. Τελεία.
Κανείς δεν θέλει, ούτε κι εγώ.
Η περίπτωσή μου είναι μια αποτυχία.
Κανείς δεν μπορεί. Τελεία.
Κανείς δεν μπορεί.
Να δώσει πίσω την δυστυχία.

Η κυρία φεύγει, δε με χαιρετά.
Συμβουλεύει να πραγματοποιήσω την σκιτσογραφία.
Θα κρεμάσω λοιπόν, τα δύο παιδιά, εκεί στην γωνία.
Στου τοίχου τα πλάγια, θα κρέμονται νεκρά, όλοι θα είναι μες την απελπισία.
Τότε θα δουν και θα μπορούν, θέλουν δεν θέλουν, στην κηδεία.
Όλοι θα ξέρουν, και δεν θα ‘μαι πια η μοναδική τραγωδία.

Ρέκβιεμ για ένα Παπί

2009-07-11T11:41:00.006+03:00

Ρέκβιεμ για ένα Παπί

(μια ιστορία της Ενυδρίας)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Το μικρό δωμάτιο ήταν ολόκληρο στρωμένο με πλακάκια. Τετράγωνα, λευκά πλακάκια μεσαίου μεγέθους. Βάζω στοίχημα πως δεν υπάρχει πιο βαρετή εικόνα να ξεκουράζεις το βλέμμα σου από μερικές εκατοντάδες ομοιόμορφα περασμένα πλακάκια! Ο Ντικ το Κίτρινο Παπί είχε περάσει σχεδόν όλη του τη ζωή απέναντι σε αυτό το θέαμα.
Στην αρχή, νόμιζε πως θα τρελαινόταν, και εν τέλει θα απαλλασσόταν, χαμένος μέσα στις σχιζοφρενικές του εικόνες. Ένα φεγγάρι μάλιστα, είχε αρχίσει να βλέπει έντονα χρώματα να τον τυλίγουν, και τεράστια γεωμετρικά σχήματα να τον καταπίνουν, ένα ροζ ισοσκελές τρίγωνο, έναν πράσινο κύβο, και το αγαπημένο του, έναν μπλε κώνο! Είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου, του πριν και του μετά, του τώρα. Και πάνω που είχε αρχίσει να πιστεύει με όση λογική του είχε απομείνει πως θα νανουρίζονταν γαλήνια στην αγκαλιά της λήθης και της παράνοιας, τα χρώματα άρχισαν να ξεβάφουν, και το λευκό που παραμόνευε, εξαπολύθηκε βίαιο για άλλη μια φορά να τον τυφλώσει. Να πάρει! Τα πλακάκια είχαν επιστρέψει, είχαν καταβροχθίσει όλα τα σχήματα, είχαν αραιώσει όλα τα χρώματα, ώστε τίποτα να μην ξεχωρίζει απ’ αυτό το καταραμένο λευκό.

Είχε μετρήσει τα πλακάκια άπειρες φορές, κι άλλες τόσες είχε μπερδευτεί κι είχε ξεκινήσει απ’ την αρχή. Μα πλέον είχε καταλήξει στο νούμερο 4,537. Ούτε ένα λιγότερο, ούτε ένα περισσότερο. Πάντα βέβαια αναρωτιόταν αν και πίσω από το έπιπλο του νιπτήρα υπήρχαν κι άλλα πλακάκια. Πιθανότατα ήταν εκεί, μα μονάχα η σκέψη ότι δεν ήταν στο οπτικό του πεδίο τον έκανε να χαμογελάει πού και πού.
Ο Ντικ δεν ήταν ποτέ του ένα θλιμμένο κίτρινο παπί. Έβρισκε ένα λόγο να χαμογελάει όταν οι καταστάσεις ήταν δύσκολες, όταν ένιωθε την απειλή να πεταχτεί στα σκουπίδια γιατί τα παιδιά είχαν πια μεγαλώσει, όταν κανείς πλέον δεν γέμιζε την μπανιέρα για ένα απολαυστικό χρονοβόρο αφρόλουτρο. Σαν η πόρτα όμως τούτη του μπάνιου με τα 4,537 πλακάκια έκλεισε, δεν έλεγε να ξανανοίξει. Κι είχε περάσει μάλλον πάρα πολύς καιρός.
Το μόνο φως στο μπάνιο ερχότανε από ένα μικρό, τετράγωνο παραθυράκι στα δεξιά της μπανιέρας. Αλλά δεν ήταν δα και κανένα σπουδαίο φως σ’ αυτή την κωλοεπικράτεια της Ενυδρίας σπάνια ξημέρωνε. Επικρατούσε μονίμως ένα απαλό λυκόφως, ούτε φως μα ούτε και σκότος. Πότε-πότε, κοιτούσε έξω με την ελπίδα να διακρίνει σύννεφα, να γαληνέψουν το νου του. Του κάκου. Μόλις η πόρτα τον έκλεισε οριστικά στο καταραμένο τετράγωνο δωμάτιο, ο Ντικ το Κίτρινο Παπί ήξερε πως η ώρα της Χλέμιας της Πίκρας είχε φτάσει. Ο Θρόνος ήταν δικός της κι αυτό επιβεβαιώνονταν μόνο και μόνο από το γεγονός ότι κανείς πια δεν ερχόταν, ούτε κι επρόκειτο να ‘ρθει.
Μια μέρα, μάλλον μέρα, γιατί έξω είχε λυκόφως, ο Ντικ αναρωτιόταν αν άραγε θα πέθαινε κάποτε. Δεν του είχε πει κανείς αν τα κίτρινα παπιά του μπάνιου, που κάνουν «σκουίκ» αν τα πατήσεις, είναι αθάνατα ή πλάσματα θνητά. Κι ύστερα σκεφτόταν αν θα ‘ταν σοφό εκ μέρους του να επιθυμεί από την ανία του να πεθάνει, γιατί αυτό που ελλόχευε πέρα απ’ την ζωή όπως την ήξερε ήταν άγνωστο και κανείς δεν του υπόσχονταν στο κάτω-κάτω ότι δεν θα γινόταν απλά μια μάζα άχρηστου πλαστικού ή αν δεν θα παρέμενε κλεισμένος σ’ ένα άδειο μπάνιο στην αιωνιότητα.
Το καλό ήταν πως η βρύση της μπανιέρας, μια παλιά μεταλλική, γεμάτη άλατα και σκουριά, έσταζε. «Ταπ ταπ ταπ», συνεχώς, όλη μέρα. Όλες τις μέρες, όλη την ώρα! Στη αρχή τον εκνεύριζε φριχτά, αλλά αργότερα, κι αφού πήρε απόφαση πως ένα απλό παπί ήταν, πώς να την κλείσει, το συνήθισε και σχεδόν δεν το παρατηρούσε πλέον. Το νερό είχε φτάσει πάνω απ’ τη μέση και τουλάχιστον έτσι, μπορούσε να κολυμπάει πέρα δώθε και να βρέχει λιγάκι το ράμφος του. Συνέθετε μελωδίες μέσα στο κεφάλι του, τα τύμπανα κρατούσαν τον ρυθμό, «ταπ ταπ ταπ». Συχνά τις σιγομουρμούριζε κι άλλοτε τις τραγουδούσε με όλη του τη δύναμη, μήπως και κάποιος που περνούσε απ’ έξω την άκουγε. Κι ήταν εκείνη τη μέρα, που κάποιος πράγματι, τον άκουσε να τραγουδά το παράφωνο «σκουίκ σκουίκ» του.
Μια μαύρη κίσσα με πλουμιστή ουρά πέταξε στο περβάζι του μικρού του παραθύρου. Το πουλί τον κοίταξε καλά-καλά με τα γυαλιστερά του μάτια. Στο ράμφος της έσφιγγε κάτι που σταφτάλιζε εντυπωσιακά στο λιγοστό φως.
Ο Ντικ, το Κίτρινο Παπί, πάγωσε. Τελικά, ο κόσμος υπήρχε κι έξω από το καταραμένο του μπάνιο.
«Κίσσα, καλωσόρισες! Από πού έρχεσαι; Άκουσες το τραγούδι μου;» τη ρώτησε γεμάτος λαχτάρα.
Η κίσσα ανοιγόκλεισε τα μάτια. Δεν έδειχνε σημάδια νοημοσύνης.
«Μήπως μπορείς να με βοηθήσεις; Να με βγάλεις από ‘δω, να μ’ ελευθερώσεις; Μπορείς, σε παρακαλώ;»
Δεν προσπάθησε καν να μην ακουστεί απελπισμένος.
Η κίσσα έστρεψε το κεφάλι αριστερά δεξιά και έκανε δυο μικρά βηματάκια πάνω στο περβάζι. Έπειτα κοίταξε πίσω, τον ουρανό, κι ετοιμάστηκε να πετάξει μακριά.
«Σε παρακαλώ, ευγενικό πτηνό, σε ικετεύω, μη μ’αφήνεις άλλο μόνο εδώ!»
Η κίσσα στράφηκε προς τον Ντικ μια τελευταία φορά, τα γυαλιστερά της μάτια έλαμψαν κι άνοιξε το ράμφος ελευθερώνοντας το μικροαντικείμενο που κρατούσε. Πριν προλάβει με ένα «πλαφ» να βουτήξει στο νερό της μπανιέρας, το πουλί είχε ανοίξει τα φτερά του κι είχε εξαφανιστεί. Ο Ντικ, το Κίτρινο Παπί, δεν πρόλαβε ούτε να αρθρώσει τα παρακάλια του. Αναστέναξε θλιμμένος. Γιατί τα δικά του φτερά να είναι πλαστικά, κολλημένα στο σώμα του απ’ την φύση τους; Γιατί δεν τον έφτιαξαν αληθινό;
Κι εκεί που συλλογιόταν την καταραμένη μοίρα ενός παρατημένου πλαστικού παιχνιδιού, στην επιφάνεια της μπανιέρας έσκασαν μερικές μπουρμπουλήθρες. Ο Ντικ σήκωσε κεφάλι κι έριξε μια ματιά τριγύρω, μα τίποτα δεν είχε αλλάξει. Πάνω που ξαναβυθίζονταν στις ζοφερές του σκέψεις, άκουσε κι άλλες φυσαλίδες να ανεβαίνουν και να σκάνε με ένα σιγανό «πλοπ». Το βλέμμα του πλανήθηκε στον πάτο της μπανιέρας και συνάντησε το πιο όμορφο θέαμα που το Παπί είχε ποτέ αντικρύσει. Στο βυθό, κοντά στην μαύρη τάπα της μπανιέρας, λαμποκοπούσε μια πανέμορφη κρυστάλλινη μπαλαρίνα. Φορούσε εκείνο το χαρακτηριστικό φουντωτό φορεματάκι και είχε τα μαλλιά της κότσο. Κουνούσε τα χέρια της κι ανοιγόκλεινε το στόμα, σαν κάτι να ήθελε να του πει. Έμοιαζε τρομαγμένη.
Ο Ντικ αμέσως βύθισε το κεφάλι του κάτω από το νερό.
«Ωραία μου Δεσποινίς, εσάς κρατούσε στο ράμφος της η κίσσα;»
«Ω, ναι, ήταν φριχτό! Σας ευχαριστώ, ευχαριστώ, με σώσατε απ’ τα νύχια αυτού του τέρατος με τόση γενναιότητα! Ποιος ξέρει που θα ‘μουν τώρα αν δεν ήσαστε εσείς ευγενικέ κύριε…»
«Ντικ»
«Ευγενικέ κύριε Ντικ!», τα μάγουλά της είχαν πάρει ένα ροδαλό κόκκινο χρώμα.
«Κερδίσατε την ευγνωμοσύνη μιας δεσποσύνης κύριε Ντικ. Πίσω στο σπίτι μου σας περιμένουν μεγάλες τιμές! Αν μόνο μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να τους ειδοποιήσουμε…»
Ο Ντικ συννέφιασε ξαφνικά.
«Δεν νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν δεσποινίς. Λυπάμαι»
Χαμήλωσε το κεφάλι, και για πρώτη φορά μετά από αμέτρητο καιρό ένας κόμπος ανέβηκε στο στομάχι του και δάκρυα ετοιμάστηκαν να στάξουν απ’ τα μάτια του.
«Δυστυχώς, δε νομίζω πως σας χάρισα μια ευτυχέστερη μοίρα. Είμαι παγιδευμένος εδώ μέσα. Και τώρα, είστε κι εσείς».
Η όμορφη μπαλαρίνα τον κοιτούσε με απορία με τα μεγάλα γυάλινα μάτια της. Ο Ντικ δεν μπορούσε να την χορτάσει. Ήταν τόσο απίστευτα όμορφη, τόσο τέλεια λαξευμένη, τόσο υπέροχα αθώα.
«Και είναι άσχημο αυτό;» ρώτησε η μπαλαρίνα σφίγγοντας λίγο τα χείλη της.
«Μα δεν σας είπα μόλις; Πλέον είστε παγιδευμένη εδώ, μαζί μου. Δεν σας φαίνεται κάπως δυσσάρεστο αυτό;»
Η μπαλαρίνα του χαμογέλασε. Το πρώτο της χαμόγελο σ’ εκείνον. Το πρώτο της χαμόγελο και χρώματα άρχισαν ξανά να ξεπηδούν και να βάφουν τα λίγα τετραγωνικά του κόσμου του. Χρώματα και σχήματα αγαλλίαζαν την ψυχή του. Τούτη η ψεύτικη κοπέλα ήταν ευλογημένη! Βάλσαμο ήρθε κι έλουσε την ανοιχτή πληγή του. Μέθυσε! Μέθυσε με ζωή.
Από ‘κείνη την στιγμή κι έπειτα έπαψε να προσπαθεί να υπολογίσει τις μέρες. Έπαψε να μετρά τα πλακάκια. Έπαψε να κοιτάζει έξω. Έπαψε να είναι φυλακισμένος. Με τις ώρες έμενε με το κεφάλι κάτω απ’ το νερό κι ευχαριστούσε τον πλάστη του που τους έφτιαξε και τους δυο ψεύτικους και δεν χρειάζονταν αέρα. Κουβέντιαζαν για τα πάντα. Για τις ζωές τους και τα γούστα τους και για ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί, για ό,τι συζητά ένα ερωτευμένο ζευγάρι που δεν χορταίνει ο ένας τον άλλο.
Υπήρχε βέβαια ένα βασικό πρόβλημα. Ότι ήταν πάντα μακριά. Ο ένας στην επιφάνεια κι ο άλλος στον πάτο. Ο Ντικ το Κίτρινο Παπί δεν μπορούσε να κάνει μεγάλη βουτιά, σε βάθος, καθώς το εσωτερικό του ήταν αέρας κοπανιστός και τέλος πάντων, όπως καταλαβαίνετε, ήταν φύση αδύνατο. Η μπαλαρίνα, φτιαγμένη από το πιο φίνο κρύσταλλο της Ενυδρίας ήταν πολύ βαριά για να κολυμπήσει στην επιφάνεια.
Ο Ντικ είχε σκαρφιστεί ένα σωρό ιδέες για να μπορέσουν να βρεθούν αγκαλιά, μα τίποτα δεν είχε αποτέλεσμα. Το μόνο που είχε καταφέρει μέχρι τώρα ήταν να βουτήξει με όλη του την δύναμη και να την φτάσει για ελάχιστα δευτερόλεπτα μέχρι να εκτιναχτεί ξανά με φόρα στην επιφάνεια. Είχε προλάβει να της δώσει όμως ένα πεταχτό φιλί κι ήταν η μόνη στιγμή που ένιωσε πως άξιζε να υπάρχει. Τα χείλη του τραβιόταν σε ένα διαρκές χαμόγελο.
Μια μέρα όμως ή μια νύχτα, τέλος πάντων, μια στιγμή που το λυκόφως τρύπωνε ελάχιστα στο μπάνιο, και η καλή του κοιμόταν ήσυχη στον πάτο, του Ντικ του ήρθε μια καταπληκτική ιδέα. Πώς δεν το είχε σκεφτεί νωρίτερα; Ήταν απλό. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν για να ανταμώσουν ήταν να τραβήξουν την τάπα της μπανιέρας! Έτσι, το νερό θα έφευγε, κι όταν σταγόνα τη σταγόνα θα άρχιζε να ξαναγεμίζει, θα ανέβαινε εκείνη στην πλάτη του και θα επέπλεαν παρέα! Ήταν ιδιοφυές.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καν να ξυπνήσει τη καλή του, ο Ντικ κίνησε απαλά προς την ασημένια αλυσιδίτσα της τάπας που έφτανε μέχρι την επιφάνεια και ήταν καλά στερεωμένη από ένα μεταλλικό στρόγγυλο κουμπί. Είχε πιάσει πράσινη γλίτσα απ’ το νερό, μα τώρα ο Ντικ δεν υπολόγιζε τίποτα. Άνοιξε το ράμφος του και τη γράπωσε όσο καλύτερα γινόταν. Γλιστρούσε λίγο, αλλά κανείς δεν τον σταματούσε πια. Τράβηξε με όση δύναμη είχε. Στο μυαλό του σχημάτιζε την εικόνα της μπαλαρίνας του, πόσο ευτυχισμένη θα ‘ταν σαν ξυπνούσε και τον έβλεπε δίπλα της και την είχε στην αγκαλιά του.
Με ένα άχαρο «γκλουπ» και μετά από απροσδόκητα μικρή προσπάθεια, η μαύρη τάπα σηκώθηκε και τινάχτηκε στον αέρα για να κρεμαστεί από την έξω πλευρά της μπανιέρας. Η μπαλαρίνα άνοιξε τα μάτια απότομα κι είδε τον καλό της να ψευτοπετάει από χαρά. Του χαμογέλασε διάπλατα κι άπλωσε τα χέρια σε μια φανταστική αγκαλιά. Ο Ντικ πλατσούριζε και τις έδειχνε την τάπα, μα εκείνη δεν καταλάβαινε τι είχε σκαρφιστεί ο αγαπημένος της τούτη την φορά. Μα έμοιαζε ευτυχής, κι αυτό της αρκούσε, κι ήταν κι εκείνη χαρούμενη, κι άλλωστε ήταν ερωτευμένη!
Μέχρι που ένιωσε κάτι να τη ρουφά. Δεν έδωσε σημασία, δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια της από πάνω του. Κι όλως περιέργως φαινόταν να έρχεται όλο και πιο κοντά, να πλησιάζει, και μάλιστα γοργά. Αναρωτήθηκε τι συνέβαινε κι έστρεψε το βλέμμα χαμηλά. Κάτι την ρουφούσε, μια τρύπα, μια μαύρη τρύπα ρουφούσε τα νερά. Μα ήταν μεγάλη, σαν τεράστιο στόμα, σαν ένα πηγάδι, και τη ρουφούσε κι εκείνη και μάλιστα δυνατά. Σήκωσε τρομοκρατημένη τα μάτια στον Ντικ, μα στο βλέμμα του είδε την απόγνωση. Είχε καταλάβει κι εκείνος το μοιραίο, το αποτρόπαιο του λάθος.
Τα δάκρυά του κυλούσαν στο νερό καθώς την κοίταζε ανήμπορος από την επιφάνεια. Τι υπάρχει πιο τραγικό; Καταδίκασε ο ίδιος, αυτός, την καλή του σε βέβαιο αφανισμό. Βούτηξε πέντε κι έξι κι εφτά φορές, μήπως την πιάσει, μα του κάκου. Η μπαλαρίνα του έκλαιγε και τσίριζε και ούρλιαζε γοερά και του ούρλιαζε πόσο πολύ τον αγαπά.
Η καρδιά του ράγισε καθώς τα αθώα μάτια της κατασπαράσσονταν από την αβυσσαλαία τρύπα, μαζί με τα νερά. Τότε μόνο έφτασε κι αυτός στον πάτο, καταριώντας την φύση του που τον όρισε πλαστικό παπί, καταριώντας το Όλον που του πήρε την ζωή, καταριώντας τη κίσσα που του χάρισε ελπίδα και την μπαλαρίνα που τον αγάπησε περίσσια.
Σφήνωσε το πλαστικό του κεφάλι μέσα στην τρύπα και φώναξε το όνομα της με φωνή πνιχτή. Καμιά απόκριση. Το μόνο που την ησυχία έσπαγε ήταν τα αναφιλητά και η σταγόνα της βρύσης που έσταζε ξανά. Ο Ντικ τρελάθηκε από τη μοναξιά, από την αδικία, απ’ την κακοτυχιά, από τις τύψεις κι από έρωτα και, επίτηδες φυσικά, μη ξέροντας πώς να ζήσει άλλο πια, σφηνώθηκε στην αποχέτευση και δεν έπαψε να σταματά, να χώνεται ολοένα και πιο βαθιά, μήπως το ταίρι του συναντήσει ξανά.

Μια Μπαλαρίνα στην Ενυδρία

2009-07-01T11:51:00.006+03:00

Μια Μπαλαρίνα στην Ενυδρία

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Οι άσχημες μέρες, μωβ θα τραγουδήσουν, σαν την βροχή.
Διαρκώς θα πέφτουν κι όλοι θα ‘μαστε εδώ, με παλιές τρύπιες ομπρέλες prada.
Θα πέσουν όξινες στα σπίτια από αλουμίνιο, θα βρωμίσει ο αέρας μετάλλαξη και θα γίνει η γη λάσπη.
Οι άσχημες μέρες έρχονται.
Μην γελιέστε, απ’ τον αέρα, που έχει κοπάσει.

Αυτή εδώ η μικρή μπαλαρίνα με τα τούλια,
Τον εαυτό της έχει χάσει,
την ισορροπία της, κι όλο πέφτει.
Τρώει πίτσες και γατόγυρους, και βλέπει μόδα σε κανάλια.
Οι μπαλαρίνες όμως, είναι πλασμένες για χορό.
Κι αυτή, όλους εμάς φοράει,
δεμένους μας κρατάει, στα σκληρά της παπούτσια.
Όταν η μουσική πάρει στροφές, όλοι θα μάθουν ποιό κομμάτι ξέρει να χορεύει.
Ακόμα και χοντρή, αυτή εκεί, θα δείτε, θα τα καταφέρει.
Φοράει δαντέλες στα χέρια της και κορδέλες στα μαλλιά της.
Είναι όμορφη κι άσχημη μαζί, κάτι απόλυτο απλώνει η θωριά της.
Είναι μια μούσα, χωρίς καρδιά.
Είναι μια εύθραυστη μπαλαρίνα,
από κρύσταλλο φίνο, ακριβό, που λαμποκοπάει.
Η αρμονία της, η απαλή κίνηση των χεριών της, τα πιο εξαγριωμένα πλήθη ημερεύει.

Στις άσχημες μέρες που θα ‘ρθουν, όλοι θα έχουν μαγευτεί απ’ τον χορό της.
Είναι η μούσα, χωρίς καρδιά, που λικνίζεται πάντα με ζωηράδα.
Είναι ο ρυθμός ο ίδιος της βροχής.
Είναι η ίδια η λιακάδα.

Τερσίας ο Μάντης

2009-06-29T03:07:00.004+03:00

Τερσίας ο Μάντης
(book review)

Μόλις τελείωσα το βιβλίο Τερσίας ο Μάντης του G.P. Taylor (εκδόσεις Μονόκερως) και παρά το γεγονός ότι ήμουν αρνητικά προκατειλημμένη εξαιτίας του τίτλου του γιατί μου θύμιζε κακή παραλλαγή του μάντη Τειρεσία, πρέπει να ομολογήσω ότι είχε αρκετά φωτεινά σημεία για τα οποία αξίζει να βρίσκεται στα ράφια της βιβλιοθήκης μου.

Η πλοκή ήταν στρωτή κι ενδιαφέρουσα, είχε ροή αλλά όχι και εκπλήξεις. Οι χαρακτήρες ήταν πιστευτοί και δουλεμένοι, και το εναλλακτικό Λονδίνο πολύ γοητευτικό, σχεδόν μύριζες την μπόχα απ’ τον λασπωμένο Δρόμο των Ληστών. Ωστόσο, ένιωσα πως ο συγγραφέας προσπαθούσε υπερβολικά να πει κάτι μέσα από μια κοινωνική προσέγγιση σχεδόν επιδερμική. Όπως και να ‘χει ήταν ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, που δεν χαρίζει στιγμές προβληματισμού αλλά καταφέρνει να ταξιδέψει τον αναγνώστη. Επίσης δεν πέρασε απαρατήρητη η πολύ αξιόλογη μετάφραση! Σε γενικές γραμμές, αποτελεί μια καλή προσπάθεια του καινούριου αυτού εκδοτικού οίκου στον τομέα του fantasy κι ελπίζω να δούμε κι άλλα βιβλία του ίδιου επιπέδου!

Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε εδώ.

Ποιοι είναι οι Δρυίδες Σήμερα;

2009-06-27T09:09:00.005+03:00

Οι Αληθινοί Δρυίδες Σήμερα!

Τα Τάγματα των Βάρδων,
οι Wiccans, οι Σαμάνοι & ο Οντινισμός

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Ο μοντέρνος Δρυϊδισμός είναι κομμάτι του ευρύτερου νεο-παγανιστικού κινήματος, μαζί με άλλες σύγχρονες θρησκείες, όπως η Wicca (mystery τ. 21), ο Σαμανισμός και ο Οντινισμός.
Στο ποίημα του Shallcrass απεικονίζονται ορισμένες σύγχρονες βασικές παγανιστικές δοξασίες, όπως είναι η ιερότητα του φυσικού τοπίου, η λατρεία της Γης ως Μητέρας Θεάς, και του Ήλιου ως Πατέρα Θεού, καθώς και η αίσθηση της ενότητας με τη Φύση και με όλα τα ζωντανά πλάσματα.
Άλλες στροφές μιλούν για την ανάγκη να προστατεύσουμε τη γη από την καταστροφή εξαιτίας της υπερανάπτυξης, αλλά και για τη σημασία των αρχαίων τόπων, όπως αυτός του Στόουνχεντζ.
Οι σημερινοί Δρυίδες πιστεύουν βαθιά πως αποτελούν το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν. Πολλοί εξ αυτών, μάλιστα, βλέπουν τους εαυτούς τους ως απογόνους των αυθεντικών Δρυίδων της εποχής του Καίσαρα και έλκονται από αρχαιολογικά μνημεία, καθώς, αφόσον θεωρούνταν τόποι ιεροί για τους προγόνους τους, θα πρέπει να είναι ιεροί και για τους ίδιους σήμερα!
Στις σελίδες που ακολουθούν θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω το επίπεδο οργάνωσης του σύγχρονου Δρυϊδισμού, όπως επίσης και τη σχέση του με τις υπόλοιπες νεο-παγανιστικές ομάδες, με απώτερο στόχο να αφουγκραστούμε μαζί το κροτάλισμα των κρίκων μεταξύ του μυθικού χθες με το ακόμη πιο μαγικό σήμερα…

Τα 3 Πιστεύω του Νεο-Παγανισμού
Ο σύγχρονος παγανισμός στηρίζεται σε τρεις βασικές αρχές: 1) Αγάπη και σύμπνοια με τη Φύση. 2) Ακολούθησε τη θέλησή σου, αρκεί να μη βλάψεις κανέναν. 3) Αποδοχή της διπλής πολικότητας που διακρίνει το θείο. Και με αυτό εννοούμε την ισότητα και την ισορροπία μεταξύ της αρσενικής και θηλυκής θεότητας.
Ο νεο-παγανισμός έχει πολύ μεγάλη απήχηση στην Αμερική, όπου έζησε ο μεγάλος πατέρας της παγανιστικής αναβίωσης, ο Gerald Gardner, γεννημένος το 1884.
Το βιβλίο του Witchcraft Today είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της μοντέρνας μαγείας Wicca.
Ο Gardner δημιούργησε μια νεο-παγανιστική θρησκεία, η οποία προσέλκυσε συγγραφείς-κλειδιά όπως η Margaret Murray (Witchcraft in Western Europe, 1921) και o Robert Graves (The White Goddess, 1948). Ωστόσο, για τον Gardner ο Κερασφόρος Θεός (Cernunnos) και ιδιαίτερα η Μεγάλη Θεά της γονιμότητας ήταν υπέρτατοι όλων.
Όπως και να έχει, πίσω από τον τίτλο του παγανισμού πολλοί ακόμη και σήμερα τοποθετούν διαφορετικές μαγικές παραδόσεις. Κι όμως, αν και σε όλα αυτά τα συστήματα υπάρχουν κοινοί παρονομαστές, δεν παύουν να ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Για παράδειγμα ο Σαμανισμός…

Σαμανισμός: Επαφή με τον Κόσμο των Πνευμάτων
«Οι Σαμάνοι είναι θεραπευτές, μάντεις κι οραματιστές… Επικοινωνούν με τον κόσμο των θεών και των πνευμάτων. Εγκαταλείπουν το σώμα τους καθώς πετούν σε απόκοσμες διαστάσεις… Οι Σαμάνοι είναι αυθεντίες της έκστασης». Αυτά έγραψε ο Joan Halifax στο Shamanic Voices το 1968.
Η λέξη Σαμάνος είναι σιβηρική και η Σιβηρία είναι μια από τις σημαντικότερες περιοχές όπου μπορεί κανείς να μελετήσει τους σημερινούς Σαμάνους. Όμως ο Σαμανισμός αποτελεί τη βάση και για πολλές ακόμη κουλτούρες, όπως αυτή των αυτοχθόνων Αμερικανών.
Εν ολίγοις, πρόκειται για μια ιερή στάση ζωής κι όχι τόσο για μια ομάδα (cult) αν και, λίγο ή πολύ, σαμανικά τελετουργικά πλημμυρίζουν τα περισσότερα σύγχρονα παγανιστικά κινήματα.
Ο κύριος στόχος του Σαμάνου πάντως είναι να φτάσει στην εκστατική κατάσταση του πνεύματος και να εγκαθιδρύσει έναν ισχυρό και απευθείας σύνδεσμο με τον κόσμο των πνευμάτων.
Ο Σαμάνος μπαίνει σε κατάσταση έκστασης μέσω ψαλμών, μουσικής ή χορού, καθιστώντας τον εαυτό του δεκτικό σε πνευματική επαφή. Επίσης, μπορεί να μεταμφιεστεί σε κάποιο ζώο ώστε να έρθει σε επαφή με τα πνεύματα της Φύσης.
Η ιερή ενέργεια που απελευθερώνεται δίνει στο Σαμάνο δύναμη την οποία κατευθύνει στη θεραπεία, στη μαντεία, και σε άλλου είδους μαγεία. Η δύναμη, χαρισμένη από αυτά τα πνεύματα, εκφράζεται μέσω σαμανικών οραμάτων, ονείρων, ποίησης ή τέχνης.

Οντινισμός: Η Επιστροφή της Νορβηγικής Θρησκείας
Μια διαφορετική τώρα, αλλά εξίσου σημαντική σύγχρονη παγανιστική παράδοση της Ευρώπης (και ιδιαίτερα της Γερμανίας, της Σκανδιναβίας και της Βρετανίας), βασίζεται στην αναβίωση της προ-χριστιανικής νορβηγικής θρησκείας.
Δύο θεϊκά συστήματα της νορβηγικής μυθολογίας, οι θεοί του ουρανού (γνωστοί ως Aesir) και οι θεοί της γης (αποκαλούμενοι Vanir), που σχετίζονται με τη γεωργία και τη γονιμότητα, έχουν στον πυρήνα τους τον Οντινισμό (Odinism).
Οι Οντινιστές έρχονται σε επαφή με τους θεούς προκειμένου να αποκτήσουν δύναμη για θεραπεία και για πνευματική ανάπτυξη. Όπως οι Δρυίδες και οι Wiccans, σχετίζονται με περιβαλλοντικά θέματα και γιορτάζουν τα εποχιακά φεστιβάλ.
Στους Οντινιστές κυριαρχεί ένας αυστηρός ηθικός κώδικας που δίνει έμφαση σε αξίες σαν την πίστη, την τιμή, το κουράγιο και τη φιλία. Παρόλο που παραδοσιακά ο Οντινισμός είναι προσανατολισμένος προς τους άντρες, σταδιακά αρχίζει να αποδέχεται και τις γυναίκες στους κύκλους του.
Αλλά ας επιστρέψουμε στη Wicca και φυσικά στο κυρίως αντικείμενο του ενδιαφέροντός μας, τους Δρυίδες…

Ο Κύκλος των 8 Εορτών
Παρά τις όποιες διαφορές τους, υπάρχουν ορισμένοι κρίκοι που συνδέουν τους Wiccans με τους Δρυίδες. Και στις δύο παραδόσεις η Φύση και οι Εποχές έχουν κεντρικό ρόλο. Τα μέλη και των δύο θεωρούν τους εαυτούς τους φύλακες και λάτρεις της γης. Επίσης, πιστεύουν στην ιερότητα της γης και όλων των ζωντανών πλασμάτων.
Οι αντιλήψεις που μοιράζονται οι Δρυίδες με τους Wiccans απεικονίζονται στον εορτασμό του χρόνου, χωρισμένου σε οχτώ κομμάτια, που παρομοιάζεται με έναν τροχό που γυρίζει ασταμάτητα και αποκαλείται Τροχός του Χρόνου.
Τα οχτώ σημεία στο χρονικό κύκλο, που είναι το κέντρο συγκεκριμένων τελετών, είναι το χειμερινό και θερινό ηλιοστάσιο, η φθινοπωρινή και εαρινή ισημερία, και τα μεσοδιαστήματα αυτών είναι τα εξής:
Samhain: Η Κέλτικη πρωτοχρονιά. Διαρκεί από 31 Οκτωβρίου έως 2 Νοεμβρίου και αντιστοιχεί στο Χάλογουιν. Είναι ο καιρός της συλλογής των κοπαδιών.
Yule: Το χειμερινό ηλιοστάσιο. Γιορτάζεται στις 21 με 22 Δεκεμβρίου και είναι αντίστοιχο της γιορτής των Χριστουγέννων.
Imdolc: Είναι στις 1 με 2 Φεβρουαρίου.
Spring Equinox: Ανοιξιάτικη Ισημερία. Γιορτάζεται 20 με 21 Μαρτίου.
Beltane: Είναι την 1η Μαΐου, αντίστοιχο της Πρωτομαγιάς, την περίοδο δηλαδή που τα κοπάδια οδηγούνται για βοσκή στους λόφους.
Μidsummer: Θερινό ηλιοστάσιο, στις 21 με 22 Ιουνίου.
Lughnasadh: Την 1η Αυγούστου. Είναι περίοδος θερισμού.
Autumn Equinox: Φθινοπωρινή Ισημερία, γιορτάζεται στις 21 με 22 Σεπτεμβρίου.
Σε αυτόν τον κύκλο των οχτώ εορτών οι Δρυίδες βρίσκουν μια σταθερή δομή λατρείας και εορτασμού, η οποία έχει βαθιά ψυχολογική αξία και γλαφυρότητα.

Οι Μάγισσες και οι Δρυίδες
Από την άλλη πλευρά τώρα, η Wicca είναι μια περισσότερο μοντέρνα, μυστηριακή θρησκεία, η οποία προϋποθέτει μια εισαγωγική, προ-εναρκτήρια περίοδο μελέτης και περισυλλογής.
Τα μέλη της Wicca παρακολουθούν κάποια εισαγωγικά μαθήματα στην παράδοση, ώστε να μπορούν να ενημερώνουν σωστά όσους ενδιαφέρονται και να καταπολεμούν τις παρερμηνείες ως προς την ομάδα τους.
Στη Wicca τονίζεται ιδιαίτερα το θηλυκό θεϊκό στοιχείο, ενώ οι φιλόδοξοι Wiccans θα πρέπει να είναι ενήλικες και να ζητήσουν οι ίδιοι να μπουν στην ομάδα. Βλέπετε, η Wicca δεν εφαρμόζει τον προσηλυτισμό…
Οι αρχάριοι διανύουν το μονοπάτι της μελέτης και των τελετουργικών, συναντώντας στην πορεία τη μαντεία, την επίκληση, την αφιέρωση και την κάθαρση, οδηγημένοι σε μια βαθιά ένωση με τη φύση, στην πνευματική μεταμόρφωση και στη γνώση του εσωτερικού εαυτού.
Oι Wiccans πιστεύουν στην παντοδύναμη Θεά Γη, όπως και σε άλλες, διαφορετικές θεότητες της Φύσης, περιλαμβανομένου και του Κερασφόρου Θεού.
H Wicca είναι ανοιχτή για γυναίκες (priestesses) και άντρες (priests). Μια Ομάδα (Coven) αποτελείται από μια σειρά ενταγμένων Wiccans, οι οποίοι διδάσκουν τους αρχάριους. Κατά παράδοση, μεταξύ της αναζήτησης και της έναρξης κάποιου, μεσολαβεί διάστημα ενός χρόνου και μιας ημέρας.
Τα τελετουργικά της Wicca επικεντρώνονται σε οχτώ εποχιακές γιορτές, γνωστές ως Sabbats (mystery τ. 24). Σε αυτό το επίπεδο υπάρχουν πολλά κοινά με τους σημερινούς Δρυίδες. Οι εποχιακές γιορτές και άλλες τελετές γίνονται συνήθως έξω, στο ύπαιθρο, ως ένδειξη τιμής προς τη Φύση.
Ο σκοπός του τελετουργικού των Wiccans είναι «η επαφή με το Θείο – από μέσα και απ’ έξω».
Πολλά είναι τέλος τα έντυπα τα οποία είναι φιλικά προς τις δοξασίες της Wicca. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το βρετανικό Pagan Dawn, που εκδίδεται κάθε τρεις μήνες στα τέσσερα κέλτικα φεστιβάλ, τα οποία πήραν τα ονόματά τους από τις αρχαίες εποχιακές τελετές: Samhain, Imbolc, Beltaine και Lughnasadh.

Τα Σύγχρονα Τάγματα Δρυίδων
Σαμάνοι, Οντινιστές και Wiccans. Όλοι τοποθετούνται κάτω από την ίδια θεματική «ομπρέλα» του πρακτικού εσωτερισμού. Όλοι αποτελούν διαφορετικές μορφές φυσικής και μαγικής λατρείας.
Η Wicca όμως δεν μονοπωλεί στα μαγικά μονοπάτια. Όπως θα δείτε και εσείς, οι Δρυίδες σήμερα όσο ποτέ άλλοτε έχουν επιστρέψει από τις στάχτες τους, διεκδικώντας με το δικό τους τρόπο λίγη από τη γοητεία της παλαιάς θρησκείας…
Το Βρετανικό Δρυϊδικό Τάγμα είναι μόνο ένα από τα πολλά μοντέρνα Δρυϊδικά τάγματα που έχουν αναπτυχθεί στην Ευρώπη, την Αυστραλία και την Αμερική τα τελευταία χρόνια.
Παρά τους ποικίλους κανόνες και τα έθιμα, τα διάφορα αυτά τάγματα έχουν πολλά κοινά κι ενώνονται κάτω από το Συμβούλιο των Βρετανών Δρυίδων (Council of British Druids), ένα εθνικό φόρουμ όπου συζητούνται όλα τα θέματα που απασχολούν τις οργανώσεις των Δρυίδων.
Κάθε τάγμα απολαμβάνει πλήρη αυτονομία, αλλά ο στόχος που μοιράζονται όλοι είναι να διαδώσουν τις πανανθρώπινες αξίες της «Δικαιοσύνης, Φιλανθρωπίας, Αδελφικής Αγάπης, Ενότητας, Ειρήνης και Φιλευσπλαχνίας, στα πέρατα του Κόσμου».
Κάποια Δρυϊδικά τάγματα είναι μικρά και έχουν τοπικό χαρακτήρα, ενώ άλλα έχουν χιλιάδες μέλη.
Το Αρχαίο Τάγμα των Δρυίδων (Ancient Order of Druids, AOD), για παράδειγμα, είναι ένα από τα παλιότερα και μεγαλύτερα, έχοντας τις ρίζες του στο τάγμα του Henry Hurle, που ιδρύθηκε το 1781.
Το AOD διατηρεί στοές σε όλο τον κόσμο και έχει περισσότερα από 3.000 μέλη. Οι περισσότερες στοές είναι αποκλειστικά για άντρες, αλλά σήμερα έχουν δημιουργηθεί και ορισμένες γυναικείες.
Το τάγμα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τους Τέκτονες και τις Ροταριανές Λέσχες (Rotary Clubs), και εμπλέκεται ενεργά σε φιλανθρωπικές δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένων και των Παιδιών σε Ανάγκη (Children In Need).
Σε τελετή του AOD, στη Στοά της Albion, στο Blenheim Park, ήταν που παρίστατο ο νεαρός ακόμη Γουίνστον Τσώρτσιλ τον Αύγουστο του 1908…

Οι Βάρδοι της Αγγλίας
Μια διαφορετική Δρυϊδική ομάδα τώρα, γνωστή ως Βάρδοι Gorsedd του Caer Abiri, ιδρύθηκε στο Avebury της Αγγλίας στις 23 Σεπτεμβρίου του 1993. Τα τελετουργικά που διεξάγονται στο Avebury σχετίζονται με τον ηλιακό κύκλο, τον ετήσιο θάνατο και την αναγέννηση του Θεού Ήλιου και της διαρκώς μεταβαλλόμενης σχέσης του με τη Θεά Γη.
Γάμοι (handfastings) και ευλογίες παιδιών γίνονται σε αρχαίο πέτρινο κύκλο, όπως και η ένταξη νέων μελών. Οι υποψήφιοι για την ένταξη συγκεντρώνονται στο κέντρο ενός δαχτυλιδιού που σχηματίζεται από τους Δρυίδες, οι οποίοι κατευθύνουν το πνεύμα του Βαρδισμού (Βardism) και το Δέος (Awen) προς τους αρχάριους. Μόλις αντιλαμβάνονται ότι έχουν λάβει την πνευματική ενέργεια, τα νέα μέλη ευλογούνται από την ομάδα.
Στους Gorsedd περιλαμβάνονται τραγουδιστές, συγγραφείς, ποιητές, καθώς και μέλη αναγνωρισμένων Δρυϊδικών ταγμάτων, Wiccans, Σαμάνοι και Χριστιανοί. Οι Βάρδοι Gorsedd καλωσορίζουν «όποιον έχει καλή καρδιά»…

Δρυϊδικές Αδελφότητες Παντού!
Δρυϊδικά τάγματα υπάρχουν παντού. Ο λόγος ύπαρξης του ιρλανδικού παγανιστικού κινήματος, που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Samhain το 1993, είναι το Πρόγραμμα Αποθεραπείας της Ιερής Νήσου (Sacred Isle Healing Project), το οποίο είναι αφιερωμένο στην ειρήνη στην Ιρλανδία και στην ανάρρωση και προστασία της γης.
Στο μεταξύ, το Σχολείο Δρυϊδισμού του Gaulois, (L’Ecole Druidique des Gaulois) συγκροτήθηκε στη Γαλλία το 1988, με όραμα την αναδημιουργία μιας Ευρώπης βασισμένης στις Δρυϊδικές αξίες.
Δρυϊδικές στοές υπάρχουν επίσης στη Γερμανία από το 1872. Μέλη της όμως σχετίζονται με ακροδεξιές εθνικιστικές οργανώσεις και νεο-ναζιστικές δραστηριότητες. Ωστόσο, από τη Γερμανία το κίνημα διαδόθηκε στην Ελβετία, τη Σουηδία και τη Δανία.
Ο νεο-Δρυϊδισμός εδραιώθηκε στην Αυστραλία το 1851, με αποτέλεσμα τώρα να υπάρχουν στοές στις τέσσερις από τις έξι πολιτείες της μακρινής ηπείρου.
Υπάρχει ακόμα και μια ομάδα Δρυίδων Hassid (Hassidic Druids), που αποτελούνται από πρώην Εβραίους που διατηρούν κάποιες αντιλήψεις της εβραϊκής τους παράδοσης, παρότι έχουν υιοθετήσει το δρυϊδικό δόγμα.
Στην Αμερική ο Δρυϊδισμός έχει πολλούς οπαδούς, με τη Δρυϊδική Αδελφότητα (Druid Fellowship) και την Κέλτρια (Keltria) να κυριαρχούν. Μέσα στη λίστα των υπόλοιπων ομάδων, διακρίνουμε τους Σχισματικούς Δρυίδες της Βόρειας Αμερικής (Schismatic Druids of North America) και την Ομάδα της Χρυσής Πύλης (Golden Gate Group) στο Σαν Φρανσίσκο, μια οργάνωση για τους ομοφυλόφιλους άντρες και τις λεσβίες Δρυίδες.
Η συγκεκριμένη ομάδα διεξάγει τελετές σε έναν πέτρινο κύκλο που έχουν χτίσει στο Golden Gate Park, αφιερωμένο στους Δρυίδες που έχουν πεθάνει από AIDS!

Τελετές στο Απαγορευμένο Στόουνχεντζ
Το Στενό Τάγμα των Δρυίδων (Insular Order of Druids, IDO) είναι ένα σχετικά καινούριο τάγμα που δημιουργήθηκε στο Στόουνχεντζ το 1993, κατά τη διάρκεια του Θερινού Ηλιοστάσιου.
Η βάση του βρίσκεται στο Portsmouth και η ομάδα με το κάπως παράξενο αυτό όνομα ξεκίνησε τις δημόσιες συγκεντρώσεις στο Druids’Arms, στην Binstead Road. Όταν τους το επιτρέπουν, γιορτάζουν τις εποχιακές γιορτές των Δρυίδων στο Στόουνχεντζ, το οποίο είναι «κλειστό» το μεγαλύτερο διάστημα εξαιτίας των αλλεπάλληλων συγκρούσεων μεταξύ της πολιτείας και διάφορων μυητικών ταγμάτων.
Το IDO νοιάζεται για την ανάπλαση των αυθεντικών κέλτικων τελετουργικών και τα μέλη του τιμούν τη Γη σαν Μητέρα. Παράλληλα ασχολούνται με την επίτευξη της πνευματικότητας, την οποία οι Δρυίδες αποκαλούν Awen και μέσω της οποίας οι άνθρωποι φτάνουν στον πραγματικό σοφό (Οak Wise) εαυτό τους.
Το IDO παρουσιάζεται ως μια σαμανική ομάδα Δρυίδων που προωθεί τα πνευματικά και ομαδικά ταλέντα των οπαδών της, ενώ τάσσεται ενάντια στη θρησκευτική προκατάληψη.
Όπως και το Αρχαίο Τάγμα Δρυίδων, το IDO διεξάγει «σταυροφορία» για την απελευθέρωση του δικαιώματος της λατρείας στο Στόουνχεντζ.
Τρεις είναι τέλος οι βαθμοί μύησης των Δρυίδων στο συγκεκριμένο Τάγμα: ο Βάρδος (Bard/Fili), ο Ovate/Vate και ο Δρυίδης (Druid). Ο βαθμός του Βάρδου περικλείει την εξιστόρηση, τη μουσική και το γράψιμο, του Ovate τη μαντεία και τη φιλοσοφία, ενώ του Δρυίδη την προώθηση της αρμονίας στο φυσικό κόσμο.

Οι 4.000 Βάρδοι
Ένα μεγάλο Δρυϊδικό Τάγμα, που αριθμεί πάνω από 4.000 μέλη –και πιθανότατα είναι το πιο ενεργό στο σύγχρονο Δρυϊδισμό– είναι το Τάγμα των Βάρδων, των Ουαττών και των Δρυίδων (Order of Bards, Ovates and Druids, OBOD), το οποίο συστάθηκε το 1964.
Το OBOD είναι ένα διδακτικό τάγμα, που για περισσότερο από μια δεκαετία διεξάγει μαθήματα δι’ αλληλογραφίας στο Δρυϊδισμό σε περίπου 3.000 ανθρώπους.
Είναι επίσης υπεύθυνο για την Εκστρατεία για την Ατομική Οικολογική Ευθύνη (Campaign for Individual Ecological Responsibility), καθώς και για το Πρόγραμμα Εμφύτευσης του Ιερού Δέντρου (Sacred Tree Planting Program).
Αντίθετα με το Αρχαίο Τάγμα των Δρυίδων, το OBOD προωθεί τη σεξουαλική ισότητα. Το OBOD έχει τις ρίζες του στην τελετή του Toland’s Primose Hill, στα 1717. Επίσης το τάγμα εκδίδει μια μηνιαία εφημερίδα, την Touchstone.
Το μοντέρνο αυτό τάγμα έχει δύο βασικούς σκοπούς: Να βοηθήσει τον κάθε έναν από εμάς να αναπτύξει τις πνευματικές, συναισθηματικές, σωματικές και καλλιτεχνικές του ικανότητες και να εμφυτεύσει την αγάπη για την προστασία του φυσικού κόσμου.
Η Κέλτικη ονομασία του είναι Cairdeas Mor Shaoghal Nan Druids και σημαίνει Μια Παγκόσμια Αδελφότητα Δρυίδων.

Άλλες Δρυϊδικές Ομάδες & Οργανώσεις
Τα Δρυϊδικά τάγματα συμβαίνει μερικές φορές να έχουν τοπικό χαρακτήρα. Το Τάγμα του Glastonbury είναι ενεργό κυρίως στη Νοτιοδυτική Βρετανία και κάνει τις γιορτές του στο Glastonbury Tor.
Οι Βάρδοι Gorsedd ανήκουν στο Avebury, το Grove of the Four Elements έχει τη βάση του στο Λονδίνο και είναι στην ουσία η Λονδρέζικη Δρυϊδική Ομάδα (London Druid Group).
To Αρχαίο Δρυϊδικό Τάγμα κάνει τις λατρευτικές του τελετές στο Στόουνχεντζ (όταν βέβαια επιτρέπεται κάτι τέτοιο), όπως και στο Tower Hill, και στο Primose Hill στο Λονδίνο.
Κάποια τάγματα ασχολούνται τόσο με τις βαρδικές τέχνες όσο και με τις δρυϊδικές αξίες.
Κύριος σκοπός του Λαϊκού Τάγματος των Δρυίδων (Secular Order of Druids) είναι η εγκαθίδρυση ενός Εθνικού Eisteddfod (National Eisteddfod) στο Στόουνχεντζ, ενώ το Βαρδικό Τάγμα (Bardic Order Group) ασχολείται κυρίως με τις τέχνες.
Ακόμα, το Βρετανικό Τάγμα των Δρυίδων, που ιδρύθηκε το 1979, εστιάζει στη διδασκαλία της Ουαλικής βαρδικής παράδοσης. Όπως και πολλά άλλα τάγματα, έχει τρεις βαθμούς: το Βάρδο (Bard), που ασχολείται με την ποίηση και την αναζήτηση, τον Ofydd, που ασχολείται με τη φιλοσοφία, και τον Derwydd, δηλαδή το Δρυίδη.

Το παρών άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό mystery τ. 26, Ιανουάριος του 2007.

Το Ζάλισμα

2009-06-25T01:53:00.004+03:00

Το Ζάλισμα
(επικρατεί από την άνοδο της Χλέμιας της Πίκρας
στον θρόνο της Ενυδρίας)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Το ζάλισμα, γραμμές κάθετες, κοτλέ, κάγκελα
Πάνω σε τρένα, μέσα στους ατμούς εξαφανίζονται
Με γελαστά φώτα στα άδεια βαγόνια, φαντάσματα.

Το ζάλισμα, νόστιμες κρέπες σοκολάτα, ξερατά
σε τουαλέτες, υγρά τοξικά του στομάχου κι
απειλητικά μάτια απέναντι, καταβροχθίζουν το πάτωμα.

Ζάλισμα φανάρια πράσινα, φώτα.
Φωτάκια σε πόρτες περασμένα, κίτρινα. Μασουλάνε το σκοτάδι,
φτύνουν φόντα χρυσοπράσινα, από όνειρα.

Το ζάλισμα, πάει κι έρχεται, η παλίρροια και
τα φαγητά, μέσα έξω. Όλα είναι. Ανάκατα. Οι κουβέρτες
και τα τραπεζομάντιλα. Φρέσκα λάχανα σε σακούλες
με αλουμινόχαρτα και προφυλακτικά γεύση μπανάνα.

Τι έγινε; Τι έγινε;

Κι άλλες ερωτήσεις μέσα σε
άπλυτα, κόκκινα βαμμένα χάπια, αδιάλυτα.
Αυτό το ζάλισμα! Γέλιο νευρικό ακατάπαυστα. Ανικανότητα.
Άφεση. Γέλιο νευρικό. Δάκρυα. Αυτό το ζάλισμα.
Χωρίς γεύση. Χωρίς όσφρηση κι αφή. Δεν αφήνει τίποτα αυτό το ζάλισμα.
Αυταπάτες και παραισθήσεις τα μεσάνυχτα. Συζητήσεις
με φίλους και κουβέντες ενοχές χωρίς αντάλλαγμα.
Δεν παλεύεται το μέτρημα. Πλακάκια. Πολλά,
αριθμημένα σε δρόμους, σε κεφάλια αλάθητα.
Γέλιο νευρικό, αυτό το ζάλισμα. Δυο χέρια που τρέμουν.
Δυο χέρια. Τα χέρια μου. Γέλιο νευρικό, ως τα χαράματα.
Σύρε τα μπαγκάζια σου, κουράστηκα. Λεωφορεία χωρίς πίσω,
ταξίδια μπροστά. Ανικανότητα. Ειρμός. Απίθανο.
Ανικανότητα. Αυτό το ζάλισμα. Γέλιο νευρικό.
Κρεβάτια τεράστια. Ανοιχτά. Ανέγγιχτα. Ανυπόφορα. Τέλος.
Τέλος. Ανυπόφορα. Κρεβάτια χωρίς παράθυρα.
Ανικανότητα στην άφεση. Τέλος. Μόνο αυτό το ζάλισμα.

Η Αδηφάγα Τρύπα της Έμπνευσης

2009-06-22T21:23:00.005+03:00

Η Αδηφάγα Τρύπα της Έμπνευσης

(μια ιστορία της Ενυδρίας)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Το πρωινό είχε παγώσει σ’ αυτούς τους λόφους, στα έγκατα του χειμώνα. Οι νιφάδες παρασέρνονταν από το απαλό αεράκι, στροβιλίζονταν γύρω από τα γυμνά δέντρα, στροβιλίζονταν στο μονότονο σκοτάδι. Το μοναχικό διώροφο σπίτι στην κορυφή του λόφου είχε παγώσει κι εκείνο. Τα σανίδια του έτριζαν και τα τζάμια του έμπαζαν και οι σωλήνες του ράγιζαν. Είχε όμως καταπληκτική θέα. Θα είχε δηλαδή, αν δεν υπήρχε όλο εκείνο το πηχτό μαύρο σύννεφο που αγκάλιαζε ολόκληρη την περιοχή εδώ και πολύ καιρό τώρα. Οι ένοικοί του προσπαθούσαν όσο μπορούσαν να το εμψυχώνουν και να το φροντίζουν. Να σφουγγαρίζουν τα πατώματά του, να στοκάρουν τους τοίχους του, να καθαρίζουν την μούχλα από τις γωνίες της κουζίνας του. Μα, το Σπίτι στον Λόφο ήξερε πως οι ένοικοί του δεν μπορούσαν καλά-καλά να κρατήσουν τους εαυτούς τους ζωντανούς. Μύριζαν όλοι τους σάπιο μήλο και αιθέρα. Το Σπίτι δεν έτρεφε αυταπάτες. Έτσι, ένα κρύο πρωινό που το ρολόι σήμανε εφτά, τους έδιωξε. Και εκείνοι φύγανε για πιο ζεστές περιοχές, γιατί η παγωνιά δεν έλεγε να φύγει και γιατί ο ήλιος του μεσημεριού δεν φαίνονταν να ανατέλλει.

Έμειναν μόνο ο Τζο και η Μίνι. Ο Τζο και η Μίνι ήταν συγγραφείς. Η Μίνι έγραφε περιπετειώδη μυθιστορήματα τρόμου κι ενίοτε ποιήματα μαύρου χιούμορ σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και η επιτυχία της ήταν τεράστια. Τελευταία στην Ενυδρία, ο τρόμος είχε μεγάλη πέραση. Η δουλειά της ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το παρουσιαστικό της Μίνι. Ήταν μικροκαμωμένη κι αδύνατη, φορούσε πάντα ανοιχτόχρωμα αεράτα φορέματα και φιόγκους. Τίποτα δεν μαρτυρούσε την αιμοβόρα έμπνευσή της που την είχε κάνει πλούσια και διάσημη σε ολόκληρη την επικράτεια.

Ο Τζο ήταν εκκεντρικός. Φορούσε πάντα μακριούς μαύρους μανδύες που κάλυπταν τους αστραγάλους του και είχε ένα σωρό τατουάζ στα χέρια του και τα μάτια του είχαν το χρώμα του κεχριμπαριού, έντονα γατίσια μάτια με μεγάλες γυριστές βλεφαρίδες, σαν κοριτσιού. Φορούσε και φυλαχτά με αρχέγονα σύμβολα και δαχτυλίδια σε σχήμα αιγυπτιακού σκαραβαίου, τα οποία η Μίνι πάντα αποκαλούσε μαύρους μπάμπουρες που τρώνε σκατά. Κι εκείνη γελούσε καθαρά, καμπανιστά, εκνευριστικά, και τότε ο καθένας καταλάβαινε ποιος είχε τον αληθινό τρόμο για έμπνευση. Ο Τζο έγραφε παιδικά παραμύθια. Αλλά ποτέ του δεν το ομολογούσε. Τα έγραφε με ψευδώνυμο γιατί ντρεπόταν που ένας τόσο φοβερός τύπος σαν κι εκείνον είχε κλίση στα παιδικά παραμύθια. Τα περισσότερα μικρά της Ενυδρίας είχαν μεγαλώσει με τα παραμύθια του στο προσκεφάλι τους και τα λάτρευαν και δημιουργούσαν κόσμους ολόκληρους μ’ αυτά, όπως συνηθίζουν να κάνουν τα παιδιά, μέχρι που μεγάλωναν και γνώριζαν την ζωή που τους είχε χαρίσει το Όλον τους και τότε αλλαξοπιστούσαν κι έπεφταν με τα μούτρα στις γκοθ ιστορίες της Μίνι, βουτηγμένες στο αίμα και στο σκοτάδι της Ενυδρίας.

Μαζί, αποτελούσαν ένα αλλόκοτο ζευγάρι, μα πολύ αγαπημένο. Ο ένας φρόντιζε τον άλλο, ο Τζο χτένιζε τα ξανθά μαλλιά της Μίνι και έφτιαχνε τους περίτεχνους φιόγκους της, εκείνη του έραβε τους μανδύες και του ζωγράφιζε τα τατουάζ και οι δυο τους φρόντιζαν το Σπίτι στον Λόφο για να μην καταρρεύσει κάτω από το ασήκωτο πηχτό σκοτάδι της Χλέμια της Πίκρας που βασίλευε στον Θρόνο.

Στο κέντρο του Σπιτιού, στο υπόγειο, υπήρχε ένα κλειδαμπαρωμένο δωμάτιο, όπου η πρόσβαση δεν επιτρεπόταν παρά μόνο στους ενοίκους του σπιτιού. Κι εκεί, στο κέντρο του μικροσκοπικού δωματίου, που βρισκόταν στο κέντρο του υπογείου, εκεί υπήρχε ένα ολοστρόγγυλο άνοιγμα στην γη, ένα πηγάδι, μια τρύπα. Κι αυτή ήταν η πιο μαγική τρύπα σε ολόκληρη την Ενυδρία. Ήταν η καρδιά του Σπιτιού, γύρω από την οποία είχε χτιστεί μεθοδικά μέσα στο πέρασμα του χρόνου, το ίδιο το Σπίτι. Ήταν μια τρύπα στο έδαφος που προκαλούσε δέος κι έκανε τα γόνατα όσων κοιτούσαν μέσα να τρέμουν και να λύνονται. Όχι όμως της Μίνι και του Τζο. Οι ένοικοι του Σπιτιού, αυτοί που είχαν μείνει κι αυτοί που είχαν φύγει, όλοι τους ήταν γεννήματα της μαύρης τρύπας. Μάνα τους ήταν η Τρύπα της Έμπνευσης. Κανείς δεν το ‘λεγε πηγάδι, γιατί απλώς, διέφερε κατά πολύ από ένα πηγάδι. Για τ’ όνομα των Θεών, δεν ήταν πηγάδι, ήταν απλά μια τρύπα στο έδαφος που ανάβλυζε έμπνευση. Κι η έμπνευση των ενοίκων αποτελούσε κληρονομικό χάρισμα που δεν μπορούσαν να αλλάξουν, παρά μόνο να αποδεχτούν ή να απορρίψουν. Η Μίνι το είχε αποδεχτεί. Είχε καταλάβει πως οι γυναίκες είναι τρομερά πλάσματα, παρά τα αρώματα και τους φιόγκους και τα χρωματιστά αεράτα φορέματα. Ο Τζο το απέρριπτε. Ένιωθε τα μάγουλα του να φλέγονται από οργή και ντροπή για το χάρισμα που του ‘χε δώσει η μάνα του. Πού ακούστηκε ένας άντρας σαν και του λόγου του να γράφει παιδικά παραμύθια. Ο Τζο θεωρούσε τα παραμύθια κατώτερα και ανούσια, ιστορίες για παιδιά, για να κοιμούνται το βράδυ και να κάθονται ήσυχα και να τρώνε το φαγητό τους δίχως δεύτερη κουβέντα. Ο Τζο απεχθανόταν την έμπνευσή του. Και φουρκίζονταν ακόμα περισσότερο όταν σκεφτόταν την αίγλη της έμπνευσης της Μίνι. Καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισε να γράφει τα παραμύθια του προσπαθώντας να τα κάνει κάποιο ενδιάμεσο είδος λογοτεχνίας, για ενήλικες κι όχι για παιδιά, ίσως έτσι να ήταν λιγότερο ντροπιαστικό. Έτσι, γεννήθηκαν τα παραμύθια για μεγάλους, που είναι σκοτεινά και χαιρέκακα και παίζουν σκανταλιάρικα με ξεχασμένα απωθημένα και ξεχασμένες πληγές, και ταράζουν και ανατρέπουν και θυμίζουν και για αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου διάσημα. Ο κύριος Ταφ, έτσι είναι το ψευδώνυμο του Τζο, είναι φτωχός και κουρελής και πεινασμένος και οργισμένος, γιατί ο Τζο δεν τον χάιδεψε ποτέ.

Τα λεφτά που βγάζει η Μίνι όμως φτάνουν και για τους δυο. Παρόλη την ντροπή του, ο Τζο τρώει απ’ αυτά, και τι άλλο να κάνει άλλωστε, να πεθάνει της πείνας;

Είχε τρεις ή τέσσερις μέρες από τότε που έφυγε και το τελευταίο από τα αδέλφια της Μίνι και του Τζο. Δεν είχε φύγει στ’ αλήθεια, αλλά έτσι είχαν συμφωνήσει να λένε για να καθησυχάζονται κάπως.

Τέσσερις Μέρες Πριν

Αν κάποιος έφτανε έξω από το Σπίτι εκείνη την μέρα (ή νύχτα αν θέλετε, δεν έχει και καμιά σπουδαία διαφορά γιατί τα τελευταία χρόνια τον ήλιο της Ενυδρίας τον είχε καταπιεί παντελώς το σκότος), δεν θα αντίκριζε τίποτα που θα προμηνούσε αυτό που ακολούθησε. Μέσα στο Σπίτι στον Λόφο επικρατούσε φασαρία. Ξεκούρδιστες κιθάρες κουρδίζονταν ανεπιτυχώς, μεταλλικές χορδές βούιζαν τον μεταλλικό τους βόμβο, τα πνευστά μούγκριζαν στομωμένα και τα τύμπανα βαρούσαν ασυντόνιστα. Ο Ίων βρίσκονταν στην μέση όλης αυτής της χάβρας και κρατούσε το κεφάλι του ανάμεσα στα χέρια του, διπλωμένος στα δύο. Πήγαινε αρκετός καιρός που το μόνο που μπορούσε να συνθέσει ήταν αυτό το ακουστικό έκτρωμα.

«Σταματήστε!» ούρλιαξε απελπισμένος. «Σωπάστε πια!»

Μεμιάς, τα όργανα έπεσαν κάτω άψυχα και σιωπηλά. Ο Ίων πήρε μια κοφτή ανάσα και κράτησε την εκπνοή στα μάγουλά του φουσκώνοντάς τα. Έξυσε λίγο το κεφάλι του, απογοητευμένος. Έσκυψε και μάζεψε μερικές παρτιτούρες από το πάτωμα. Το σπίτι αναρίγησε στο άγγιγμα των δαχτύλων του.

«Ξέρω…» μουρμούρισε μέσα από τα δόντια του, «Δε με θες άλλο εδώ».

Ο Ίων ήταν ο τρίτος στην σειρά από τα αδέλφια, μετά την Μίνι και τον Τζο. Ήταν μικρόσωμος και του έλειπε ένα δάχτυλο εκ γενετής, μα αυτό ποτέ δεν τον εμπόδισε να εξασκεί την τέχνη του. Άλλωστε είχε γλυκό πρόσωπο και πλούσια σκούρα μαλλιά και γενικώς, το παρουσιαστικό του είχε μείνει σχεδόν ανεπηρέαστο από την άνοδο της Χλέμιας της Πίκρας στον Θρόνο της Ενυδρίας. Συνέχισε να κάνει περιοδείες και να δίνει συναυλίες, κι οι περισσότεροι λάτρευαν τα τραγούδια του. Μα η μουσική μέσα του δεν είχε μείνει ανέπαφη από το διαρκές σκοτάδι. Σταδιακά, συνέβαιναν μικροαλλαγές μέσα του που άργησε να παρατηρήσει. Έχανε ένα σκαλοπάτι καθώς κατέβαινε, έκρωζε στις πολύ ψηλές νότες, άρχισε το κάπνισμα. Τέτοια πράγματα, μικρά που χωρίς να το ξέρει σηματοδοτούσαν αυτό που θα ακολουθούσε. Όλα τα μικρότερα αδέρφια τους είχαν φύγει εδώ και αρκετό καιρό και το περίεργο ήταν πως κανείς δεν είχε ξανακούσει νέα τους. Ούτε άκουσαν για κάποιο χορευτικό σχήμα όπου ηγούνταν η Σίσι, ούτε είδαν καμιά νέα ποιητική συλλογή του Μάξιμου, ούτε κυκλοφόρησε καμιά νέα ταινία του Ιάκωβου, και το περιβόητο άγαλμα μοντέρνας τεχνοτροπίας του Θίο που θα τοποθετούνταν στην διαβόητη Κόκκινη Πόλη είχε μείνει πίσω, μισό. Τουλάχιστον η Ζίνα είχε πάρει μαζί της σχεδόν τους μισούς από τους πίνακές της, αν και κατά την γνώμη του Ίων είχε αφήσει πίσω τα αριστουργήματά της κι είχε κουβαλήσει κάτι απαίσια κομμάτια με σκούρα βρώμικα χρώματα και ασουλούπωτες μορφές χωρίς στόματα. Ο Ίων σκεφτόταν ότι ίσως να ήθελε απλώς να τα καταστρέψει πρώτη, πριν προλάβουν τα τερατουργήματα να καταστρέψουν την φήμη της.

Να τώρα όμως που κι εκείνος είχε πέσει σε τέλμα. Η έμπνευση, το κληρονομικό αυτό χάρισμα, τον είχε εγκαταλείψει αφήνοντάς τον σύξυλο. Ο ρυθμός είχε χαθεί ολοσχερώς από το βήμα του, απ’ την ανάσα του. Κοιτούσε θλιμμένα τα μουσικά όργανα γύρω του, όταν άκουσε ένα απαλό χτύπημα. Σήκωσε λίγο το κεφάλι κι αφουγκράστηκε. Το χτύπημα ακούστηκε ξανά, ελαφρώς πιο δυνατά. Σηκώθηκε και προχώρησε με δυσκολία μέχρι την πόρτα. Πλέον του ήταν δύσκολο ακόμα και να περπατά, έτσι όπως είχαν αποσυντονιστεί τα μέλη του. Κυριολεκτικά χρειαζόταν πολλή σκέψη για να αποφασίσει ποιο πόδι πρέπει να πατήσει, πότε και πού. Ο ήχος ακούστηκε ξανά. Δεν ερχόταν απ’ έξω. Ερχόταν από κάτω.

Μόλις βγήκε στον διάδρομο, κοίταξε αριστερά και δεξιά μήπως κι έβλεπε τον Τζο ή την Μίνι, μα κανείς τους δεν φαινόταν. Προχώρησε λοιπόν αργά και κατέβηκε τις σκάλες που οδηγούσαν στην Τρύπα της Έμπνευσης. Τα πράγματα ήταν τόσο περίεργα στην Ενυδρία τελευταία. Ο κόσμος είχε κρυφτεί στο καβούκι του τρομοκρατημένος και κανείς δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται πια για μια απόλαυση πολυτελείας όπως η Τέχνη. Η δημοτικότητά του είχε καταβαραθρωθεί, όπως και των αδελφών που είχαν φύγει από το Σπίτι. Μόνο η Μίνι και ο Τζο τα κατάφερναν ακόμα και μάλιστα καλύτερα από ποτέ, λόγω του κλίματος φόβου κι απομόνωσης.

Κατέβηκε και το τελευταίο σκαλοπάτι και βρέθηκε μπροστά στην ξύλινη παλιά πόρτα. Έμοιαζε ψεύτικη, έτσι καμωμένη από σανίδες και άβαφη, γεμάτη ρόζους και ξέφτια. Γύρισε το πόμολο και έτριξε, και άνοιξε αργά, μα διάπλατα. Η τρύπα ήταν εκεί. Μαύρη και τέλεια στρογγυλή, έπιανε σχεδόν ολόκληρο το δωμάτιο. Μαγνήτιζε το βλέμμα του. Το χτύπημα είχε σταματήσει και τώρα το μόνο που πλάκωνε την ψυχή του ήταν η απέραντη ησυχία. Στο υπόγειο της Τρύπας, δεν ακουγόταν ούτε το παραμικρό. Ήταν λες και ρουφούσε όλους τους ήχους μέσα της. Ο Ίων ένιωθε την ανάσα του βαριά μα ακανόνιστη. Μέρες πήγαιναν που δεν μπορούσε να βγάλει τον μαύρο της κύκλο από τα όνειρά του. Η Τρύπα τον παρενοχλούσε διαρκώς. Βρίσκονταν συνεχώς μπροστά στα μάτια του κι εκείνος προσποιούνταν πως δεν καταλάβαινε γιατί. Όπως όλοι τους προσποιούνταν πως τα αδέλφια τους είχαν φύγει.

«Γιατί με θέλεις πίσω;» ρώτησε καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να ακουστεί μάταια. Η Τρύπα του ‘παιρνε τις λέξεις μόλις γεννιόνταν στα χείλη του. Κι η ησυχία του απάντησε.

«Το Όλον επιθυμεί να ξεγίνεις».

Η καρδιά του σφίχτηκε. Δεν υπήρχε πιο ιερή λέξη στην Ενυδρία από το Όλον. Κι η επιθυμία του ήταν διαταγή.

«Μάνα, κανείς δεν ξέρει τι είναι το Όλον. Κανείς δεν το ‘χει δει, κανείς δεν το ‘χει ακούσει. Γιατί…»

«Το Όλον επέλεξε να γίνω. Το Όλον επέλεξε να γίνεις. Το Όλον επέλεξε να βασιλεύει η Χλέμια η Πίκρα στην Ενυδρία. Για να βασιλεύσει η Χλέμια σωστά και καταπώς θέλει, εσύ πρέπει να πάψεις. Κι εγώ να υπακούω. Και να γεννάω τα τέρατα που το Όλον επιθυμεί».

Η ησυχία ήταν αμείλικτη. Ένιωθε τις φλεβίτσες στους κροτάφους του να πάλλονται και τα γόνατά του να τρέμουν, να τρέμουν τόσο πολύ και τόσο ασυντόνιστα το ένα με το άλλο, που ο Ίων έπεσε στα τέσσερα κι αμέσως τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν κάτω από το βάρος του κορμιού του, κι οι αγκώνες του λύγισαν και τα μάτια του αντίκρισαν, στο χείλος του κύκλου, το σκοτάδι στα έγκατα του Όλου, το σκοτάδι που αγκάλιαζε και βύθιζε και ρουφούσε και μαγνήτιζε ολόκληρη την άλλοτε ανθούσα Επικράτεια της Ενυδρίας. Κι ο Ίων, αθόρυβα, έγινε άλλος ένας αδερφός που έφυγε κι άλλο ένα πλάσμα της Ενυδρίας που ξέγινε.

UnLunDun

2009-06-19T02:54:00.008+03:00

UnLunDun
(book review)

Έχει καιρό που τελείωσα να διαβάζω το αγγλικό βιβλίο UnLunDun (2007) του China Mieville, αλλά βλέπω ότι με επηρέασε τόσο που ακόμα και τώρα, όταν πιάνω ομπρέλα στα χέρια μου τη βλέπω με άλλο μάτι.

Η φαντασία του είναι τόσο φρέσκια, ζωντανή και πρωτότυπη που καταφέρνει να παίρνει μια σχετικά απλή και περπατημένη πλοκή και να τη μετατρέπει σε έναν καμβά καινοτομίας! Μου άρεσε γιατί είναι ένα βιβλίο παιδικό μεν, ώριμο δε, αλλά κυρίως γιατί οι εικόνες του ξυπνάνε ένα αίσθημα αθωότητας χωρίς να ρέπουν στο μελιστάλαχτο άλλων παρόμοιου τύπου βιβλίων. Είναι σουρεαλιστικό χωρίς να είναι διεστραμμένο (!) και παρότι δεν θα σας προσφέρει τροφή για σκέψη θα θρέψει την φαντασίας σας για καιρό. Όπως και να ‘χει, αποτελεί μια εμπειρία που σε κάνει να χαμογελάς ακόμα και στα ελαφρώς cheesy σημεία του. Η μελαγχολία του Mieville αχνοφαίνεται βέβαια στο βάθος και το θέμα που θίγει είναι κάπως κοινότυπο (βλ. οικολογική καταστροφή που προκαλεί ο άνθρωπος στο περιβάλλον και συνέπειες τις μισανθρωπιάς του προς τον ίδιο του τον εαυτό) αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο. Το σημαντικό είναι ότι τα ατού του ήταν τόσο απολαυστικά που δυσκολεύομαι να θυμηθώ τα μειονεκτήματα, πράγμα καλό υποθέτω, χεμ.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το βιβλίο, επισκεφτείτε το εν λόγω link.

Η Σπάτουλα

2009-06-18T23:52:00.006+03:00

Η Σπάτουλα
(μια ιστορία της Ενυδρίας)

γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Ο κύριος Καριντού είναι ζαχαροπλάστης. Έχει ένα μικρό μαγαζάκι στην κεντρική πλατεία της Πόλης των Ναυαγίων. Βρίσκεται στο ισόγειο μιας άσχημης τσιμεντένιας πολυκατοικίας, μα εκείνος με μεράκι το έχει διακοσμήσει. Έχει περάσει ξύλινο πάτωμα και ξύλινους πάγκους, κι όχι οποιοδήποτε ξύλο, ξύλο κερασιάς. Έχει και πέντε στρόγγυλα τραπεζάκια με κομψές καρέκλες για τους πελάτες του. Λατρεύει το μαγαζί του. Κι όλα τα Απωθημένα λατρεύουν τα γλυκά του. Τα τσουρέκια και τις πίτες και τις πάστες και τα κέικ.

Όταν πρωτάνοιξε, θεωρούσε το εγχείρημα αμφίβολο, μα γρήγορα και χάρη στην μυστική του συνταγή, ο κύριος Καριντού απέκτησε φανατική πελατεία που ολοένα και αυξανόταν. Αγόρασε άλλους δύο φούρνους και νοίκιασε και μια αποθήκη πίσω από το ζαχαροπλαστείο, ενώ έπεισε την Αυτοκράτειρα ΝεΛένα να τον αφήσει να βγάλει μερικά τραπεζάκια έξω, στην πλατεία. Τώρα είναι πλούσιος και μπορεί να τρώει ό,τι θέλει για να συντηρεί την φουσκωτή κοιλιά του.
Στην πραγματικότητα, το ζαχαροπλαστείο ήταν μια πολύ καλή κίνηση επιχειρηματικά. Βλέπετε, στα Ναυάγια, όλα είναι πάντα μουντά κι ο αέρας πηχτός, γεμάτος σήψη, απλυσιά και κλεισούρα, οπότε τι πιο καλοδεχούμενο από ένα μαγαζάκι που μοσχοβολάει ροδοψημένο τσουρέκι; Όσοι έρχονταν για πρώτη φορά κι ιδιαίτερα όσοι δοκίμαζαν, επέστρεφαν στα σίγουρα. Μάλιστα, ο κύριος Καριντού δεν τους προλάβαινε! Είχε αποκτήσει ένα χαμόγελο, μόνιμα κολλημένο στο πρόσωπό του, όχι μόνο από υποχρέωση προς τους πελάτες αλλά και από χαρά. Επιτέλους έκανε κάτι που είχε ουσία. Για τον κύριο Καριντού ήταν η πρώτη φορά που χρησίμευε πραγματικά.
Υπέφερε όμως από μοναξιά. Παρέες πολλές δεν είχε. Τι πολλές δηλαδή, να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους, δεν είχε καθόλου. Αν εξαιρέσουμε βέβαια τον μικρό του λευκόγκριζο λεμούριο με την ροζ ουρίτσα, τον Λεμού. Ο Λεμού τον συντρόφευε απ’ τα μικράτα του. Είχε βρει τον κύριο Καριντού, σκελετωμένο και θλιβερό όταν ακόμα δεν είχε φυτρώσει το μουστάκι του και του είχε χαρίσει την σπάτουλα που κρατούσε στα μικρά του χεράκια. Από τότε ο κύριος Καριντού, βρήκε το νόημα της ζωής του. Του έμελλε να γίνει ζαχαροπλάστης. Είχε μόλις πρωτοέρθει στα Ναυάγια, διωγμένος από τους συμπολίτες του εξαιτίας της αποτρόπαιης τροπής που έπαιρνε η σκέψη του.
Τότε ήθελε να γίνει καλλιτέχνης, μα με όποια τέχνη και να καταπιανόταν, προκοπή δεν έβλεπε. Είχε ζωγραφίσει το πτώμα του ίδιου του του εαυτού να κατασπαράσσεται από ένα ζευγάρι τεράστιες σμέρνες που αιωρούνταν σαν χτικιά από πάνω του, είχε φτιάξει ένα γλυπτό που απεικόνιζε το ιερό Όλον σα μια τεράστια βρωμερή αλογόμυγα που ξαπόσταινε σε μια κουράδα, είχε συνθέσει ένα τραγούδι για τον τυφλό Λευκό Άρχοντα του Χάους που λεγόταν ότι κατάπινε Επικράτειες σαν και την Ενυδρία όταν σ’ εκείνες χανόταν η Ισορροπία. Του είπαν πως είχε πονέσει τα μυαλά τους με όλες εκείνες τις διαστροφικές αηδίες και τον έδιωξαν, να γίνει καλλιτέχνης κάπου μακριά τους.
Σαν λοιπόν τον ανακάλυψε ο φιλαράκος του ο Λεμού, μια φρέσκια ιδέα γεννήθηκε πρώτα στην καρδιά του. Έπρεπε να γίνει ζαχαροπλάστης ξεχωριστός, όχι ένας κοινός! Και η Λίμνη των Ναυαγίων ήταν ο μόνος τόπος στην Ενυδρία που θα ανεχόταν και θα απολάμβανε ίσως –πού ξέρεις;-- γλυκά φτιαγμένα με ένα υλικό μοναδικό, ένα υλικό ανεπανάληπτο, ένα υλικό που μόνο ο κύριος Καριντού είχε το σθένος να προσθέσει.
Από τότε, τα σβηστά του μάτια στραφτάλιζαν και τα χέρια του δούλευαν κι ο μικρός λεμούριος ο Λεμού ανέλαβε το δύσκολο έργο της συλλογής του μυστικού συστατικού. Το κρατούσε όμως κρυφό, γιατί δεν ήταν σίγουρος αν εκείνα τα πλάσματα με τα πεινασμένα μάτια και τα παράλυτα άκρα, αν εκείνα τα πλάσματα τα μισά, που τους έλειπε η καρδιά κι η φλόγα κι η ανθρωπιά, θα ενοχλούνταν δραματικά.
Πρέπει να ξέρετε εδώ, ότι η κοινωνία της πόλης των Ναυαγίων είναι μια ομοιογενής μα πολύπλοκη κοινωνία. Στηρίζεται πάνω σε πολύ αυστηρούς και παραδοσιακούς θεσμούς. Είναι μια πολύ καθώς πρέπει κοινωνία, στους τύπους. Επίσημα, όλοι τιμούν το ένα Ιερό Όλον, έχουν ακόμα κι έναν Ναό που λειτουργεί στην δυτική άκρη της πόλης και όλοι, κι εννοώ όλοι, πηγαίνουν κάθε μέρα σαν το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα, την ιερή ώρα ανάπαυσης του Όλου. Είναι εκεί κι η Αυτοκράτειρα, κι ο Δήμαρχος, κι η Άλμα και ο Ίων κι άλλοι πολλοί κι ανάμεσά τους κι ο δικός μας, ο κύριος Καριντού.
Έτσι έπρεπε να πράττει κρυφά, πράγμα που είχε κι αυτό την χάρη του. Ούτως ή άλλως, ήξερε πως τα Ναυάγια ήταν στον πυρήνα της η πιο ανόσια πόλη της Επικράτειας. Η υποκρισία δεν τον ενοχλούσε, αντιθέτως είχε πλάκα! Κάθε μέρα λοιπόν ή μάλλον κάθε νύχτα, σαν γύριζε από το Ναό στο ζαχαροπλαστείο του, πήγαινε στο τελευταίο δωμάτιο πίσω από την κουζίνα που χρησιμοποιούσε σαν υπνοδωμάτιο, τραβούσε ένα μακρύ σκοινάκι κι έπεφτε μεμιάς η σκάλα για την μικροσκοπική του σοφίτα.
Ανέβαινε με δυσκολία, κρατώντας γερά την κοιλιά του με το ένα χέρι, λες και θα του έπεφτε, με τον Λεμού σκαρφαλωμένο στον ώμο του να βαστάει γερά την σπάτουλα, εκείνη που του ‘χε χαρίσει όταν τον πρωτοσυνάντησε. Στη μικροσκοπική σοφίτα υπήρχε μονάχα ένα στενό κρεβάτι και κάτι μεταλλικές φτηνές σκάφες στοιβαγμένες όπως-όπως στην απέναντι γωνιά καθώς κι ένας φεγγίτης στενόμακρος, που έχασκε σα στόμα μισάνοιχτο. Ο κύριος Καριντού άφηνε το βάρος του να σκάσει στο στρώμα κι ο φιλαράκος του ο Λεμού έπιανε δουλειά.
Πρώτα καθάριζε σχολαστικά την σπάτουλα. Ήταν μια απλή ασημένια σπάτουλα που πάνω της είχε χαραγμένη την επιγραφή «Η Αλήθεια Είναι Σοφό Να Πασπαλίζεται με Άχνη». Έπειτα, τραβούσε μια σκάφη κοντά στο κρεβάτι, ξεγύμνωνε τον κύριο Καριντού κι άρχιζε την συλλογή του μυστικού συστατικού. Σ’ όλη την διαδικασία, ο κύριος Καριντού χαχάνιζε και λιποθυμούσε, κι όταν δεν άντεχε άλλο, τα μάτια του έλαμπαν τρελά, άνοιγε τον φεγγίτη που έφτανε αν άπλωνε το χέρι, και ούρλιαζε, ούρλιαζε μ’ όλο τον αέρα που χωρούσε στα πνευμόνια του. Ο Λεμού, μεθυσμένος απ’ το αίμα, πηδούσε και στριφογυρνούσε με την σπάτουλα στα χέρια ξυρίζοντας με μανία το λίπος, αλλάζοντας σκάφες, μέχρι που ο κύριος Καριντού γίνονταν πάλι το κοκαλιάρικο παιδί που ήταν άλλοτε, χωρίς φως στα μάτια, με μαλλιά κολλημένα απ’τον ιδρώτα και ανάσα που μόλις θόλωνε το καθρεφτάκι που τοποθετούσε ο Λεμού μπρος στα ρουθούνια του για να δει αν ο αφέντης του ζούσε ακόμα.
Ξεκουράζονταν για λίγο, μέχρι τα λογικά του να τρυπώσουν ξανά στο κεφάλι του, μέχρι ο Λεμού να καθαρίσει και να κατεβάσει όλες τις σκάφες στην κουζίνα, κι ύστερα τα μαύρα μάτια του στραφτάλιζαν ξανά, ενώ το σώμα του άρχιζε, σχεδόν μαγικά, πάλι να παχαίνει και το μουστάκι του να ξαναβγαίνει. Έτρωγε κι έτρωγε ότι έβρισκε μπροστά του, εκτός από τα γλυκά που ο ίδιος έφτιαχνε, καθώς εκείνα προορίζονταν αποκλειστικά για τους εκλεκτούς ουρανίσκους των πελατών του, κι έπειτα άναβε φωτιά στους φούρνους, άνοιγε τα κιτάπια με τις συνταγές του και δημιουργούσε τα πιο νόστιμα γλυκά των Ναυαγίων.
Κάθε πρωί, χαράματα σχεδόν, το ζαχαροπλαστείο του κυρίου Καριντού σηκώνει ρολά. Ήδη υπάρχει ουρά. Πλάσματα, συμπολίτες του, περιμένουν πειναλέα απ’ έξω κι ορμάνε ευθύς. Ευτυχώς, ο κύριος Καριντού είναι προνοητικός και πάντα χαμογελαστός και έχει αρκετά αποθέματα να τους εξυπηρετήσει όλους. Καλημερίζονται ευγενικά, αποχαιρετιούνται ευγενικά, μερικοί τον ρωτάνε με βλέμμα αυστηρό τι είναι αυτές οι κραυγές που ακούνε κάθε νύχτα.
«Ελπίζω να μην κακομεταχειρίζεστε το καημένο το ζωντανό!» κάνει η Άλμα σηκώνοντας το φρύδι καθώς της δίνει την σακούλα με το τσουρέκι δαμάσκηνο.
Ο κύριος Καριντού, την κοιτάζει εξονυχιστικά, με τα λαμπερά του μαύρα μάτια. Η γυναίκα μπροστά του, είναι ένα πλάσμα θλιβερό, σκοροφαγωμένο στην κυριολεξία, που ‘χει στην μέση της δεμένες άπειρες μυγοσκοτώστρες, μην τυχόν οι Πεταλούδες της ξαφνικά πετάξουν πάνω της από το πουθενά. Ο κύριος Καριντού χαμογελάει.
«Τι δύστυχο πλάσμα που είστε, δεσποινίς Άλμα» λέει χαμογελαστά κι απλώνει το χέρι για τα λεφτά.
Εκείνη χαμογελά και φανερώνει μια σειρά σάπια ούλα. Είναι γυμνή και παραμορφωμένη, πρησμένη απ’ τα τσιμπήματα και μονίμως αγχωμένη μην και της επιτεθεί κανένας Πανικός, όπως της αρέσει να αποκαλεί τα παντός είδους ζωύφια κι ειδικά τις πεταλούδες.
«Πράγματι, κύριε Καριντού ΖαχαροΠλάστη της Αλήθειας» το χαμόγελό της σβήνει ξαφνικά, «Τα ονόματα έχουν νόημα εδώ. Δεν γίνεται να είμαι η Άλμα του Πανικού και ευτυχής! Θα ‘θελα το τσουρέκι μου τώρα παρακαλώ».

Η Άλμα με τις Πεταλούδες

2009-06-17T23:37:00.004+03:00

Η Άλμα με τις Πεταλούδες
(Μια Ιστορία της Ενυδρίας)

Γράφει η Βάγια Ψευτάκη

Η Άλμα έτρεχε για μέρες. Είχε διασχίσει λόφους καλυμμένους με εκείνους τους κοντούς θάμνους που είχαν για άνθη στρόγγυλα αγκάθινα μπαλάκια, είχε διασχίσει επίπεδες πλάκες που γλιστρούσαν σαν το νερό στον καθρέφτη και τώρα διέσχιζε τη βαλτωμένη κοίτη του αρχαίου ποταμού της Λαντάλμα. Κάποτε λέγανε πως αν κανείς ακολουθούσε βόρεια τον ποταμό Λαντάλμα, θα έφτανε στο σπίτι της Άλμα με τις Πεταλούδες της Ξενοιασιάς. Λέγανε πως το σπίτι της ήταν σκαρφαλωμένο σε ένα γέρικο πλατάνι και πως αν έφτανε κανείς μέχρι εκεί, η Άλμα με τις Πεταλούδες θα τον φίλευε το μαγικό της κέικ από βρώμη και σιτάρι και μαρμελάδα ροδάκινο, χαρίζοντάς του μια στιγμή απόλυτης χαλάρωσης, μια στιγμή κενού, μια στιγμή ευτυχίας. Λέγανε ότι η Άλμα ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στην Ενυδρία, κι ας μην θυμόταν κανείς να την περιγράψει, και η πιο ξελογιάστρα, καθώς ήταν ντυμένη μόνο τις Πεταλούδες της. Κι όσο την κοιτούσε ο εκάστοτε ταξιδιώτης, τόσο πίστευε πως καθώς οι Πεταλούδες ανοιγόκλειναν τα φτερά τους, θα κατόρθωνε κι αυτός να ξεκλέψει μια ματιά σε μέρη που μόνο Εκείνες φρόντιζαν. Μα πάντοτε, μια ανάσα πριν μια ίντσα γυμνού δέρματος αποκαλυφθεί εμπρός του, ο ταξιδιώτης βίωνε την στιγμή της ξενοιασιάς που δικαιούνταν. Κι όλοι συμφωνούσαν ότι ήταν ένα δίκαιο τίμημα.

Όλα όσα λέγανε ήταν αλήθεια. Για πολλές εποχές, από τα γεννοφάσκια της Επικράτειας της Ενυδρίας και του Όλου της, η Άλμα με τις Πεταλούδες της Ξενοιασιάς ζούσε στο χαμηλό οροπέδιο απ’ όπου ξεπηδούσε η πηγή του ποταμού που πήρε τ’ όνομα της. Πολύ συχνά, κι όχι πότε-πότε όπως πίστευαν, όλο και κάποιος εμφανιζόταν στο κατώφλι της ζητώντας μόνο να ξεφύγει για λίγες στιγμές από τα προβλήματά του. Η Άλμα με τις Πεταλούδες χαμογελούσε και χαιρόταν η ψυχή της που μπορούσε να ανακουφίζει όλους αυτούς τους κουρασμένους κι απεγνωσμένους συμπατριώτες της. Ήταν τόσο περήφανη που οι Πεταλούδες της έβαζαν το λιθαράκι τους στην διατήρηση της Ισορροπίας του Όλου. Γιατί, φανταστείτε τι θα γινόταν αν όλα αυτά τα αγχωμένα πλάσματα της Ενυδρίας δε μπορούσαν έστω και μια στιγμή να ξεφύγουν από τα προβλήματα που τα τρέλαιναν! Αργά ή γρήγορα, η Ισορροπία θα χανόταν και η αντίστροφη μέτρηση θα άρχιζε για την Επικράτεια της Ενυδρίας. Η Άλμα ήταν ένας κρίκος πολύ σημαντικός, μόνο που τώρα πια είχε σπάσει και κατρακυλούσε με ταχύτητα προς το μόνο μέρος της Ενυδρίας που μπορούσε να αγκαλιάσει την δυστυχία της.
Μόλις η Χλέμια η Πίκρα ανέβηκε στο Θρόνο, η Άλμα ήξερε πως η Ενυδρία διέτρεχε μεγάλο κίνδυνο. Καθώς οι μέρες περνούσαν και η Χλέμια δεν ανατρεπόταν, περίεργα, αν και σχετικά αναμενόμενα πράγματα άρχισαν να συμβαίνουν. Είχε πέσει εκείνο το παχύρρευστο σκοτάδι που είχε καταπιεί τον λαμπρό ήλιο και τα χάλκινα φεγγάρια. Σχεδόν μπορούσε να κολυμπήσει κανείς μέσα του. Οι επισκέψεις που δεχόταν είχαν αρχίσει ολοένα να πληθαίνουν και να πληθαίνουν και να πληθαίνουν, μέχρι που τα δύσμοιρα λογής-λογής πλάσματα σχημάτιζαν ουρές χιλιομέτρων μέχρι κάτω στους λόφους. Μα το πιο περίεργο και το λιγότερο αναμενόμενο ήταν οι Πεταλούδες. Οι Πεταλούδες της Άλμα, το μόνο ρούχο του κορμιού της, είχαν αρχίσει να την ενοχλούν απίστευτα, καθώς όπου την άγγιζαν ένιωθε έντονη φαγούρα. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία. Μετά όμως η φαγούρα έγινε τσούξιμο κι έπειτα πληγές. Λευκές φουσκάλες με πύον φύτρωναν σα μανιτάρια, ευθύς μόλις οι Πεταλούδες την άγγιζαν με τις μικροσκοπικές τρίχες του σώματος και των φτερών τους. Φουσκάλες ξεπηδούσαν παντού, στο πρόσωπο και στο στήθος και στο εσωτερικό των μηρών και σε μέρη πιο ευαίσθητα, φουσκάλες που έσκαγαν και γίνονταν κόκκινες πληγές και την φαγούριζαν δαιμονισμένα.
Στην αρχή, η Άλμα προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία της, αλλά καθώς είδε ότι η φαγούρα και ο πόνος χειροτέρευαν, την κατέβαλε πανικός. Ενστικτωδώς, και καθώς ο Πίλο-ή-Πίλο ο Διχασμός στεκόταν μπροστά της περιμένοντας για μια στιγμή ανακούφισης, η Άλμα με τις Πεταλούδες της Ξενοιασιάς τινάχτηκε όρθια με όλη της τη δύναμη προσπαθώντας να διώξει τις Πεταλούδες από πάνω της. Εκείνες τραντάχτηκαν και οι περισσότερες πέταξαν λίγα εκατοστά μακριά της, αμέσως όμως έσπευσαν να πάρουν την φυσιολογική τους θέση πάνω στο σώμα της. Η Άλμα άρχιζε να τινάζεται μανιασμένα, να χοροπηδάει και να χτυπάει με τις παλάμες της όσες Πεταλούδες ξανακάθονταν.
Ο Πίλο-ή-Πίλο την κοιτούσε τρομοκρατημένος. Το στόμα του έχασκε μισάνοιχτο και τα χέρια του κρέμονταν στο πλάι. Οι άναρθρες κραυγές της αντηχούσαν στους λόφους και κάθε πλάσμα που περίμενε με λαχτάρα την σειρά του είχε γουρλώσει τα μάτια. Όλοι τους έστεκαν βουβοί, μα όλοι σκέφτονταν κι όλοι ήξεραν πως η Χλέμια η Πίκρα είχε σημάνει το τέλος της Άλμα με τις Πεταλούδες.
Μέσα στο σπίτι πάνω στο γέρικο πλατάνι, η Άλμα είχε αρπάξει απελπισμένη ένα βιβλίο με παραμύθια του κυρίου Ταφ και χτυπούσε μανιασμένα τις Πεταλούδες πάνω της. Αρκετές πέφτανε ψόφιες στο πάτωμα, μα όσες σκότωνε, άλλες τόσες ξεπετάγονταν από το πουθενά ως δια μαγείας. Κι ήταν φυσικό, οι Πεταλούδες της Άλμα ήταν μαγικές, όπως και η ίδια η Άλμα και το χειρότερο; Ήταν η Άλμα με τις Πεταλούδες. Όσο ήταν η Άλμα, ήταν και οι Πεταλούδες. Κόκκινα δάκρυα αυλάκωναν το πονεμένο δέρμα της, καθώς οι πληγές της άπλωναν και κατέτρωγαν ό,τι ομορφιά της είχε χαρίσει το Όλον. Κι όταν πια ένιωσε το μυαλό της να χάνεται στον πόνο και στην απόγνωση, η Άλμα με τις Πεταλούδες, άρχισε να τρέχει.
Έτρεχε με όλη της τη δύναμη και τινάζονταν ταυτόχρονα, με τις Πεταλούδες να πετούν ξοπίσω της, θέλοντας μόνο να βρεθούν εκεί όπου ήταν η θέση τους από πάντα, θέαμα παράλογο και αποτρόπαιο και μοναδικό. Πέρασε μπρος από όλους, από τον πρώτο κι από τον τελευταίο και τους άφησε πίσω σύξυλους και τρομαγμένους και πιο απελπισμένους από ποτέ. Έτρεχε χωρίς σταματημό, αλλά όχι και χωρίς προορισμό. Το μόνο που ήθελε η Άλμα της Ξενοιασιάς ήταν να ανακουφιστεί. Να ανακουφιστεί από τις Πεταλούδες της που ανακούφιζαν τα άγχη όλης της Ενυδρίας. Κι υπήρχε μόνο ένα μέρος στην Ενυδρία που μπορούσε να βρει γαλήνη.
Καθώς διέσχιζε μέρη που τις έμοιαζαν πανομοιότυπα έτσι όπως το σκοτάδι είχε καταπιεί τα χρώματα, της φαινόταν απλώς σα να ανεβοκατέβαινε στο πουθενά. Το σώμα της δεν το ένιωθε, ένιωθε μόνο ένα συνολικό και αμείλικτο τσούξιμο και το μόνο που άκουγε ήταν η απέραντη ησυχία της πίκρας και το βουητό από το μόχθο των συντρόφων της. Άκουγε το αίμα της να κυλά και να σκορπίζεται και τις παλιές πληγές να ξεραίνονται και πότε-πότε νέα σπυριά με πύο να ξεπετιούνται όποτε κάποια Πεταλούδα κατόρθωνε να την φτάσει.
Κάποια στιγμή, που μπορεί να ήταν μέρες μετά τη φυγή της ή ακόμα και ώρες καθώς το σκοτάδι έκλεβε την αίσθηση του χρόνου απ’ την Ενυδρία, η Άλμα πίστεψε πως ο πόθος της να απαλλαγεί δεν ήταν αρκετός για να συνεχίσουν τα πόδια της. Μόλις άρχισε να κόβει ταχύτητα, σε μια πολύ κλειστή στροφή του δρόμου, αν ήταν δρόμος αυτό που περπατούσε, τα μάτια της τυφλώθηκαν από ένα βαθύ μπλε φως. Για μόνο μια στιγμή έμεινε ακίνητη.
Σε μεγάλη απόσταση μπροστά της απλώνονταν μια τεράστια λίμνη. Δεν ήταν οποιαδήποτε λίμνη όμως. Μπροστά της, λικνίζονταν ατάραχη η Λίμνη των Απωθημένων. Εκεί που κατοικούν όλα τα πλάσματα που το Όλον θέλει να ξεχάσει, που το Όλον έχει απωθήσει, που το Όλον πόθησε μα ποτέ δεν είχε. Απ’ τα βάθη της αναδύονταν πανύψηλες τσιμεντένιες πολυκατοικίες, με παράθυρα τυφλά και κεραίες που υψώνονταν και διακλαδίζονταν μέχρι που το ιώδες φως των νερών της δεν έφτανε να τις φωτίσει άλλο. Όλη η λίμνη έλαμπε, το νερό, ανέδιδε ένα φως άρρωστο που αιχμαλώτισε το βλέμμα της και για εκείνη τη στιγμή ξέχασε τις Πεταλούδες. Αυτό ήταν λοιπόν. Εκεί άνηκε πια.
Χωρίς να χαραμίσει άλλο ένα καρδιοχτύπι κι ενώ ο βόμβος πίσω της δυνάμωνε, άρχισε ξανά να τρέχει. Κατέβηκε ίσια προς την λίμνη, προσπέρασε μια τεράστια τσίγκινη πινακίδα που έγραφε «Καλώς Ορίσατε στον Δήμο των Ναυαγίων» κι ένα χαμόγελο στραβό χαράχτηκε στο πρόσωπό της. Αυτή η παράνοια στην οποία προέβαινε, αυτή η απελπισία που την έσπρωχνε στην Λίμνη των Απωθημένων τής προσέφερε την ανακούφιση από ένα πετσί στο οποίο δεν άνηκε πια. Καθώς βούτηξε στα παγωμένα νερά, ένιωσε την λήθη να της χαϊδεύει τις πληγές κι άκουγε, άκουγε μάλιστα πολύ καθαρά, τις μελωδίες των Απωθημένων. Θλιβερές μελωδίες ανακούφισης. Θλιβερές μελωδίες παράδοσης. Με το χαμόγελο ακόμα χαραγμένο, καταράστηκε την Χλέμια την Πίκρα. Καταράστηκε το Όλον της Ενυδρίας. Πήρε βαθιά ανάσα και βούτηξε, κι αφέθηκε σε έναν κόσμο όπου πλέον ήταν καλοδεχούμενη. Ήταν ό,τι έπρεπε, ό,τι χρειαζόταν. Ευτυχώς, για την Άλμα την Πληγή του Πανικού, οι Πεταλούδες δεν επρόκειτο να την ακολουθήσουν στο ταξίδι της προς το νέο της σπίτι.

Ο Μαγικός Κόσμος των Otherkins

2009-06-17T16:20:00.010+03:00

ΟTHERKINS
Oι Άνθρωποι Δίχως Ανθρώπινη Ψυχή!

Γράφει η Βάγια Ψευτάκη

«Είμαι otherkin. Δεν μπορώ να είμαι λιγότερο ειλικρινής με τον εαυτό μου, με τη φύση μου. Δεν ανήκω σε αυτόν τον κόσμο παρόλο που γεννήθηκα εδώ.
»Και δεν μπορώ να σας δώσω να το καταλάβετε καλύτερα, γιατί δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν αυτήν τη γνώση κι αυτήν τη νοσταλγία, και μόνο αν είστε όπως κι εγώ, μόνο τότε, θα είστε σίγουροι ότι λέω την αλήθεια».
Αυτά είναι τα λόγια μιας πολύ στενής μου φίλης, η οποία είναι μέλος γνωστής διαδικτυακής κοινότητας otherkins, που μου εκμυστηρεύτηκε τις δικές της απόψεις περί ψυχής και εναλλακτικών πραγματικοτήτων.
Απόψεις οι οποίες τυχαίνει να εκφράζουν περίπου το 30% του πληθυσμού των δυτικών χωρών, δεδομένου ότι τόσο υπολογίζεται το ποσοστό των otherkins που γεννιούνται και ζουν μαζί μας!
Τι είναι όμως οι otherkins;

Ενσαρκωμένα Μαγικά Πλάσματα
Otherkins είναι οι άνθρωποι που δεν έχουν ανθρώπινη ψυχή!
Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Nick Mamatas (Elven Like Me, 2001), πρόκειται για μια κουλτούρα ανθρώπων που ισχυρίζονται ότι έχουν την ψυχή κάποιου θρυλικού ή μυθολογικού όντος, το οποίο όμως γεννήθηκε σε ανθρώπινο σώμα, και στη δική μας διάσταση.
Πιο απλά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μαγικά πλάσματα σε «ανθρώπινο καλούπι».
Η ίδια η λέξη otherkin είναι ένας νεολογισμός –παρατηρεί ο Willow Polson στο The Veil’s Edge: Exploring The Boundaries of Magic (2003)– που δημιουργήθηκε και χρησιμοποιείται από όσους πιστεύουν ότι είναι ζωόμορφες, εξωγήινες ή εξωδιαστατικές οντότητες, και γενικά μη-ανθρώπινα πλάσματα. Οι otherkins γνωρίζουν πως ορισμένες πτυχές του εαυτού τους δεν είναι ανθρώπινες.
Σύμφωνα πάλι με κάποιες από τις μεγαλύτερες κοινότητες otherkins παγκοσμίως –όπως η διαδικτυακή otherkin.net– είναι άνθρωποι από φυσικής απόψεως, αλλά ουσιαστικά μη-άνθρωποι από άποψη τόσο διανοητική όσο και πνευματική. Κάποιοι μάλιστα χρησιμοποιούν την έννοια της μετενσάρκωσης ως δικαιολογία αυτής της ασυμφωνίας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, προσπαθώντας να εξερευνήσουμε αυτήν την παράξενη θεωρία, ισορροπώντας ανάμεσα στην ψυχασθένεια και στην κοσμική αλήθεια…

Πραγματικότητα και Όχι Φαντασία!
Η θεωρία των otherkins δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην Αμερική, και πιο συγκεκριμένα το 1996. Μιλάμε λοιπόν για μια σχετικά καινούρια θεωρία, η οποία όμως κατάφερε και κέρδισε πολλούς υποστηρικτές μέσα σε μια μόλις δεκαετία.
Ίσως ένας από τους λόγους, αυτής της ραγδαίας εξάπλωσης να βρίσκεται στην ομοιότητα της εν λόγω θεωρίας με ορισμένα παιχνίδια ρόλων (mystery τ. 11), καθώς και με γνωστά διηγήματα του φανταστικού.
Μη γελιέστε όμως, τίποτα στη θεωρία αυτή δεν είναι φανταστικό, καθώς, κυριολεκτικά, οι άνθρωποι της υποκουλτούρας των otherkins νιώθουν τον εαυτό τους διαφορετικό!
Γνωρίζουν δηλαδή πως ένα κομμάτι της ψυχής τους είναι κάποιο από τα πλάσματα εκείνα που εμείς τα εντάσσουμε στη μυθολογία. Είναι άνθρωποι και μαζί νεράιδες, βαμπίρ, μονόκεροι, ξωτικά, σάτυροι και άλλα πλάσματα για τα οποία δεν έχουμε καν κάποιο όνομα.
Με το πέρασμα του χρόνου, ο όρος διευρύνθηκε νοηματικά φτάνοντας πλέον σήμερα να περιγράφουμε με την ίδια λέξη όχι μόνο τα μέλη μιας συγκεκριμένης κοινότητας άλλα και έναν αριθμό ξεχωριστών και αναρίθμητων κοινοτήτων, που πρεσβεύουν την ίδια πίστη και διαχωρίζουν τους εαυτούς τους από άλλες βαμπιρικές και θηριανθρωπικές κοινότητες.
Από την πλευρά τους βέβαια οι otherkins υποστηρίζουν ότι υπάρχει ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο να υποδύεσαι ότι δεν είσαι άνθρωπος και στο να το πιστεύεις πραγματικά.
Καλύτερα όμως να βουτήξουμε στην καρδιά του θέματος αφήνοντας τα συμπεράσματα για αργότερα, όταν θα αναδυθούμε ξανά στην επιφάνεια…

Εμπειρίες Αστρικής Προβολής
Οι otherkins είναι άνθρωποι καθημερινοί σαν και εμάς, δίχως όμως να είναι άνθρωποι. Ένα κομμάτι της ψυχής τους ανήκει σε κάποιο μαγικό πλάσμα. Το γεγονός αυτό υπονοεί την ύπαρξη διαφορετικών διαστάσεων από τις οποίες προήλθαν αυτές οι ψυχές.
Διαστάσεις όπου κατοικούν δράκοι, άγγελοι, ξωτικά κι ένα σωρό άλλα πλάσματα που ο ανθρώπινος νους δεν τα γνωρίζει.
Βλέπετε, τα όντα αυτά που γεμίζουν τις σελίδες της λαογραφίας και της κλασικής μυθολογίας δεν ξεπήδησαν απλά από τη φαντασία του ανθρώπου παρά αποτέλεσαν μια εμπνευσμένη γνώση της αλήθειας, αποτυπωμένη με τρόπο τέτοιο που ο ανθρώπινος νους θα μπορούσε να τη συλλάβει μέσα από μύθους και θρύλους.
Οι otherkins πιστεύουν ότι μπορούν να επιστρέψουν έστω και για λίγο σε αυτές τις διαστάσεις, όπου ανήκουν οι ψυχές τους. Αυτό συμβαίνει μέσω της αστρικής προβολής και πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν καταφέρει όχι μόνο να ρίξουν κλεφτές ματιές σ’ αυτούς τους άλλους κόσμους, αλλά και να ταξιδέψουν εκεί κατά βούληση.
Ασφαλώς, όλα αυτά μοιάζουν παράξενα, όμως οι περιγραφές των ταξιδιών τους συμπίπτουν συχνά μεταξύ τους ενισχύοντας έτσι τα πιστεύω τους!
Όλοι τους για παράδειγμα ισχυρίζονται ότι υπάρχουν άπειρα πλάσματα, για τη φύση των οποίων δεν έχουμε ιδέα. Μιλούν επίσης και για ένα μεγάλο μαύρο πύργο στον ομφαλό των διαστάσεων, ο οποίος απλώνεται σε μια μικρή πολιτεία και λειτουργεί σαν χαοτικός σκοτεινός μαγνήτης, πόλος των διάφορων σκιωδών πλασμάτων.
Επίσης, ένα κοινό στοιχείο στις εμπειρίες τους είναι η εντύπωση που έχουν πως εκεί πέρα η έννοια του καλού και του κακού δεν υφίσταται όπως την ξέρουμε, ούτε και μπορούμε να την κατανοήσουμε ακριβώς με τις ανθρώπινες αντιληπτικές μας ικανότητες, αλλά πλησιάζει περισσότερο στη θεωρία της σύνθεσης των αντιθέτων…

Τα Είδη των Οtherkins
Παρ’ όλο το πλήθος των μαγικών πλασμάτων τα οποία μπορούν να ενσαρκωθούν, τα είδη εκείνα που συναντώνται με μεγαλύτερη συχνότητα σε ανθρώπινα σώματα είναι τα έξης: ξωτικά, νεράιδες, αγγελικές φιγούρες, δαιμονικές οντότητες, μονόκεροι, σάτυροι, δρυίδες, βαμπίρ, λυκάνθρωποι, δράκοι, κένταυροι, νύμφες και μάγισσες.
Όπως είπαμε και παραπάνω, αυτά είναι μόνο λίγα από τα είδη των otherkins και φυσικά κάθε μεγάλη κατηγορία, όπως τα ξωτικά, έχει και τις αμέτρητες υποκατηγορίες της.
Για παράδειγμα, υπάρχουν τα ξωτικά Elenari, που ισχυρίζονται ότι έχουν αναμνήσεις από τις ζωές τους σε διάφορους κόσμους, όπως από τον Sel’ Ar, Aelveron, Bright Moon και Alorya.
Επίσης, μερικοί Εlenari –και ειδικά τα μέλη της φυλής Shiri– λένε πως θυμούνται να έχουν ζήσει και στην Faerie, τον κόσμο των νεράιδων.
Η λέξη Elenari προήλθε από τα Ξωτικικά (Elvish) του Tolkien και μεταφράζεται ως «ο Ξωτικός λαός των αστεριών».
Αυτό το όνομα υιοθετήθηκε από την ομάδα, παρόλο που δεν σχετίζεται με ονόματα των αναμνήσεών τους. Επιπλέον, οι Elenari πιστεύουν ότι οι πρόγονοί τους δολοφονήθηκαν από μια σκοτεινή δύναμη που ονομάζουν Διαφθορά (Corruption), η οποία έχει περιγραφτεί ως μια καταστροφική δύναμη έξω από τον κόσμο των Elenari.
Έτσι, θεωρούν ότι οι ψυχές των Elenari ενσαρκώθηκαν εδώ είτε για να είναι ασφαλείς από τη Διαφθορά είτε εξορίστηκαν εδώ επειδή μολύνθηκαν από αυτήν. Παρ’ όλα αυτά, δεν έχουν αναφερθεί περιπτώσεις φυσικής εκδήλωσης της Διαφθοράς στο δικό μας κόσμο.
Δεν είναι όμως μόνο τα ξωτικά που χωρίζονται σε διάφορες φυλές. Υπάρχουν επίσης και πολλές φυλές νεράιδων, όπως για παράδειγμα οι Μπάντζι, οι οποίες είναι αιμοβόρα δυστυχισμένα πλάσματα που προμηνύουν τον ερχομό τους με μια ανυπόφορη υπερηχητική κραυγή και συνήθως θέλουν το κακό των αντρών σπρωγμένες από την πίκρα που κρύβουν μέσα τους.
Μια άλλη αμφιλεγόμενη περίπτωση otherkin είναι αυτή της μάγισσας. Οι περισσότερες κοινότητες υποστηρίζουν πως με τη μαγεία μπορούν να ασχοληθούν όλοι οι άνθρωποι, χωρίς αυτό να τους κάνει μάγους ή μάγισσες. Αυτοί όμως που κατέχουν από τη φύση τους μαγικές δυνάμεις είναι πραγματικά otherkins.

Άνθρωποι & Otherkins: Οι Τρεις Πάγιες Διαφορές
Εκτός από τις μαγικές δυνάμεις, οι διαφορές μεταξύ των otherkins και των ανθρώπων είναι κυρίως πνευματικές, καθώς μιλάμε για μη ανθρώπινα πλάσματα που κατοικούν σε ανθρώπινα σώματα.
Βέβαια, οι διαφορές εξαρτώνται κι από το είδος του otherkin, ουσιαστικά όμως υφίστανται τρεις βασικοί τομείς στους οποίους εντοπίζονται συγκεκριμένες διαφορές:
Η πρώτη σημαντική διαφορά έγκειται στις αναμνήσεις. Βλέπετε, οι otherkins μπορούν και έχουν τις αναμνήσεις από τον αλλόκοσμο στον οποίο κάποτε κατοικούσαν. Μερικές φορές οι μνήμες αυτές είναι «κλειδωμένες», μπορούν να αποκαλυφτούν όμως έπειτα από κατάλληλες ασκήσεις διαλογισμού και μερικά αστρικά ταξίδια.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός πως τα otherkins πάσχουν από το λεγόμενο Σύνδρομο του Ακρωτηριασμού. Τι σημαίνει αυτό;
Έχει παρατηρηθεί σε περιόδους πολέμου, τραυματισμένοι στρατιώτες να αισθάνονται τα άκρα τους ακόμη και όταν αυτά είναι ακρωτηριασμένα. Αντίστοιχα, τα otherkins νιώθουν ακόμη τα φτερά ή την ουρά τους… στοιχειώδεις μνήμες μιας διαφορετικής κατάστασης ύπαρξης.
Βέβαια, ολόκληρη τη φυσική του μορφή ένα otherkin μπορεί να τη δει μονάχα στο αστρικό πεδίο!
Περνάμε τώρα στον τομέα των ενστίκτων: Πολλές φορές η ασυνείδητη μίμηση της προσωπικότητας ενός αλλοκοσμικού είδους –το να αποφεύγει για παράδειγμα να χτυπήσει τους ανθρώπους με τα φτερά του, η σεξουαλική έλξη μόνο για άλλα otherkins ή ακόμα η ασυνείδητη προσπάθεια να εκπνεύσει καυτή ανάσα ή να γρυλίσει κατά τη διάρκεια ενός καβγά– αποτελεί σημάδι που υποδεικνύει την παράξενη φύση των otherkins.
Συνεχίζοντας, θα πρέπει να αναφέρω ότι ο συσχετισμός ανάμεσα στους τρανσέξουαλ και τα otherkins είναι μεγάλος.
Όπως δηλαδή ένας τρανσέξουαλ αισθάνεται ότι έχει γεννηθεί σε λάθος σώμα (αντίθετου φύλου από αυτό που έπρεπε να έχει γεννηθεί), έτσι και κάποιο otherkin αισθάνεται πως έχει γεννηθεί σε άλλο κορμί από αυτό που πραγματικά θα έπρεπε.
Είναι σαν κάποιος να τους έπαιξε ένα κακόγουστο κοσμικό αστείο!
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως όλοι οι otherkins νιώθουν άβολα με το σώμα τους. Οι περισσότεροι μάλιστα προσαρμόζονται πολύ εύκολα με μόνο κοινό κατάλοιπο ένα έντονο αίσθημα νοσταλγίας του πραγματικού τους εαυτού...

Οι Ξεχωριστές Δυνάμεις των Οtherkins
Όντας otherkin, συνειδητοποιεί κανείς ότι έχει ορισμένα ξεχωριστά ταλέντα, ανάλογα με το είδος του, τα οποία τον ξεχωρίζουν.
Οι περισσότεροι otherkins τείνουν να έχουν υψηλότερο δείκτη IQ, χρησιμοποιούν περισσότερο μέρος του μυαλού τους απ’ ό,τι οι περισσότεροι άνθρωποι, είναι πολύ ικανοί σε συγκεκριμένους τομείς και πολύ αδύναμοι σε άλλους ενώ έχουν βαθύ αίσθημα αντίληψης (ΕQ) και άσβεστη ανάγκη για μάθηση ολοένα και περισσότερων πραγμάτων.
Επίσης οι αισθήσεις τους είναι ιδιαίτερα και αλλόκοτα αυξημένες. Μπορεί να ακούνε φως ή να βλέπουν μυρωδιές. Ακούγεται παράξενο, αλλά έχει παρατηρηθεί σχεδόν καθολικά.
Ταυτόχρονα, λατρεύουν ή μισούν το φως του ήλιου βρίσκοντάς το είτε ιδιαίτερα ευεργετικό είτε εξοντωτικό. Οι ηλεκτρικοί ήχοι συσκευών γίνονται αντιληπτοί με το παραμικρό, όπως και τα πιο ελαφριά αρώματα.
Επιπρόσθετα, πρέπει να τονίσουμε την εμπάθεια και την τηλεπάθεια που εμφανίζεται σαν ελαφρύς πονοκέφαλος καθώς και την ικανότητά τους να μπορούν αμέσως να αναγνωρίζουν αν κάποιος λέει ψέματα ή αλήθεια, όπως και το τι είδους άνθρωπος είναι ή ποιες είναι οι προθέσεις του.
Ακόμα, δύνανται να μεταδώσουν μια σκέψη ή ένα συναίσθημα χωρίς να χρειαστεί να μιλήσουν.
Τέλος, οι otherkins βιώνουν βαθύτατα ένα χαρακτηριστικό αίσθημα αποξένωσης από τους υπολοίπους, σαν να βρίσκονται σε μια σαπουνόφουσκα, το οποίο εκδηλώνεται περιέργως μέσα από την τάση τους να προστατεύουν τους ανθρώπους, κάτι που οι ίδιοι οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται πολύ έντονα από τη μεριά τους.

Στάδια Αφύπνισης στον Κόσμο των Otherkins
Η Αφύπνιση είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται σε ορισμένα πνευματικά μονοπάτια (όπως στο Βουδιστικό Ζεν είναι το Σατόρι) για να δηλώσει κανείς το πέρασμά του σε μια νέα στάση ζωής. Συμβολίζει την εξέλιξη που σημειώνεται καθώς κάποιος μυείται σε αυτό το διαφορετικό μονοπάτι.
Όσον αφορά τώρα τους otherkins, η Αφύπνιση γίνεται όταν αρχίζουν να συνειδητοποιούν τη μη ανθρώπινη φύση τους. Κατά τη διάρκειά της, το otherkin αρχίζει να επανεκτιμά τη ζωή του, η αντίληψή του διευρύνεται και αλλάζει, ενώ η πεποίθηση ότι είναι κάτι «άλλο» ισχυροποιείται.
Για μερικούς είναι μια υπόθεση που διαρκεί όσο και μια στιγμή, κατά την οποία συντελείται ραγδαία αλλαγή στον τρόπο σκέψης, ενώ για την πλειοψηφία τα πρώτα σημάδια που εμφανίζονται σηματοδοτούν μια μακρά περίοδο εξέλιξης και ζύμωσης, όπου η Αφύπνιση πραγματοποιείται σταδιακά.
Ο οποιοσδήποτε μπορεί να αφυπνιστεί, ανεξαρτήτως ηλικίας ή άλλων κοινωνικών χαρακτηριστικών.
Μπορεί να είμαι εγώ ή εσείς, ή ο διαβάτης που διασχίζει το δρόμο απέναντί σας αυτήν τη στιγμή.
Πιο συχνά βέβαια, η Αφύπνιση συντελείται μεταξύ των 16 και 25 ετών, ηλικίες κατά τις οποίες ο άνθρωπος διαμορφώνει το χαρακτήρα του.
Η σπίθα της Αφύπνισης μπορεί να ανάψει από μια εσωτερική αναζήτηση, από την ενασχόληση με το διαλογισμό και τη μαγεία, από τη συναναστροφή με άλλους otherkins ή απλώς εξαιτίας της ερεθισμένης φαντασίας που έχει εμποτιστεί με εικόνες από τη λογοτεχνία του φανταστικού ή τα παιχνίδια ρόλων.
Είναι φυσικό ότι μπορεί να προκύψουν διάφορες δυσκολίες και προβλήματα κατά τη διάρκεια αυτής της εξελικτικής διαδικασίας, με πρώτο και καλύτερο την αμφισβήτηση της διανοητικής υγείας του ατόμου από το ίδιο το άτομο.
Το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να ενημερωθεί από το διαδίκτυο και να καταλάβει ότι δεν είναι μόνος ούτε τρελός, αφού η αυτοαμφισβήτηση είναι δείγμα λογικής σκέψης!
Επίσης, κάποιοι ταλαιπωρούνται από απροσδόκητα ένστικτα και αποστροφή για ορισμένες τροφές (συνήθειες που δεν είχαν πριν), ή κεραυνοβολούνται από ενδείξεις των ψυχικών τους δυνάμεων που αναπτύσσονται, όπως προμηνύματα που οδηγούν το άτομο σε σύντομη απώλεια της αίσθησης της πραγματικότητας και του κόσμου γύρω του.
Όλα αυτά όμως, πρέπει να θυμάστε, είναι φυσιολογικά στο στάδιο της Αφύπνισης και δεν θα πρέπει να προκαλούν ανησυχία.
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχάσουμε αυτούς οι οποίοι γεννιούνται αφυπνισμένοι –συνήθως επειδή μεγαλώνουν σε οικογένεια αφυπνισμένων otherkins– ούτε όμως και αυτούς που παρότι είναι otherkins δεν αφυπνίζονται ποτέ, καθώς η καθημερινότητα σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο τον πυρήνα τους, τον οποίο δεν καταφέρνουν ποτέ να αφουγκραστούν.

Εσύ τι Otherkin Είσαι;
Για να ανακαλύψεις το είδος στο οποίο πιθανόν να ανήκεις εν αγνοία σου και εσύ πάνω απ’ όλα χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Δεν υπάρχει κάποιος έγκυρος τρόπος να σου υποδείξει κανείς για να μάθεις ούτε υπάρχει κάποιος που μπορεί να σου δώσει πληροφορίες. Αυτό θα το ανακαλύψεις σιγά σιγά, καθοδηγούμενος από τον εαυτό σου και παρατηρώντας τις αλλαγές μέσα σου.
Μερικοί προσπαθούν να καταλάβουν αναλύοντας το γούστο τους μέσα στο σπίτι, αν για παράδειγμα προτιμούν το μέταλλο από το ξύλο, αν αποφεύγουν το ασήμι, αν αγαπούν ή μισούν κάποια χρώματα ή αν εμφανίζουν συγκεκριμένες αλλεργίες ή έχουν κάποιες άλλες, περίεργες βιολογικές αντιδράσεις.
Πολλοί είναι αυτοί που θα ισχυριστούν με μια ματιά ότι ξέρουν σε ποιο είδος ανήκεις, αλλά να είσαι σίγουρος ότι μόνο εσύ μπορείς να γνωρίζεις τον εαυτό σου.
Υπάρχει ακόμα και η περίπτωση να μην ταιριάζεις σε κανένα από τα ήδη γνωστά είδη otherkins, αλλά αυτό δεν θα πρέπει να σε πανικοβάλλει, γιατί, όπως είπα και πριν, τα πλάσματα των άλλων διαστάσεων είναι αμέτρητα και για τα περισσότερα δεν γνωρίζουμε τίποτα!

Γιατί Βρίσκονται Εδώ;
Θεωρώ ότι συμφωνείτε πως οι otherkins αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα και γοητευτική θεωρία.
Υπάρχει όμως ένα μεγάλο ερώτημα το οποίο δημιουργείται καθώς εξερευνούμε τον κόσμο τους: Γιατί υπάρχουν οι otherkins; Γιατί πλάσματα άλλων διαστάσεων ενσαρκώθηκαν ως άνθρωποι στη δική μας διάσταση;
Υπάρχουν διάφορες εικασίες που γίνονται από τις κοινότητες των otherkins, θεωρίες στις οποίες θα αναφερθώ παρακάτω με συντομία:
Τα otherkins λοιπόν έρχονται στο δικό μας κόσμο γιατί η Γη και η διάσταση των ανθρώπων αποτελεί για αυτά μια σημαντική και πλούσια εμπειρία.
Μπορεί να ενσαρκώνονται στον πλανήτη μας, γιατί αποτελεί για αυτά ένα είδος κόλασης είτε γιατί εξορίστηκαν εδώ τιμωρημένα για κάτι που διέπραξαν στη δική τους διάσταση.
Ίσως πάλι να βρίσκονται εδώ γιατί αυτό είναι το αρχικό τους σπίτι, η πρώτη τους κατοικία, την οποία εγκατέλειψαν κάποτε για άγνωστους σε εμάς λόγους.
Επίσης μπορεί πολύ απλά να βρίσκονται εδώ εξαιτίας κάποιας προσωπικής τους αναζήτησης ή για να σώσουν τη Γη. Να τη σώσουν όμως από τι;
Κάποιο μέλος της οικολογικής οργάνωσης Greenpeace πρότεινε κάποτε πως τα otherkins βρίσκονται ανάμεσά μας για να υπενθυμίσουν στον άνθρωπο το φυσικό δρόμο που τον έχει λησμονήσει…
Σε κάθε σχεδόν περίπτωση, παρατηρούμε ότι τα otherkins παρουσιάζονται ως πλάσματα ανώτερα και πιο σοφά από τον άνθρωπο.
Βλέπουμε πως κάποιες φορές παίρνουν ακόμα και τη μορφή σωτήρα, σε κάποιες άλλες η Γη αποτελεί το καθαρτήριό τους, ενώ σε δυο περιπτώσεις αγγίζουν ακόμα και τη θεωρία του Κοσμικού Αστείου (mystery τ. 17), όπου η Γη θεωρείται απλώς ένας τόπος εκμετάλλευσης.
Πάνω από όλα όμως, μέσα από αυτές τις εξηγήσεις αναδύεται έντονα το ανθρωποκεντρικό στοιχείο, που αποδεικνύει σαφέστατα ότι ο άνθρωπος σκέφτεται για τον άνθρωπο και είναι ανίκανος να διαμορφώσει κάποια περαιτέρω αντίληψη του Κόσμου!
Το γεγονός ότι συνήθως οι otherkins εμφανίζονται ως όντα που είτε βοηθούν τον άνθρωπο είτε είναι απλώς φιλικά διακείμενα απέναντί του δείχνει τη βαθιά κρίση αμφισβήτησης που περνά η ανθρωπότητα ως προς τον εαυτό της.
Είναι σαν να αναζητά κάποιον από μηχανής θεό που θα τη βγάλει από το οικολογικό, οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο που συναντά μπροστά της.

Οι Αντιδράσεις των Σκεπτικιστών
Είναι αλήθεια πως η κοσμοαντίληψη των otherkins υπερβαίνει την «κανονικότητα» του πραγματικού. Οι περισσότεροι άλλωστε που δεν μετέχουν στην κουλτούρα των otherkins αποδοκιμάζουν την όλη θεωρία χλευάζοντάς την.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της έντονης κριτικής που πραγματοποίησε το κολέγιο Wooster σε ετήσιο σεμινάριό του το φθινόπωρο του 2002, με τίτλο Nonsense on America: The Lure of the Irrational!
Επαγγελματίες ψυχίατροι πάλι, που έχουν εξετάσει περιπτώσεις όπου ένα άτομο ισχυρίζεται πως μπορεί να μεταμορφωθεί σε ζώο ή ότι κατά κάποιο τρόπο δεν είναι άνθρωπος, έχουν διαγνώσει κλινική λυκανθρωπία ή κάποιου άλλου είδους ψυχική διαταραχή, όπως σχιζοφρένεια, ή διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας (Garlipp P. Lycanthropy-Psychopathologica and Psychodynamical Αspects, 2004).
Οι κοινότητες των otherkins από την πλευρά τους υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για κανένα είδος ψυχοπαθολογίας υπερασπιζόμενες το βασικό διαγνωστικό κριτήριο της ψυχιατρικής, που λέει πως εφόσον ένα άτομο μπορεί και συνεχίζει την ζωή του, πηγαίνει στη δουλειά του, εκτελεί σωστά τις υποχρεώσεις του και έχει υγιή κοινωνική ζωή, τότε δεν αποτελεί περίπτωση ψυχικής ασθένειας παρ’ όλες τις αλλόκοτες πεποιθήσεις που μπορεί να έχει.
Μάλιστα, οι otherkins ισχυρίζονται πως όχι μόνο η διαφορετικότητά τους δεν τους εμποδίζει να ζουν, αλλά βελτιώνει την ποιότητα της ζωής τους. Δεν αποκλείουν βέβαια τις περιπτώσεις ανθρώπων που, ενώ χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας, επιμένουν ότι είναι otherkins, δίχως φυσικά να είναι.
Ωστόσο, καμιά επίσημη ιατρική μελέτη δεν έχει διεξαχθεί πάνω στο φαινόμενο otherkin ώστε να εκτιμηθούν σωστά οι δύο αντίπαλες μεριές, οπότε μέχρι τότε τα συμπεράσματα εξαρτώνται από την κρίση και την εμπιστοσύνη (;) σας στο ανθρώπινο είδος…

Επισκεφτείτε τις ιστοσελίδες και τα forum των www.otherkincommunity.net, www.otherkin.com.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό mystery, τ. 25, Δεκέμβριος του 2006.

Γνωρίστε τη Βάγια Ψευτάκη

2009-06-17T01:03:00.012+03:00

Η Βάγια Ψευτάκη γεννήθηκε στην Καβάλα και σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Είναι μελετητής της μαγικής παράδοσης και ασχολείται ενεργά με ζητήματα νεοπαγανισμού και Wicca.
Είναι στενός συνεργάτης του περιοδικού mystery όπου αρθρογραφεί τακτικά. Συμμετείχε στα συλλογικά έργα Αναζητώντας τη Χαμένη Δύναμη (2007), Παράξενες Λατρείες (2007) και 7 Βιβλία Μαγείας (2007), ενώ για λογαριασμό των εκδόσεων Αρχέτυπο έχει μεταφράσει τα βιβλία Wicca: Ο Απόλυτος Πρακτικός Οδηγός (2008) του S. Cunningham, Aradia: Το Ευαγγέλιο των Μαγισσών (2009) του C.G. Leland, και Αστρική Προβολή: Ο Πλήρης Οδηγός (2009) του D. Tyson, όπως επίσης το κλασσικό μυθιστόρημα Το Υφαντό του Βαμπίρ (2010) της Suzy McKee Charnas (εκδ. Ars Nocturna)
Ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη μεταφράζοντας βιβλία, ενώ παράλληλα περιπλανιέται στον ονειρικό κόσμο της Ενυδρίας ετοιμάζοντας μια νέα μεγάλη συλλογή διηγημάτων του φανταστικού που θα δημοσιευτεί στα μέσα του 2010.

Για επικοινωνία: manstredin@hotmail.com